Dorine's doorlopende verhaal

Voor de broodnodige afwisseling zijn mijn man en ik vanmiddag heerlijk wezen uitwaaien rondom de toren. Het leek achter het glas zo heerlijk buiten, maar vond het toch vies tegenvallen.

We zijn voor de verandering eens niet naar de toren gereden maar hebben onze auto bij het Grootels Hof neergezet. Vandaar heb je een mooie wandelweg naar de toren, die je zo lang of kort kunt maken als je zelf wil. De heenweg hebben we kort gehouden. Natuurlijk onderweg al verschillende keren naar de toren gekeken, maar waar ik dus al bang voor was, geen valk te bekennen. Als je vanaf deze kant naar de toren loopt kom je op het veld bij de kikkerpoel uit.

De kikkers heb ik nog niet gehoord en ook nog niet gezien, wel was nog steeds aanwezig onze familie nijlgans, pa en ma met hun trotse bezit, 4 jonge nijlgansjes. Die dus groeien als kool, het jonge is er inmiddels al echt af en de kids beginnen aardig kleur te krijgen, en dan bedoel ik niet die kleur die je krijgt van de zon. Uiteraard vergaten we de toren en de familie valk niet. Nog steeds niets te zien. Staan we daar even, overleggen wat we zullen doen, zie ik in mijn ooghoek heel even een valk boven de toren uit. Naar mijn idee was ie gewoon even gaan verzitten en moest ie zich nog ergens daar bevinden. Dan maar een stukje verder lopen zodat we de achterkant kunnen zien. Ja hoor, op de schotel bovenste ring aan de achterzijde zat Ma zich te goed te doen aan het heerlijke voorjaarszonnetje.

De wind komt uit het oosten, beetje noordoost en staat dus pal in de kast. Je zult dan daar maar liggen, de wind blaast dan je veren behoorlijk in de oorlog hoor. Die liggen dus echt te vernikkelen daar boven. En geef Ma dan eens ongelijk als ze het er even van neemt als Pa de eieren probeert warm te houden. Zou ik ook doen. Die is dus lekker aan de achterkant van de toren gaan zitten, heerlijk uit de wind. Ma zat echt te genieten daar, met de rug naar de zon zodat die leigrijze veren de warmte van ons voorjaarszonnetje heerlijk konden opnemen.

Kom zeg ik tegen mijn man, lopen we nog even naar het veld aan de achterkant. Komen we daar is ze weg, jammer. Maar we hebben wel even gelachen hoor. Een echtpaar stond aan de verkeerde kant van de Snelle Loop en wilde via de dam daar oversteken. Als je laarzen aan hebt is dat geen probleem, maar met gewone schoenen. Het is dan wel geinig om te zien hoe ze probeerden hun schoenen droog te houden. Uiteindelijk was hen dit aardig gelukt. Sorry mensen, moest het even kwijt.

Dan nog maar lekker door het bos struinen. Ik wist van Gerrit al van het bestaan van de dassenburcht maar had die nog nooit gezien en wist ook niet waar die was. Wel uit zijn mail dat de dassen weer aktief zijn. Laat ons nu geluk hebben en dat ding vinden.

Aangekomen op de open vlakte nog even kijken naar de toren, helaas sta je er dan een behoorlijk eind vanaf. Op de toren niets kunnen ontdekken, zover dat van die afstand mogelijk is, maar in de lucht wel. Ma (dacht van wel), was aan het zweven op de wind. En dat het hard waaide was hier ook goed te zien. Ma kon echt een hele tijd stil hangen, ofwel voor ons bleef ze op dezelfde plaats. Moet je wel doen als er wind staat want anders kukel je volgens mij toch naar beneden. Uiteindelijk ben ik Ma uit het oog verloren. Terwijl ze richting toren vloog maakte ze een duikvlucht naar beneden. Zei nog; die is met het avondeten van Pa bezig.

We zijn toen maar richting auto gewandeld, we waren al ruim anderhalf uur in het bos, en dat vond manlief al meer dan genoeg.

Bij de ingang van het bos kwamen we nog 3 jonge kerels tegen die een heel groot probleem hadden. Die waren met hun auto het zandpad ingereden, ipv over het droge zand te rijden dacht die knul laat ik het eens door de modder proberen. Dat had ie dus beter niet kunnen doen, zat met zijn achterwielen muurvast in de modder en lekker diep ook. Denk dat ie daaraan nog lang herinnerd zal worden.

Ik zal nog wel met regelmaat daar naartoe gaan hoor, zeker als de jonge uitkomen en de eetlust wat groter gaat worden. Het moet fascinerend mooi zijn om een valk met een grote prooi naar de nestkast toe te zien vliegen. Dat wil ik zeker gaan zien.

Om het geheel niet al te saai te maken bijgaand een foto van een dotterbloem langs de esperloop. Dit plaatje zo trok echt de aandacht, van die knalgele bloemen in het nog zo saaie bos. Terwijl die plant hier thuis aan de beschutte vijverrand nog lange niet in bloei staat.

Om maar niet op 1 april te hoeven schrijven ben ik vandaag maar naar de toren gegaan.

De afgelopen week is er veel te doen geweest over de oefeningen van de luchtmacht.

Nou, deden ze het maar altijd zo. Het is met oefeningen nog nooit zo rustig geweest als deze week.

We maken het hier wel eens anders mee hoor. Zeker met Volkel, de Peel en Eindhoven in de buurt.

En geloof me, Pa en Ma zijn wel wat gewend. Ze leven tenslotte al vier jaar in de buurt van de toren. Op een steenworp afstand wordt jaarlijks een traktor-pulling wedstrijd gehouden. En als er iets een gigantische herrie maakt, dan is dat het wel. Pa en Ma maken dit dus ook al enkele jaren mee, het heeft hen nog niet doen besluiten om te gaan verhuizen. Gelukkig maar.

Moet ook wel zeggen dat ik het geluid van de webcams wel heel erg versterkt vind.

Zo zat Ma deze week op het rooster, krabde eens een keertje achter haar oren en zette haar poot weer op het rooster. Bij het geluid wat ik toen hoorde had ik toch heel andere gedachte. Het leek wel of er iemand ergens op de toren met een stuk ijzer op het hekwerk aan het slaan was i.p.v. Ma die haar poot weer op het rooster zette.

Zo ook de werkzaamheden op de toren. Het komt wel vaker voor dat er op de ringen, waar de schotels staan, iets moet gebeuren. Boven op het dak zal men niet zo snel iets gaan doen als de valken zitten te broeden. Ik weet nog van vorig jaar, bij het weghalen van de webcams, dat de trap die naar het dak toegaat, afgezet was met rood-wit lint en er een waarschuwing “Niet betreden, broedende vogel” bij hing. Ik vond het zelf allemaal een hoop drukte om niets, een storm in een glas water.

Ik ben dus vanmiddag een uurtje bij de toren geweest. Het was rustig, erg rustig. Er was er eentje die zich goed liet horen en voelen. Voor mij had ie thuis mogen blijven, vond hem erg irritant vandaag. Waar ik ook was, meneer was er ook. Over wie heb ik het dan: Jan de Wind.

Jeetje zeg wat waaide het hard, echt hard. Voor op het veld, achter de toren, ik stond overal in de wind. Ben ook een stukje door het bos gegaan, was ook al niet leuk. Sinds de grote storm een tijdje terug, hangen er boven in de bomen nog de nodige flinke takken op half elf. Loop je dus door het bos, hoor je van alles kraken, kijk je naar boven en zie je weer zo’n ding hangen. Dan hoop ik toch dat ie nog even daarboven blijft.

Ik had wel wat meer bezoek verwacht bij de toren of in het bos, was helemaal alleen.

In dat uurtje heb ik dus geen valk gezien en ook geen valk gehoord. Moet er wel bijzeggen dat ik niet continu naar die toren heb staan te gapen en aan de achterkant van de toren kan ik de nestkast niet zien.

Ben rond half 5 weer gegaan, nog een boodschapje gedaan en tegen vijven was ik weer thuis.

Op het forum was daarna een hoop te doen over een “indringster”. Er zou een ander vrouwtje in de buurt zijn.

Ik heb hier mijn grote twijfels over. Ten eerste omdat ik net daarvoor bij de toren niets heb gezien en gehoord. Ten tweede kan ik me niet voorstellen dat Pa en Ma een vreemde vrouw in de nestkast toelaten. Denk dat die twee dan wel anders piepen. Ik merk het hier in de tuin elk jaar bij het koppeltje merels. Als die een nestje hebben met eitjes en er durft een vreemde merel in de buurt te komen van het nest, nou dan kan ik zeggen dat het oorlog is hoor.

Dus ik geloof niet in dat verhaal, dat een vreemd slechtvalkwijf in de kast kan komen zonder dat Ma ingrijpt. Die zal haar eieren met man en macht verdedigen, denk ik zo.

Omdat dit pas het eerste jaar is dat de webcams zo vroeg zijn geplaatst, kunnen we geen gedrag verklaren, we kunnen niet zeggen of het anders is als normaal, want we weten het simpelweg niet.

Maar vind het wel heel erg leuk hoor, vooral de wisseling van het broeden. Vraag me vaak of wat die twee tegen elkaar zeggen. Ik zit dan ook achter de pc en verzin er dan ook allerlei verklaringen voor.

Wat de eieren betreft zou het theoretisch kunnen dat op 2^e paasdag het eerste ei uitkomt. In sommige boeken hebben ze het over een broedtijd van 28-35 dagen. Maar het zal wel de woensdag of donderdagmiddag daarop zijn, 11 of 12 april, dan ben ik namelijk niet thuis en aangezien ik ook al het leggen van de drie eieren heb gemist en Familie Valk in voorgaande jaren al vaker zulke streken met me uithaalde, gok ik dus op die twee middagen. Ben benieuwd.

Ik vind er ook wel nadelen aan zitten dat de webcams zo vroeg geplaatst zijn. Het duurt nu voor mij zo lang. Ik wil graag naar de toren toe, vanalles zien, ga ik daar naar toe is er niets te halen.

Andere jaren waren de kids al drie weken oud, hoefde ik nog maar een drie weekjes te wachten op al het moois daar onder aan de toren. Nu is het wachten op eieren leggen, ruim 4 weken broeden en daar achter aan nog een kleine 6 weken groeien. En wachten duurt zo lang. Vooral dat broeden, vind het maar een saai gedoe. Ben toch blij dat het bij ons anders gaat, ik zie me toch echt geen negen maanden op een ei liggen, echt niet, en manlief al helemaal niet J.

Wat de Familie Valk betreft, nog ruim een week en dan wordt het weer spannend, gelukkig.

Hoop echt op drie mooie gezonde kuikens, ben wel benieuwd hoe ze eruit zien als ze net uit het ei komen. We kennen alleen maar foto’s als ze drie weken oud zijn. Het zijn dan al flinke vogeltjes en als ik naar die kleine eitjes kijk, groeien ze de eerste drie weken dus als kool.

Lijkt me geweldig om daar straks naar te kijken, denk dat dat voor jullie ook wel zo zal zijn.

Maar goed dat het gisteren geen 1 april was, alhoewel ik het pas geloofde toen ik het filmpje van Guido zag.

Ik heb het verhaal van gisteren geschreven rond 19.00 uur. Kon toen dus echt niet geloven, dat er een andere vogel in de kast was geweest,

en al helemaal geen vrouwtje. Ik kon me zoonlief van vorig jaar nog enigszins voorstellen, die werd tenslotte nog steeds getolereerd,

maar een vreemde vrouw, nee dat kon er bij mij niet in, tot ik gisterenavond het filmpje van Guido bekeek.

Ik viel van mijn stoel van verbazing, dit kon toch niet waar zijn. Pa gaf wel verbaal tegengas

maar verliet toch vrij makkelijk de kast. Hij is ook wel een stuk kleiner als een vrouwtje, maar toch.

We hebben van het filmpje dus nachtwerk gemaakt, geloof dat ik pas tegen drieën naar bed ging.

We hebben grote delen beeldje voor beeldje zitten te bekijken. Het eerste wat opviel is dat deze vogel toch geringd is,

Dit is voor de rechterpoot goed te zien wanneer de vogel de eerste keer de kast ingaat. En als deze vogel de eerste keer bij de eieren is geweest en wegloopt naar de andere kant van de kast kun je even goed zien dat er een ring om de linkerpoot zit, blinkt zelfs even behoorlijk.

Nadat deze vogel aan de eieren heeft gesnuffeld en die wat verlegd, valt mij ook een heel raar gedrag op. Ze gaat van de eieren af staan, snavel in de borstveren en staart omhoog. Dit doet ze verschillende keren, ook op het rooster. Manlief vond het “hengstig” gedrag (wij hebben een pony en dat is een merrie, daar zie je ook wel eens van dit gedrag). Zou het dan een vrouwtje zijn die wil paren en eieren wil leggen. Wie zal het zeggen.

Wat ik ook heel raar vind aan dit alles is, waar was Ma. Kan me toch niet voorstellen dat die een vreemde vogel bij haar eieren toelaat.

Was Ma gewoon op jacht, ver uit de buurt en was deze vogel er zomaar ineens. Had deze vreemde vogel zich nog niet eerder laten zien.

Als ik toch een beetje logisch nadenk en Pa en Ma weten van dit beest, dan zullen ze toch wel het nest verdedigen.

Ma lijkt me mans genoeg om een vreemde vogel duidelijk te maken dat die op moet zouten, toch.

Het hele gedoe begint zo rond 16.45 uur en ik was gisteren tot 16.30 bij de toren. Er was tot die tijd niets aan de hand, ik had geen valk gezien of gehoord. Degene die wel eens bij de toren komen kunnen bevestigen dat je ze wel degelijk goed hoort.

Allemaal vragen die we (nog) niet kunnen beantwoorden. Ben benieuwd of deze vogel nog terugkomt. Misschien was het wel een

overwinteraar die even de toren en kast aandeed, en haar weg gewoon weer vervolgd. Laten we het hopen.

Ben in ieder geval blij dat er gewoon verder gebroed wordt op de eieren. Ma heeft vannacht gewoon heerlijk liggen te pitten op de eieren

en Pa ligt nu ookin z’n normale doen op de eieren. Het ziet er allemaal rustig uit.

Dat het dan ook maar zo blijft. Op naar een nest jonge die over een aantal weken weer heerlijk over de toren gaan takken, toch.

Na het schrijven van mijn laatste berichtje kreeg ik een mailtje terug van Peter.

Toch een vreemd slechtvalk vrouwtje, die waarschijnlijk probeert het territorium over te nemen.

Het gedrag in de kast en op het rooster (kop omlaag, kont omhoog) is inderdaad om te imponeren.

Als dit vreemde vrouwtje voet bij stuk blijft houden, kan dit gevolgen hebben voor het broedsel.

Het zal dus afwachten zijn. Hopelijk hebben Pa en Ma een goed huwelijk en zijn ze sterk genoeg om dit vrouwtje

Na alle gedoe over de derde/vierde valk moest ik vandaag toch nog even naar de toren toe. Heb wat tijd vrij kunnen maken en ben met manlief daar geweest van 19.30 – 20.30 uur. Ik zal jullie maar direkt vertellen dat het een vredig tafereeltje was.

Komen dus daar aan. Aan de voorkant van de toren niets te zien, nog eens goed kijken, nog niets te zien.

Gelukkig hebben we beide een verrekijker, dus vanavond geen geruzie om dat ding.

Lopen het veld op en zien daar Ma prinsheerlijk boven op de betonnen rand, links langs de hoge mast, zitten.

We lopen het veld wat verder op zodat we ook de zijkant kunnen zien, de kant waar Pa regelmatig de wacht houdt. Zoals jullie kunnen zien op de buitencam. Ook aan deze kant geen andere valk te bekennen. Deze keer hebben we de toren niet uit het oog verloren en echt goed in de gaten gehouden en ook in de lucht goed gezocht.

Om 19.45 besluit Ma om er vandoor te gaan, in een behoorlijke vaart, vleugels iets naar achteren, verdwijnt ze in zuidelijke richting. Voor ons was het meteen duidelijk, of die gaat eten halen of die zit ergens achter aan. Een kwartier lang hebben we ze niet gezien en gehoord. Dan zal ze nog wel even willen eten voor ze Pa aflost met het broeden. We besluiten om weer naar de voorkant te lopen. Daar kunnen we tenminste de nestkast in de gaten houden. Om daar weer te komen moeten we een klein stukje door het bos.

Lopen we dus daar, ziet manlief ze terugkeren op de toren met een kleine prooi in de poten. Het is dan 20.00 uur.

Ma is dus precies een kwartiertje weggeweest. Dan maar weer terug naar het veld aan de achterzijde.

Ma zit weer heerlijk op haar stekje, heeft nog even gegeten en zit vervolgens vrij rustig wat rond te kijken.

Wij dus toch maar weer naar de voorkant, als er afwisseling van de wacht komt kunnen we die tenminste zien.

Inderdaad, om 20.20 uur vliegt Ma op en maakt nog een mooi rondje om de toren en landt vervolgens op het rooster. Pa komt de nestkast uit en is blij dat ie zijn vleugels weer even kan strekken. Niet alleen dat, hij had nog hoge nood ook, moest even wat loslaten J

Pa verdwijnt weer ergens op de toren waar we hem niet konden zien. Ja hoor, gaan we weer. Volgens mij had ie mij gehoord en vliegt weer een heerlijk rondje om de toren en gaat weer ergens zitten. We dachten al wel: de lamp aan de achterzijde, maar konden die niet zien.

De rust was weer gekeerd, Ma lag inmiddels op de eieren, geen vreemde valk te bekennen en Pa die zijn stekkie weer had opgezocht.

Pa zijn stekkie, moet er wel bij glimlachen met dat vreemd vrouwtje erbij, want dat stekkie is de rode lamp.

Twee jaar geleden de lamp aan de voorzijde, nu de lamp aan de achterzijde. Heb me al vaak afgevraagd waarom Pa die lampen zo fijn vind, vooral als ze aan zijn, zoals nu. Denk niet alleen vanwege die kleur, denk eerder aan de warmte die zo’n lamp toch wel zal afgeven. Een aantal uren daar in die kast liggen met de wind vol op je veren,

We zijn maar naar huis gegaan, begon ook al donker te worden. Nog een laatste blik op een roodgekleurde Pa,

Normaal gesproken praat ik liever over een vrouwtje, maar bij zo’n spul wil ik wijf wel graag gebruiken,

Wat zo op de cams een rustige dag leek, was vanmiddag bij de toren toch wat anders.

Ben er niet zelf geweest, maar kreeg zojuist een mailtje van Gerrit met zijn waarnemingen van vanmiddag.

Als ik dus bij de toren ben zie ik vaak niet veel, als anderen er zijn gebeurd er altijd vanalles, vind ik niet eerlijk.

Gerrit is van 13.30 – 15.30 uur bij de toren geweest. Het weer was heerlijk, schrijft ie, hier in de tuin ook, waar ik nog vanalles moest doen, daarom dus ook geen tijd om te gaan L

Zo rond de klok van 2 gaat er een valk achter een duif aan, altijd mooi om te zien. Maar duifje was valkje vanmiddag eens een keertje te slim af. De duif kon ontsnappen en verdween bij de boerderij tussen de strobalen (de boerderij die vorig jaar op de buitencam te zien was). Ik vind het zelf toch altijd wel heel mooi hoor als een prooi toch weet te ontkomen aan de valken.

Even daarna komt er een buizerd aanvliegen. Hier was valk het niet mee eens en zet de aanval in op die buizerd. Niet alleen ernaar toe vliegen maar er ook echt opduiken. Erg gedurfd slechtvalk, je bent toch een maatje kleiner als die buizerd.

Even later is er een tweede valk in zicht. Valk één gaat er op af en die twee hebben zeker vijf minuten met elkaar ruzie gehad. Of dit Pa en Ma waren weet ik niet, denk eerder de indringster en Pa of Ma. Of het moet zo zijn dat er een echtelijke ruzie is ontstaan tussen Pa en Ma. Zou ook kunnen want ik heb vanmiddag de eieren even alleen gezien op de cams.

Om het geheel maar compleet te maken verschijnt de buizerd weer ten tonele en mengt zich in het gevecht.

Het was Gerrit niet duidelijk of de valken nu samen tegen de buizerd bezig waren of dat ze gedrieën tegen elkaar aan het vechten waren. Het valt ook niet mee om drie vogels in de lucht met je kijker te volgen, je verliest er altijd wel eentje uit het oog.

Gelukkig was de ruzie van voorbij gaande aard, maar schijnbaar wel vermoeiend want een valk heeft lange tijd op de hoge mast gezeten, die moest dus uitrusten. Vond Gerrit niet erg hoor, had ie even tijd om weer wat foto’s te maken en een videootje. Sinds dit seizoen is Gerrit ook aan het digiscoping geslagen. Hoezo verslaafd zijn J

Ik heb dus geprobeerd om van de mail van Gerrit een verslag te maken, valt toch niet mee als je het niet zelf gezien hebt.

Nog even over de buizerds, vorig jaar hebben we ook een keer gezien dat er een valk achter twee van die vogels aanging. Ik heb toen mijn verstand staan te verkijken (bijna), een buizerd is toch een heel stuk groter als een slechtvalk. Valk ging er toen ook echt op af, even die twee duidelijk maken dat ze in de buurt van de toren niets te zoeken hadden. En geloof het of niet, die twee buizerds dropen zonder iets tegen te sputteren gewoon af.

Zover dit verslag van Gerrit, ik hoop zelf morgen of woensdag toch nog even te kunnen gaan kijken, ik moet donderdag onder het mes, knieoperatie (niets ernstigs hoor), daarna zal ik wel een aantal dagen rustig aan moeten doen.

Tijdens die dagen mogen voor mij de eieren wel uitkomen, lekker lui op de bank, beentje omhoog en laptopje op tafel,wat wil een mens nog meer, toch.

Vanmorgen stonden er werkzaamheden op het programma, de beelden van de cams liepen niet gelijk. (nu om 14.00 uur nog steeds niet, was zojuist goed te zien bij de wisseling van de wacht)

Ik zat vanmorgen zoals gewoonlijk lekker te kijken, kopje koffie erbij etc. Zo rond 8.50 uur hoorde ik allerlei vreemde geluiden die ik niet thuis kon brengen. De geluiden bleven en bij mij kwam de gekke gedachte op dat ze misschien wel op de toren bezig waren. En wat doe je dan als je aan zoiets denkt; aankleden, spulletjes pakken en op weg naar de toren. Daar aangekomen bleek dus dat het inderdaad gekke gedachten waren, gelukkig maar, toch.

Sta ik daar onder aan de toren, hoor ik die geluiden weer, tenminste iets wat daar erg op leek. Wat blijkt nu, de boer (van de boerderij die ik gisteren noemde) was bezig met zijn tractor vanalles en nog wat te verplaatsen. Door de wind en de microfoon die echt alles opvangt, was het gerommel van de boer zo goed te horen dat ik dus dacht dat ze op de toren bezig waren.

Ben toen maar een rondje gaan wandelen want aan de voorzijde en zijkant was niets te zien wat enigszins op een valk leek. Kom ik aan de achterkant zit Ma heerlijk op de ronde schotel, bovenste ring. Zo te zien zat ze lekker te luieren. Denk dat ze al wel een prooitje gevangen had. Waarom denk ik dat, nou, op het andere veld achter de toren, aan de andere kant van de Snelle Loop, wemelde het van de duiven. Denk dat er zeker een stuk of 30 van die vogels daar zaten, waar ze vandaan kwamen, ik weet het niet. Het zullen vast wel vreemde duiven zijn geweest, anders ga je toch niet massaal daar zitten, of wel dan.

Het was vanmorgen maar koud, er stond al een guur windje, daarom ben ik ook maar even gebleven.

Nog even in het kort wat ik heb gezien: geen werkzaamheden op de toren, Ma rustig relaxend op de schotel, een groep gestoorde duiven en de kudde hooglanders die mijn veld hadden ingepikt.

Het was eigenlijk mijn bedoeling om vandaag nog even bij de toren langs te gaan, nog even kijken hoe het met Pa en Ma gesteld is. Moet jullie helaas teleurstellen, ik heb er geen tijd meer voor gehad. Ik wilde thuis nog een paar dingetjes doen, omdat ik niet weet hoelang ik niet uit de voeten (knieën) kan. Misschien valt het mee, maar kan ook tegenvallen, toch.

Ik volg wel de hele dag de webcams en het ziet er gelukkig allemaal weer lekker ontspannen uit. Vooral vanmorgen met die duif, geweldig vind ik zoiets. Je kan in de duivenwereld echt niet meer stuk met zo’n huzarenstukje. Denk dat het een van de “gestoorde” duiven van gisteren was. Vond het toen al gedurfd om met de groep op dat veld te gaan zitten, maar het dan nog in je hoofd te durven halen om lange tijd op die kast te gaan zitten, terwijl Pa daar ligt te broeden. Petje af, Duifje.

Denk dat Pa zijn al dan niet gewilde vriendin de reis heeft voortgezet, kan ook zijn dat ze een ander stuk tegen het lijf is gevlogen. Ik heb haar niet meer gezien of gehoord en dat is maar goed ook. Stel dat dat mens blijft rondhangen en de jonkies komen uit hun eieren, wat zou ze dan gedaan hebben met de kids. Moet er niet aan denken, bah. Ik stel voor dat ze volgend jaar de rode lampen maar moeten vervangen door groene ofzo, misschien minder kans op ander schoon. Je vraagt er tenslotte toch om als je op zo’n lamp gaat zitten, niet dan. J Trouwens, gisteren op dat veld achter de toren, daar zaten ook drie nijlganzen, niet die van die jonkies maar drie anderen. Twee vrouwtjes en een mannetje en die konden het super met elkaar vinden.

Zo zit ik ook regelmatig te kijken naar het nestelen op de eieren. Eerst worden de eitjes goed gelegd en dan moeten Pa of Ma ook nog eens hun draai op die eieren zien te vinden. Als ik dit zie dan verbaast het me nog steeds dat die eieren nog heel zijn. Die tere eitjes liggen daar op harde steentjes en dan wiebelen Pa of Ma daar nog eens een keertje met hun lijfje overheen, soms wel minuten lang. Dan denk ik zo vaak: Lig toch eens stil !

Ben ook blij dat met het broeden het einde in zicht begint te komen, wat duurt dat lang. En als de beelden van de cams nu iets spannends lieten zien, dan was het nog wel te doen. Maar goed dat we er geluid bij hebben en dat dat geluid goed hard kan, kunnen we tenminste kijken als we iets horen. Ik heb al menig sprintje hier in huis getrokken de laatste weken. (dat zal ik de komende week wel niet doen).

Ik zie dat het toch nog behoorlijk wat is geworden, ook al had ik niets bijzonders te melden. Lieve mensen bedankt voor jullie steun, duim morgenvroeg maar voor me, ik heb behoorlijk de kriebels. Erg hè.

Vandaag is het Goede Vrijdag. Nou mag dat goede voor mij er wel af. Het valt tegen met mijn knie. Dacht zelf er al wel wat meer mee te kunnen, helaas. Maar komt allemaal goed.

Het was vandaag dus een dagje verplicht zitten en niets doen. Soms verlang je daar wel eens naar, maar als het moet en je niet anders kunt, is er geen lol aan. Wat moet je toch de hele dag. Achter de pc, even oogjes dicht, het zoveelste bakkie koffie, even een stukje strompelen omdat je anders helemaal stijf wordt enz. Het ergste van allemaal vind ik dan dat je dag zolang duurt. Het schiet maar niet op.

Webcams kijken zou dan een leuke bezigheid moeten zijn. Ik heb me vandaag toch afgevraagd hoe sommige mensen het al weken volhouden om de hele dag naar die beelden te kijken. Een wisseling van de wacht en het gedraai op de eieren is wel leuk maar daarna vind ik het toch slaapverwekkend hoor. Ik kan daar dus echt geen uren naar kijken. Wat wel leuk was om te horen was de haan, elke dag rond de klok van 4 uur begint dat beest. Het is te hopen voor de mensen die daar wonen dat ie zich alleen maar ’s middags laat horen. Je moet er toch niet aan denken dat zoiets dat ’s nacht om 4 uur doet, dan had ik denk ik allang zijn nek omgedraaid.

Gisteravond had ik dus eindelijk de tijd om iets te doen wat er maar steeds niet van kwam. Het maken van een pagina waarin ik een paar wetenswaardigheden van de valken in de Mortel wilde vermelden. Hij staat er inmiddels bij, zie weetjes.

Afgelopen maandag heb ik hier een verslagje gemaakt van wat Gerrit bij de toren had gezien. Hij had mij hierover gemaild en gezegd dat ik dit wel mocht gebruiken hier. Ik heb daar dus inderdaad iets van gemaakt en hier neergezet. Maar lieve mensen dat viel niet mee hoor. Iets opschrijven wat je niet zelf gezien hebt, moeilijk dus. Nu mailen wij nogal eens en heb hem toen gevraagd; Waarom maak je voor jezelf ook niet zoiets als dit. Na wat twijfels is ie toch wat gaan proberen. Het is nog niet helemaal klaar, maar het begint er al aardig op te lijken. Ik kan daar af en toe stiekems een kijkje nemen. Vraagt ie me ook regelmatig naar mijn mening en moet dan steevast zeggen dat het zijn site is en niet de mijne, dat ie moet doen zoals ie zelf wil. Mannen toch, kunnen ook nooit zelf iets beslissen J

Eigenlijk ben ik blij dat ie het gedaan heeft en hoop ook echt dat ie zijn site binnenkort openstelt voor iedereen. Het is voor mij geen doen om ook nog over dingen die Gerrit heeft gezien te schrijven, dat kan ie veel beter zelf. Zo kunnen wij elkaar mooi aanvullen als straks de kids gaan takken, toch.

Misschien dat ik morgenmiddag even bij de toren ga kijken en daar wat ga rondstrompelen. Pa en Ma zullen vast wel even komen kijken als ze me zo zien. Mochten jullie dus Pa of Ma morgenmiddag raar zien doen in de nestkast, dan liggen ze waarschijnlijk ik een deuk om dat mens daar beneden met die krukken.

Helaas, het is er gisteren niet meer van gekomen om naar de toren te gaan. Had wat andere verplichtingen tegenover mijn dochter en had daarna een zere knie. Dat werd dus pootje omhoog ipv naar de toren toe gaan. Maar niet getreurd vanmiddag ben ik er even geweest, van 15.45 tot 16.30 uur.

Vandaag heeft Gerrit zijn site in de lucht gegooid, gelukkig maar, hadden we vandaag toch nog iets wat rondvliegt. Ik ben er zeker van dat dit een welkome aanvulling is als straks de kids heerlijk gaan ravotten daar op die toren. Trouwens niet alleen straks ook de komende weken hoor, Gerrit gaat ook nu regelmatig kijken en zal daar zeker wel het een en ander over te vertellen hebben.

Vanmiddag ben ik dus even met manlief en zoon bij de toren geweest. Op zo’n mooie zondagmiddag is er vanalles te zien en te horen, behalve natuurlijk datgene waarvoor je daar komt. Lambert nog gezien, we waren net op tijd, Lambert stond op het punt om naar huis te gaan, terwijl we hoorden dat Gerrit net 5 minuten weg was. Nog even wat met Lambert en zijn vrouw bij gekletst. Hij wist me heel enthousiast te vertellen dat ie misschien het nestje van het ijsvogeltje had ontdekt. Dat zal zeker wel weer veel mooie fotootjes op gaan leveren.

We zijn toch maar even naar de achterkant van de toren gewandeld. Helaas geen valk te ontdekken. Nog naar het veld aan de voorkant gelopen, ook hier niemand thuis. Lees zojuist dat in de tijd dat wij bij de toren zijn geweest, Ma op de eieren lag. Dan weet ik denk ik wel waar Pa heeft uitgehangen. Die lag vast en zeker met een lekker pilsje daarboven op het dakterras. Kan hem geen ongelijk geven, zou ik ook gedaan hebben met zo’n mooi weer.

Het was vanmiddag rondom de toren lekker druk met aan de wandel zijnde mensen, even de beentjes strekken na verplichte Paasfamiliebezoekjes. Wij zijn dus niet zo lang gebleven, manlief vond het snel welletjes zo zonder valk en een zoon die het eigenlijk altijd al wel snel bekeken heeft. Zelf had ik ook weinig zin om daar nog langer te gaan staan wachten. De kans dat je Pa of Ma ziet is, zeker nu, nu nog uitermate klein.

Maar de tijd van aktie voor ons kijkers ter plekke moet nog komen, duurt alleen nu de webcams al zo vroeg draaien, zo lang.

Sinds de operatie aan mijn knie kijk ik wel anders tegen de ochtend wisseling van Pa en Ma aan. Ma die dus bijna elke ochtend niet echt van de eieren wil komen. Als ik nu ’s morgens uit mijn bed kom heb ik helemaal een stijve knie, ik kan dan bijna niet overeind komen. Als ik Ma nu ’s morgens zie, lijkt het wel alsof ze ook helemaal stijve spieren heeft. Lig daar maar es de hele nacht, vannacht zelfs erg koud, en je moet dan ineens van de eieren af. De hele nacht in dezelfde houding, op je platte buik op die eieren, pootjes ingetrokken en dan moet je ineens van manlief maar opstaan. Denk dat de gesprekken die Pa en Ma ’s morgens hebben ook wel daarover zullen gaan. Pa die tegen Ma zegt dat ze wat op moet schieten, Ma die dan zegt dat Pa een beetje rustig moet doen. Met een beetje fantasie zie ik dit gesprek zo al helemaal voor me, en dan maar zeggen dat ze niet op mensen lijken.

Nu ik dit schrijf nog geen jonge valk, tenminste niet eentje die uit het ei gekomen is. Ondanks het steentjetikken op een ei van Ma gisteravond. Het zal denk ik zo nog wel een paar daagjes duren, helaas. Voor mij mogen ze komen. Ik vind dat we al lang genoeg hebben gewacht, toch. Ik wel eens wat anders zien als een broedende valk, dit heb ik intussen wel gezien. Het zal vast en zeker een mooie tijd worden met die jonge valken in die kast. Hoe zien ze eruit, hoe hard groeien ze, kunnen we verschillen ontdekken tussen de kids etc. Ik weet trouwens ook niet of we snel een kuiken (of heet dat anders) te zien krijgen, ik weet niet of Pa/Ma op zullen staan als er een jong uitbreekt. Heb daar geen flauw idee van, het is ook voor mij allemaal nieuw.

Zo te zien is Ma de laatste dagen de kraamkamer aan het poetsen, dus de ooievaar zal niet lang meer op zich laten wachten.

Aanvulling: Heb ik dit dus geschreven en op mijn homepage gezet, ga ik even bij Guido langs, zie ik het filmpje van Harrisburg 2006 staan. Nu weten we dus wat ons te wachten staat. Lief, schattig, vertederend, gewoon om bij weg te smelten, toch. Na het zien van dit filmpje kan ik al helmaal niet meer wachten. Het zullen vele uurtjes webcam worden deze week J

Maandag, 9 april

Hallo Vogelvrienden,

Het lag niet in de bedoeling om vandaag nog naar de toren te gaan. Maar als die twee daar in de Mortel hun eieren zo lang alleen laten wil je toch wel even gaan kijken. Ook hier thuis steeg de spanning ten top. De kids hier thuis achter de laptop geïnstalleerd en wij op weg naar de toren. Ik had al zoiets, als wij dadelijk naar de toren rijden komt Pa doodleuk aan. Onderweg nog maar een keertje naar huis gebeld, nog steeds niemand.

Aangekomen bij de toren snel uitgestapt en zo vlug niets te zien, ook in de lucht niet. Toch maar even vlug het veld op want dan heb je toch wel meer zicht op het vliegruim. Had inmiddels weer naar huis gebeld, nog steeds niemand. Het veld op, dat betekende dus voor mij over het hek klimmen. Voordat ik over het hek klauter kijk ik nog even naar boven en kon niets ontdekken. Het hek was nu voor mij toch een groter opstakel als normaal maar ben er overheen gekomen, pffffff. Meteen nadat ik over het hek was kijk ik weer naar boven en zie Pa op het rooster zitten en in de nestkast verdwijnen. Gelukkig, hij leeft toch nog. Wij twee zagen in onze gedachte Pa namelijk al ergens voor “apegapen” liggen daar op het veld. Waarom, omdat ik gisteren de havik weer heb gezien en die schijnt toch een vijand te kunnen zijn.

Pa dus weer aanwezig en nu zien we eigenlijk ook pas dat Ma gewoon lekker rustig boven op de dakrand zit. Linkerkant van de toren bij de hoge mast. Zou Ma daar nu de hele tijd hebben gezeten, was die gewoon in de buurt en laat ze de eieren gewoon zo lang alleen. Vind het maar gek. Ma was schijnbaar toch wel blij met wat aandacht vanaf de begane grond en heeft nog even lekker voor ons wat gevlogen, goedmakertje voor het alleen laten van de eieren zeker. Ma gaat ergens aan de achterkant zitten en wij lopen dus nog maar even naar het veld aan de achterzijde. Had alleen mijn krukken thuisgelaten, was niet zo slim. Aan de achterkant was geen Ma op de toren te ontdekken. Ze was denk ik weggevlogen terwijl wij door het bos liepen. Dan maar weer naar huis toe, we waren in ieder geval opgelucht dat we zowel Pa als Ma gezien hadden.

Staan we op het punt om te gaan komen er twee nijlganzen aanvliegen, mooi in formatie. Die twee hebben voor ons nog een mooie vliegshow weggegeven boven het veld. Schitterend zoals die ganzen bij elkaar en naast elkaar kunnen vliegen en alles tegelijkertijd doen. Daarbij nog het avondzonnetje die de kleuren van die ganzen nog eens extra mooi maakte. Al bij al was het toch de moeite waard om even vlug terplekke te gaan kijken.

Iedereen weer opgelucht, niets aan de hand, Pa zal wel weer ergens op een terrasje hebben gezeten en vanmiddag iets te diep in het glaasje hebben gekeken. Ik zal hem, zodra ik hem weer zie, toch eens bestraffend aanspreken hierover, half Nederland de stuipen op het lijf jagen met zulk gedrag, dat kan echt niet, zeker nu niet.

Groetjes Dorine

Het was me wat gisteren, half Nederland in rep en roer om een koppeltje slechtvalken in de Mortel. Het gedoe heeft me gisteravond en deze ochtend niet losgelaten. De eieren zolang alleen laten zet je toch wel aan het denken.

Onze gedachte gisteravond dat die twee daar gewoon lekker op de toren zaten te genieten, was onze eerste gedachte. Maar misschien was het wel allemaal anders, was er wel degelijk wat aan de hand.

Toen Ma gistermiddag de kast wilde verlaten heeft ze, denk ik, wel degelijk Pa luidkeels geroepen. Pa was nergens te bekennen en Ma is op onderzoek uitgegaan. Waar ie uitgehangen heeft mag Joost weten. Het zal wel niet echt in de buurt zijn geweest anders had ie al wel eerder op de eieren gelegen, toch. Ma dus op zoek naar Pa. Ze heeft hem uiteindelijk gevonden en hem weer mee terug genomen naar de toren. Boven op het dak, uit het zicht van iedereen, heeft Ma misschien Pa wel eens goed toegesproken. Een serieus gesprek in dit slechtvalken huwelijk. Was het een aantal dagen geleden de mysterieuze vriendin van Pa die Ma de stuipen op het lijf joeg, nu het lange dubieuze uitstapje van Pa. Zulk gedrag voor de tweede keer in een week vraagt natuurlijk om de nodige uitleg, en terecht. Dit kun je niet maken in een huwelijk, zelfs niet in een slechtvalkenhuwelijk.

Dit verhaal zou natuurlijk ook zo maar kunnen, zeker als ik vanmorgen zie hoe Pa in de nestkast de eieren warm ligt te houden. Komt ie eerst poeslief Ma aflossen met een lekker ontbijtje, vervolgens neemt ie weer trouw de eieren over. De aanblik van Pa op de eieren vanmorgen, kwam bij mij echt over alsof ie heel goed wist dat ie het verkeerd gedaan had. Een beetje zielig, onderdanig en nog onder de indruk van gisteren, tenminste, zo kijk ik er tegen aan.

Helaas weet ik niet wat de invloed is op de eieren als ze in dit stadium zo lang alleen gelaten worden. Nu is het niet meer koud, de wind staat niet meer in de kast te blazen, dus koelen de eieren ook niet zo snel af. Het verhaal van eieren die te warm worden heb ik ook ooit eens ergens gelezen. Nu viel het me de laatste dagen al op dat Ma regelmatig overeind kwam om de kast te inspecteren, kiezels te onderzoeken etc. We konden regelmatig de eieren zien liggen. Misschien kunnen de eieren, als ze op uitkomen staan, dit wel hebben en zeker nu het niet meer koud is.

Wat betreft de temperatuur, als we de voorspellingen mogen geloven, wordt het het komende weekend in het zuiden tegen de 25 graden! Als er dan al jonkies uit het ei zijn gekropen, kunnen we die misschien wel wat vaker zien. Ik denk dat met die temperaturen het niet echt nodig is, dat Ma of Pa dan continu op de jonge liggen om ze warm te houden. Dus maar duimen dat er dan al jonge valkjes zijn en dat mijn gedachte over warm houden uitkomt, hebben we een mooi weekend voor de boeg, toch.

Gisteren ben ik toch een beetje te fanatiek geweest. Had een dikke voet en die was vandaag blauw, ik zal hem gisteren wel hebben verzwikt, denk ik. Dus vandaag een dagje rustig aan doen, wat wil zeggen dat ik veel naar de cams heb gekeken. Ik vond het geweldig vandaag. Ze zeggen wel ooit dat je dieren niet met mensen mag vergelijken, oké, maar vandaag heb ik vaak zitten lachen voor de laptop hoor.

Als je vandaag het gedrag tussen Pa en Ma nu eens goed onder de loep neemt, dan zit er toch weinig verschil tussen een valkenhuwelijk en een mensenhuwelijk. Ma heeft vandaag dus duidelijk laten zien wie in dat huwelijk de broek aan heeft. Ma dus. Ze heeft Pa behoorlijk laten boeten voor zijn uitstapje en de vergeten wisseling van wacht van gisteren. Zo ook op de late namiddag, vroege avond, ze speelde gewoon een spelletje met Pa. Op de eieren er weer af, er weer op enz. Geweldig om te zien. Ik heb er tenminste wel van genoten. Ik heb Pa zelfs meerdere keren toegesproken vanachter mijn laptoppy. Trouwens Ma ook wel hoor, vond dat ze straks eigenlijk een beetje te ver ging. Genoeg is genoeg, daarbij had ze Pa al een hele dag laten broeden en waarvan ik nou niet de indruk kreeg dat ie dat fijn vond.

Zaterdagavond hebben wij hier gezien dat Ma met een steentje op een ei tikte, tweemaal om precies te zijn. Wij schrokken ons hier toen een hoedje, Ma wat doe je nu! Vervolgens werkt ze dat steentje naar binnen. Ik vond dit maar gek, het leek wel of ze bewust op dat ei aan het tikken was. Ik ben daarover wat gaan mailen met Peter van Geneijgen, mijn vaste hulp in de huishouding als ik weer eens iets wil weten.

Dat tikken op de eieren, daar had ie nog nooit van gehoord. Hij vroeg me of daar beelden van waren. Hij kende wel het verhaal dat er met de steentjes flink wordt gerommeld en dat de valken die zelfs opaten, maar gezien nog nooit. Maar wat wel bewezen werd door gevonden braakballen met soms flinke steentjes erin. De webcams maken het dit jaar dus zeker zo mooi omdat we nu kunnen zien dat ze dat inderdaad ook doen, steentjes eten.

Het steentje tikken wat wij hadden gezien daarvan denkt ie dat ze dat deed om het steentje naar binnen te werken, schijnt voor de valk niet mee te vallen. Dat kan ik me dan levendig voorstellen, eet ook liever iets anders dan stenen, toch.

Natuurlijk heb ik nog even de situatie van gister aangekaart, de eieren die 100 minuten alleen gelaten werden. Vond Peter ook erg lang, hij had er eigenlijk geen verklaring voor, alleen dat misschien dat vreemde wijf nog in de buurt kon zijn. En dat was nou precies wat ik eigenlijk niet wilde horen. Maar het kan natuurlijk wel zo zijn en dat daarom Pa vandaag op de eieren lag en dat Ma het territorium bewaakte. Wie zal het zeggen. Af en toe zou ik toch wel eens een valk willen zijn en een keertje bij de familie in de Mortel op de koffie willen gaan. Jeetje wat zou ik veel te vragen hebben aan die twee. Daarna weer gewoon mens worden om dan aan jullie alle geheimen van het slechtvalkenleven te kunnen verklappen. Helaas sprookjes bestaan niet…….

Nog steeds 3 hele eieren, zoals velen zie ik ook af en toe dingen aan die eieren waarvan ik denk, ja, ja het komt. Maar helaas, er gebeurd nog steeds niets. Alleen Ma die blijft spelen met die stenen. Misschien zijn die tikgeluiden wel bedoeld voor de jonkies in de eieren. Ma doet voor hoe het klinkt, mogen de kids in de eieren het nadoen. Hoe, nou simpel met hun kleine snaveltje tegen de eieren tikken, zodat die vanzelf open gaan breken. Misschien wel helemaal niet zo'n gekke gedachte, vooral omdat Ma er wel steeds mee aan de gang blijft. Hoe luid het spreekwoord ook alweer: Oefening baart kunst, toch.

Ik wil nog even terugkomen op de mailwisseling met Peter van gister. Daarin vroeg Peter mij of er beelden waren van dat eitje tikken, zoals ik het noemde. Heb toen gezegd dat Guido alleen een filmpje had van steentjes eten. Ik heb Peter al veel eerder verteld over de mooie site van Guido, ik ben er zeker van dat ie die wel regelmatig zal bezoeken. Wat het filmpje van steentjes eten betreft, ik denk nu dat ie ermee bedoelde dat het zo mooi is dat je dit nu in het echt ziet gebeuren. Want weten doen ze het allang, getuigen de stenen in de braakballen. Hoop dat de onduidelijkheid uit de lucht is.

Onze mailwisseling ging gisterenavond nog verder, ik had nog een vraag over de indringster.

Als dit wijf rond blijft hangen in de Mortel en de kids komen uit hun eieren, hoe gevaarlijk is dat dan. Manlief hier thuis zag het al helemaal voor zich. Lekker smakende jonge valkjes, een prooi voor het oprapen, een aangereikt maaltje. Ikzelf vond het maar een lugubere gedachte, gelukkig hij ook wel, maar kon me er wel iets bij voorstellen. Ik wist ook helemaal niet of dit bij valken/roofvogels gebeurd, elkaars nest leegroven. Deze gedachte bleef me dus ook achtervolgen en bij het naderen van het uitkomen van de eieren moest ik er weer steeds vaker aan denken. Ik kreeg gisteravond antwoord en er viel echt een last van mijn schouders, eerlijk. Indringers schijnen alleen maar in het territorium te komen als ze zelf nog kans maken op een legsel, dus in de periode van februari tot begin april. Daarnaast zijn er in een territorium met een nest jonge valken geen gevallen bekend van een indringer in het territorium. Pfff, wat was ik blij dat te horen. Dan mogen de eieren voor mij nu meteen barsten en de jonge valken het levenslicht aanschouwen, weten we tenminste (bijna) zeker dat dat mens niet meer terugkomt, toch.

Het was een saaie dag om naar de cams te kijken, alhoewel, nu ik dit zit te schrijven is Ma druk doende met de stenen onder de binnencam. Ik denk dat er morgen nog geen ei zal openbreken. Ik heb vandaag gehoord dat pas wanneer Pa of Ma meer oog krijgen voor de eieren, er dus wat meer mee gaan winkelen als alleen maar onder de borst schuiven, er nog niets aan zit te komen.

De kuikens in de eieren gaan piepen en daar schijnen de ouders op te reageren door wat meer met de eieren bezig te zijn. Wellicht dus geen jonge valk morgen, hoeft voor mij ook niet, in gun het zelfs een valk niet om op vrijdag de 13e te worden geboren. Dan maar de 14e, komt mij ook goed uit, die datum had ik voorspeld J

Vanavond zijn manlief en ik even bij de toren geweest. Onze dochter naar haar pony gebracht en via de toren dus weer naar huis. Op en rond de toren weinig valk te bekennen. Dus dan maar even een praatje gemaakt met wat mensen. Daarna even naar de achterkant van de toren gewandeld en ook daar geen valk te zien. Dan maar even de hooglanders wat aandacht geven, vooral de kleintjes, vind ze nog steeds super lief. Staan we daar dus weer naar een toren zonder valk te kijken. We besluiten maar naar huis te gaan en ja hoor, daar komt Pa aanvliegen. Het is 19.25 uur. Hij heeft weer een tijdje als de klepel van de klok aan de achterkant van de toren gezweefd. Volgens manlief heeft het met de warmte van de toren te maken. Opstijgende warme lucht is natuurlijk heerlijk om daar op te zweven. Dit heeft ie dus een tijdje gedaan en gaat vervolgens op de linkerschotel op de bovenste ring zitten. Eventjes goed in ons zicht en daarna verdween ie op het platte gedeelte van die schotel. Ja, als we Pa nu ook al niet meer zien, dan kunnen we wel naar huis, zoonlief zijn voetbaltraining was ook weer afgelopen, dus wij weer naar de auto toe. Staan we daar op de weg, bij de auto, zit Pa weer leuk op de rand van de schotel en kunnen we hem weer zien. Och dacht Pa, laat ik nog maar even voor de klepel van de klok gaan spelen en daar ging ie weer, zeker een minuut of vijf heeft ie weer heen en weer gezweefd. Ik vind dit altijd een schitterend gezicht, kan het ook niet helpen, maar is gewoon mooi. Inmiddels vond Pa het wel genoeg voor vanavond en nam zijn plekkie op de hoge mast in.

Ik moest wel lachen, toen we richting auto liepen, moest Pa een keertje roepen, alsof ie ons gedag zei. Vond het wel lief van Pa.

Jeetje, het schiet niet op met schrijven, ik word elke keer weggeroepen, zo komt dit stukje nooit af. Maar ik ben bijna klaar, ik heb wat de valken betreft niets meer te melden. Wat de werkgroep betreft wel, zie boven dit stukje de link ernaar toe. Ik moet eerlijk bekennen, ik ben ook pas sinds een paar weken donateur hoor. Vind het wel terecht deze verwijzing. Ze doen best wel veel voor de valken en voor wat hoort wat, of niet dan.

Vandaag is het de uitgerekende datum van de eieren, de geboorte van een slechtvalkjong laat helaas nog even op zich wachten. Een mooi moment om even stil te staan bij de dingen die gaan komen. Als het uur U is aangebroken zullen ook in deze kraamkamer de luxaflex op dicht gaan. Na de geboorte zal Pa ons breed lachend en zwaaiend zijn nieuwste spruit aankondigen. Waarna het jong weer even rust wordt gegund. Als het jong bekomen is van de geboorte zal het door Pa trots getoond worden aan alle trouwe kijkers, liggend op een mooi bedje van grijs-beige kiezel. Het stellen van vragen aan Pa is helaas niet toegestaan, eventueel kan de aanwezige dikke bromvlieg enige uitleg geven over hoe de geboorte is verlopen.

Het is aan te raden om thuis enige maatregelen te treffen, zodat publiek op enige afstand gehouden kan worden, bv. een dranghek rondom Uw pc. De aangifte van de nieuwe kroost zal pas 3 weken na de geboorte geschieden, dan zal ook pas bekend worden gemaakt uit welke sekse de kroost bestaat, hopelijk is men er dan ook uit welke namen de jonge valken gegeven zullen worden.

Het heugelijke feit kan thuis gevierd worden met beschuit met muisjes, een bekende traditie. Mocht U niet kunnen kiezen uit rose of blauwe muisjes, mix het geheel, desnoods met de nu in de winkel verkrijbaar zijnde oranje muisjes. Er mag na de geboorte uiteraard gevlagd worden, het protocol schrijft voor dat U binnenshuis vlagt.

Het is mogelijk om Pa en Ma te feliciteren met deze blijde gebeurtenis, Planet zal hiervoor een felicitatieregister openen. Schriftelijke felicitaties zijn natuurlijk ook van harte welkom, het adres: Fam. Valk, Hemelsbleekweg, 5425 PB de Mortel.

Vanmorgen even een berichtje van me met een wat andere inhoud, moet een keertje kunnen, toch.

Vandaag had ik niet zo veel zin om naar de toren te gaan want op de cams was het een drukte van jewelste. Aflossing op aflossing. Gisteravond had ik nog mail van Peter met de volgende zin erin:

Nog geen extra aandacht van pa of ma voor piepende eitjes. Zal er morgen nog wel niets gebeuren in de Mortel.

Dus de drukte van vanmiddag gaf mij toch wel de nodige hoop. Hoop dat er binnen afzienbare tijd een jonge valk uit een ei zou komen. Toch een gebeurtenis waar we massaal met smart op zitten te wachten. En dan blijf ik lekker thuis achter mijn laptoppy. Gewoon thuis genieten van wat we te zien kregen. Het ging zelfs zover dat Pa een prooi mee de nestkast inbracht. De goeierd, heb ik hem nog niet zien doen.

Tot het moment dat men op het forum dacht dat er een vreemde valk in de kast kwam, terwijl ik de gedachte had dat het gewoon Ma was. De manier van kijken naar de binnecam vond ik typisch Ma. Ik heb daar verder geen aandacht meer aan gegeven tot ik het verhaal van Gerrit las. Wel potverdrie, dat stomme wijf nog steeds in de buurt. Sinds die tijd heb ik de foto van de "indringer" zitten te vergelijken met alle foto's die er van Ma op het forum te vinden zijn. Voor de "indringer" hebben we de derde foto gebruikt van het berichtje van Knorrie om 19.53 uur gepost in Campics. Maar ga je de foto van Knorrie uitvergroten en wat bewerken, dan is er wel degelijk een oranje ring aan de linkerpoot te zien. Conclusie hier thuis was en is nog steeds: het was Ma (maar ik kan er ook wel naast zitten hoor).

Over de horizontale zwarte lijn onder de baard van Ma (dat leest raar) is ook al wat geschreven, die zou Ma niet hebben. Dit ligt er maar net aan hoe Ma haar hoofd houd. Ze heeft die wel degelijk, is op veel campics-foto's goed te zien, vooral op foto's waar ze op de rand van de kast zit. Trouwens ook het gedrag van Pa was redelijk normaal, de vorige keer met de indringster piepte hij toch wel anders. Nu maar hopen dat er nog een goed filmpje van het gebeuren verschijnt, hebben we daarna weer wat te doen, want Ma is op dit moment toch in diepe slaap.

Wie had dit nu nog verwacht, ik niet tenminste en al helemaal niet op zo'n dag als vandaag. Die statistisch gezien de veiligste dag van het jaar is, schijnen mensen dus toch beter op te letten. Laten we hopen dat het geen nadelige gevolgen gaat hebben voor de kroost. Neem aan van niet want de eieren zijn aan de laatste dagen begonnen. Zolang Pa en Ma nog blijven broeden, houd ik mijn hart nog niet vast. De dertiende bracht dit keer toch wel wat onheil, laten we hopen dat 14 (2x7=dubbel geluk) dan ook maar brengt waar het voor staat, toch. Dat wordt dus morgen weer een dagje om vierkante oogjes van te krijgen.

Groetjes Dorine

Yes, het eerste slechtvalkjong is geboren, ofwel, uit het ei gekropen. Op zaterdag 14 april om 15.08 uur plaatselijke pc tijd.

Het was zowiezo een mooie dag om te kijken, ik heb genoten en ik weet zeker velen met mij. Het straalde van Pa en Ma af dat er vandaag iets moois stond te gebeuren. Ma die niet van de eieren af te slaan was, een overbezorgde Pa, die al met kleine prooitjes aan kwam vliegen, geweldig. Vooral Pa op de eieren vond ik schitterend om te zien. Het was net alsof ie met al dat gepiep onder zijn buik toch wat meer moeite had als Ma. Als het gepiep onder zijn buik weer begon, werd ie er toch wel wat zenuwachtig van. Het was net alsof ie er niet goed raad mee wist. Je zag bijna de zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd verschijnen.

Zojuist de eerste beelden van "ons" slechtvalk jong. Een klein breekbaar vogeltje. Met voor dat beestje een kolos van een Ma bovenop zich. Maar gelukkig is voor ons goed te zien dat Ma niet echt met haar hele gewicht op de eieren en het jong ligt, gelukkig maar. Ik denk dat het nu niet lang meer duurt voor de andere eieren uitkomen, vandaag nog één en morgen één, of morgen allebei.

Vorig jaar zat er tussen de vier jonge valken ook maar één dag verschil, dus geen reden om aan te nemen dat het dit jaar langer zou zijn.

Helaas moeten we nu nog 3 weken wachten voordat we weten wat we hebben, en wat de twee andere eieren zijn. Hiermee bedoel ik dus de sekse, man of vrouw. Verder hoop ik dat de kroost gezond zal zijn en dat ze mogen uitgroeien tot een stel belhamels die het verblijf onder aan de toren over een aantal weken weer zo mooi maken.

Wat was het vandaag toch een mooie, geweldige, indrukwekkende, vertederende en emotionele dag. We hebben er lang naar uitgekeken, wachten duurt toch wel erg lang, maar het was de moeite waard. Wij hier thuis, met z'n vieren, hebben er echt van genoten. Nu ben ik wel degene die het meest zit te kijken, maar manlief doet op dit moment niet meer echt voor me onder. Zoonlief die achter zijn laptoppie zit, dan denk je dat ie met zijn eigen dingetjes bezig is, nee hoor, zit ie gewoon naar de valkjes te kijken. Dochterlief had verplichtingen tegenover haar pony en die laat ze voor niemand staan. Toen die weer thuis was en het jonge valkje even alleen lag in de nestkast heeft het jong volgens haar de eerste woordjes gezegd: "Jippie, ik heb vleugeltjes en ze doen het". Dus valken kunnen al vrij vroeg praten, het is maar dat jullie het weten. J

Het gedrag van Pa en Ma was, vond ik, vandaag al heel anders als van te voren, toen de jonge valk uit het ei was gekomen veranderde het nog meer. Het werden gewoon hele voorzichtige, tedere en blijde ouders, eigenlijk gewoon hetzelfde als bij ons, toch. Het tweede hoogtepunt van de dag was voor mij toch wel het voeren van het jong door Pa. Dat al na 5 kwartier. Eerst werd wat eten voorgekauwd (tenminste daar leek het op) om het daarna met de nodige voorzichtigheid aan het jong te geven. Een moment om bij weg te zwijmelen, nog steeds als ik er aan denk. Het lieve voorzichtige gedrag van beide prille ouders doet me wel wat, dit had ik eerlijk gezegd niet echt verwacht. Wel wat natuurlijk, maar in deze mate, nee.

Heel opvallend was voor mij ook de manier waarop Ma weer plaats nam op het jong en de eieren. Vooral de houding van de poten, ze trok de tenen helemaal in tot knuistjes en nam toen pas plaats op het jong en de eieren. Alsof ze heel goed wist dat ze nu met haar lange scherpe nagels de nodige schade kan toebrengen. Wij, mensen noemen zoiets instinct, maar ik heb al zo vaak gedacht dat er toch wel meer is bij dieren dan alleen maar instinct.

Vandaag dus weer niet bij de toren geweest, ik hoop dat jullie het me vergeven, maar ik kon het echt niet, ik wilde absoluut niets missen. Gelukkig heb ik ook niets gemist, ik was toch ook wel boodschappen doen en heb nog andere dingen gedaan, maar was telkens bij de mooie momenten aanwezig. Ik voelde het aan mijn water, zoals ze wel eens zeggen. Misschien dat ik morgen even een blokje om ga bij de toren maar dat ligt geheel aan de geboortegolf boven in de toren. Zijn alle kids uit de eieren, dan kan ik wel gaan maar moeten er nog één of twee komen dan blijf ik dus weer gewoon thuis, met mij laptoppy aan en binnen handbereik.

Op dit moment zit manlief naast me met een ander laptop alle filmpjes van de dag nog eens te bekijken, staan onze kids er luidruchtig omheen en zitten we hier weer lekker na te genieten van een bijzondere en mooie dag, 14 april 2007.

Wat was het weer genieten vanmorgen. Het is zo leuk om naar dat kleine hoopje witte dons te kijken, dat kun je uren blijven doen. Heb ik dus ook weer gedaan vanmorgen, totdat ik even voor kapper moest spelen. Ben ik daar mee klaar, zet nog even een kopje koffie en neem weer plaats voor mijn laptoppie. Het ligt dus echt aan mijn water hoor, 10 minuten later was jonkie nummer twee te zien. Natuurlijk sta ik dan weer helemaal vol kippevel en vliegen de "oh wat lief" en "wat een scheetje" weer veelvuldig door de huiskamer.

Wat het weer betreft zit het Pa en Ma en natuurlijk de kleintjes wel mee dit weekeinde, vanmiddag ruim 28 graden. Voor Pa en Ma toch wel lekker, ook al liggen de kleintjes even bloot, ze koelen nu niet echt af. Voor hetzelfde geld is het nu gewoon een graad of 10 met wat nachtvorst erbij, toch. Je kon het trouwens ook wel zien aan het tweede kleintje, ik vond dit jonkie veel sneller opgedroogd en er eerder lief wit uitzien als nummer één.

Het tweede jonkie werd redelijk snel door Pa onder zijn hoede genomen, nou ja veren dan. Pa winkelde zijn best, zo erg zelfs dat het tweede jong buiten het verenpak van Pa terecht kwam. Het heeft er heel eventjes bloot bij gelegen. Nou, ik schrok me een hoedje hoor, ik was bang dat dit jong op dat moment verstoten werd. Gelukkig had Pa zijn blunder vrij snel in de gaten en zorgde er gelukkig weer voor dat ook dit jong een veilige plek onder zijn veren kreeg. Pfff was wel een opluchting hoor.

Nog even over gisteravond, ik weet niet meer hoe laat het was, maar we hebben echt gelachen om dat witte wolkje in die kast. Het kleine ding werd gevoerd en op een gegeven moment zat het vol, tjokvol en viel pardoes achterover. Dan zeg je, het gaat wel wat bewegen zodat het weer goed komt te liggen, nee hoor, het bleef uitgeteld op zijn ruggetje liggen met de kleine vleugeltje gespreid. Alsof het wilde zeggen: "er kan echt niets meer bij hoor, ik ontplof bijna". Het was geweldig om te zien, zo klein als ze zijn en dan al gevoel voor humor hebben, dat beloofd wat als we straks kunnen gaan kijken als ze leren vliegen.

Na de geboorte van nummer twee (klinkt maar onpersoonlijk hè) ben ik even gaan douchen, heb wat gegeten en heb mijn spulletjes gepakt. Eerst even bij dochterlief langs, die wilde nog wat foto's van haar nieuwe "verzorgpaard" en toen door naar de Hemelsbleekweg in de Mortel, ofwel de toren.

Lieve mensen het was er gezellig, een uitgelaten sfeer, iedereen blij dat er eindelijk jonge valken waren. De aanwezige bekende waren Ans en echtgenoot, Lambert, Freek, ondergetekende met manlief, zoon en later dochter. Plus daarbij nog een aantal mensen die ik al wel eens eerder heb gezien, maar die ik verder niet ken. Lambert en Freek zijn inmiddels voor mij goede bekende maar Ans en echtgenoot had ik nog niet eerder in het echt ontmoet. Het was maar goed dat Pa en Ma geen boodschap aan ons hadden, konden wij gezellig bijkletsen en dat hebben we ook volop gedaan. We hadden op het veld gezelschap van een deel van de hooglanders en natuurlijk die goedgepoetste koperen bol hoog aan de strakblauwe hemel. Het was warm, heel warm en dat al zo vroeg in het jaar, maar vind ik niet erg hoor, ik ben een zomermens, dan kom ik tot leven. Het zou wel wat voor me zijn om bv een beer te zijn, heerlijk lijkt me dat zo'n winterslaap en dan weer wakker worden als het voorjaar wordt.

In de tijd dat wij bij de toren zijn geweest hebben we niet veel valk gezien, even heel vlug één op het rooster en een paar keer eentje kort in de lucht. Van een derde vreemde valk was geen enkel spoor te bekennen, ik heb daar dus weer mijn grote twijfels bij. De enige vreemde roofvogel die we hebben gezien was een buizerd, die gewoon met rust werd gelaten.

Net voordat ik aan dit stukje begon dacht mijn zoon even drie jonkies te zien en kwam dit vol overtuiging aan me melden. Helaas heb ik nog geen bevestiging hiervan gezien, Ma gunt ons op dit moment geen blik van de jonge, helaas. Maar ik ben ervan overtuigd dat de derde niet lang meer op zich zal laten wachten. Hebben we nog even om niet achter de pc vandaan te hoeven. Nu ik dit schrijf loopt Ma even van de eieren weg om weer eens met wat stenen te spelen, maar helaas ik heb niet echt kunnen zien of ei drie nog helemaal heel is.

Weer toeval dat Ma op een moment als ik denk dat we niets te zien krijgen even van de eieren gaat. Het is me al vaker overkomen dat ik Ma of Pa toespreek dat ik wat meer wil zien en dat ze dan ook doodleuk van de eieren en/of het jong gaan. Ik zei het vanmiddag nog tegen Ans, dit kan geen toeval meer zijn, het lijkt wel telepathie of iets dergelijks. Nu verlaat Ma zelfs voor me de kast, en liggen de jonge valken ei nummer drie te verstoppen en zie ik dus nog niets J

Ben inmiddels weer aan het schrijven, Ma heeft me het zicht op de jonkies weer ontnomen. Heerlijk om naar die twee kleine witte wolkjes te kijken, die elkaar al hebben ontdekt, broer of zus schijnt een lekker kussentje te zijn.

Het is weer een heel verhaal geworden en eigenlijk had ik niets bijzonders te vertellen. Ik moet zo wat prooi gaan bereiden voor de kroost hier thuis en ga dan weer lekker kijken of nummer drie zich wil melden.

Daar is ze weer. Ik heb dus het derde jong gemist. Dacht ik bij mijn vorige verhaal het gemist te hebben omdat ik mijn verhaaltje niet op mijn homepage kreeg door problemen bij Chello, bleek er toen nog niet echt sprake te zijn van valkje nummer 3.

De kroost hier thuis begon ook al aardig te piepen, wat voor moeders dus betekende: eten klaarmaken. We hebben lekker met z'n viertjes buiten getafeld en zojuist gelezen dat nummertje 3 zich ook gemeld heeft.

Maar met zo'n forum en zulke actieve leden is de ramp nu ook weer niet zo groot. We hebben zojuist het levende bewijs dat Rosta ons aanleverde met plezier al meerdere malen bekeken. Er bestaat geen twijfel meer, Familie Valk is voor het seizoen 2007 helemaal compleet. De zorg die je, tenminste ik wel, toch hebt of alle eieren wel uitkomen, is als een last van mijn schouders gevallen. Nu maar hopen dat de jonkies gezond en wel opgroeien.

Ik ga dadelijk nog maar weer eens de filmpjes kijken en verder genieten. Ik vond wel leuk dat je op het filmpje duidelijk kon zien wie nummer 1, 2 en 3 waren, van klein naar groot. Trouwens, ik vond dat Ma in feeststemming was, op het filmpje leek het wel of ze haar nagels had gelakt, zo mooi zwart, maar het kan natuurlijk ook aan het infrarood hebben gelegen.

Iedereen kan straks met een gerust hart gaan slapen en dromen over 3 witte wolkjes, voor straks slaap en droom lekker,

Het was weer een schitterende dag, zowel in de kast als met het weertje. Ik vond het vandaag ontspannend genieten. De zenuwen waren weg, we hoefden niet meer bang te zijn dat we iets zouden missen, dus zat ik vandaag heerlijk onderuit gezakt in de luie stoel buiten naar de webcams te kijken, dan vooral naar het voeren. Dit is echt genieten, hier kan je uren naar kijken. Af en toe vind je het jammer dat de buikjes van die witte wolkjes al vol zitten, zo mooi is het om naar te kijken.

De kroost groeit goed zo te zien, vond ze al groter als gisteren. Zelf had ik het idee dat ze ook al harder konden piepen als gister, er zit een goede stem in. De beweeglijkheid is ook goed, het ziet er allemaal goed uit, tenminste zover we het via de cams kunnen bekijken, maar daar gaan we wel van uit, toch. Het mooiste moment van de dag, voor mij dan, speelde zich rond de klok van kwart over vier af. Het drietal lag toen heel mooi onder moeders paraplu (borst en vleugels), zelfs even heel mooi met zijn drietjes op een rijtje en koppie naar voren, werkelijk schitterend. Ik zag zojuist dat Angela van dit gebeuren daar een campics van heeft geplaatst (16.19 uur). Van dit soort tafereeltjes zullen we de komende dagen nog wel meer zien. Totdat ze natuurlijk te groot worden om met zijn drietjes onder Ma of Pa plaatst te nemen. Als ik zo kijk vind ik het met drie jonge al een heel gedoe voor Pa en Ma, vorig jaar waren er zelfs vier, ik kan me werkelijk niet voorstellen hoe een koppeltje het oplost als er zes jonge valken zouden zijn. Probeer me daar wel wat bij voor te stellen, maar dan krijg je volgens mij wel komische situaties.

Vanavond ben ik met manlief even bij de toren geweest, een blokje om terwijl onze dochter op haar pony zat. We hebben weinig valk gezien en als we er even een zagen verstopte die zich ook weer direct ergens op de toren waar wij dus weer geen zicht op hadden. Dan maar een blokje om bij de toren. Bij het brugje over de Loop komen we de twee dames van het IVN Laarbeek tegen, ik heb daar eens een wandeling mee gemaakt in het gebied, dus herkende ik ze. Die hadden een grote groep kikkerkadavers ontdekt langs de Loop, ze wisten niet hoe die daar kwamen. Het waren in ieder geval geen kadavers die als braakballen van een reiger afkomstig waren. Staan we daar wat te kletsen, beginnen de kikkers in de kleine poel ineens heel actief te worden. Een hoop gekwaak en herrie, die beesten waren zo te zien met de paring bezig. Nou, dat was dus lachen. Wil er een mannetje boven op een vrouwtje springen, springt ie er dus giga naast, dan maar weer opnieuw proberen, gelukt, zit het stel daar even zo, vind het vrouwtje het welletjes en maakt met dat mannetje bovenop haar een salto achterover, liggen die twee dus op hun rug in het water met het mannetje nu onder.

De dames vertelde ons ook nog dat de koekoek al in het gebied aanwezig is, vonden ze wel erg vroeg. We hebben onze wandeling voortgezet naar de achterkant van de toren, waar vanaf die kant ook geen valk te zien was. Wel twee nijlganzen boven in een boom, wel op een hele dikke tak hoor. Wat die twee aan het doen waren weet ik niet maar het maakte heel veel herrie. Loop ik heel langzaam dichterbij om een foto te maken, vertrekt het stel. We hebben nog even daar wat rondgekeken en zijn weer terug gewandeld naar de auto. Op de weg, onderaan de toren, hoor ik ineens een valk, kijk ik omhoog zie ik hem/haar nog net om het hoekje van de toren verdwijnen.

Dus weinig valk gezien, wat ik eigenlijk ook niet verwachtte hoor, wel parende groene kikkers, wat wel heel komisch was om te zien.

Inmiddels begon het steeds harder te waaien en werd de wind ook voelbaar kouder, dus wij maar weer terug naar stal om onze dochter op te pikken. Die nam er ook het hare nog van want die was met haar pony nog in het bos, wachten wij wel weer hoor. Die maakt trouwens wel altijd hele mooie dingen mee als ze naar het bos toe gaat. Ze ziet regelmatig op paaltjes langs de weilanden een buizerd zitten. En omdat ze op haar pony zit vind de buizerd haar schijnbaar niet eng. Die vliegen pas op het laatste moment weg, als ze er een metertje of 4-5 vandaan is. Schijnbaar ziet de buizerd alleen maar de pony en niet de ruiter en vindt die dat geen bedreiging. Zo ook de reeën in het bos, die lopen gewoon door en schrikken eigenlijk nooit van haar.

Vandaag heb ik ook nog iets moois "gekregen". Volgens mijn statistieken is vandaag de 500e bezoeker op mijn site langs geweest, dus al 500 verschillende IP-adressen J Denk wel dat er ook wel mensen bij zitten die en op hun werk en thuis lezen, maar toch, ik ben er best wel trots op.

Ik ga de komende dagen verder genieten van de witte wolkjes in de kast en me verbazen hoe hard die gaan groeien. Misschien kunnen we al wel verschillen gaan ontdekken in het drietal, zou wel heel mooi zijn. Alleen hoop ik wel dat het met de temperatuur wat mee gaat vallen, ze voorspellen op het einde van de week weer nachtvorst. Vind ik maar zielig voor de jonkies, is zo koud.

Ik ben voor de verandering eens een keertje niet bij de toren geweest. Er is daar nog niet heel veel te zien, dus dagelijkse bezoekjes zijn nu nog niet nodig. Maar ik heb natuurlijk wel regelmatig naar de webcams gekeken. Ik vind het nog steeds schitterend om naar te kijken, vooral als de kids worden gevoerd of even alleen liggen.

Het viel me vanmorgen al op, Ma had een geweldig humeur, het kon niet op zoals ze vandaag tegen Pa deed. Nou bedoel ik het dus niet zo als ik het schrijf, jeetje zeg wat kan die chagrijnig zijn. Pa werd om de haverklap afgesnauwd en weggestuurd, hij kon dus helemaal niets goed doen. Terwijl ik hem toch een bezorgde en behulpzame vader vind. Tsja, daar hebben Ma en ik dus een verschil van mening over.

Maar als ik Ma en Pa af en toe zie liggen zo bovenop die kleintjes, dan lijkt me dat nu niet bepaald een prettige houding, steunen op je vleugels. Misschien heeft Ma inmiddels wel spierpijn in haar vleugels en is ze daarom zo sjaggie, kan toch. Ik weet ook niet hoelang de jonge onder moeders en vaders paraplu bivakkeren. Het lijkt me, als ze nog groter worden een onmogelijke zaak om het kroost onder je te houden. Daarbij zullen ze ook nog eens een stuk beweeglijker gaan worden, zal het helemaal niet meer meevallen om dat spul bij elkaar onder de borst en veren te houden. Wat beweeglijkheid zijn de kids al aardig bezig. Als ik ze zo zie zonder Pa of Ma, zitten en steunen ze gewoon tegen elkaar. En als er een keertje eentje onderuit gaat, werkt ie zichzelf weer met zijn vleugeltjes omhoog. Als ik dit zo zie moet ik toch wel lachen. De kids doen nu al, zo klein als ze zijn aan sumo-worstelen.

Met het voeren heb ik, net als anderen, ook het idee dat er eentje bij is die niet echt aan zijn trekken komt, wat eten betreft dan. Als Pa of Ma dan klaar zijn met voeren, liggen de twee anderen voor Pampus en gaat die ene nog door met piepen. Maar misschien zien we het wel verkeerd, in voorgaande jaren werd de buit door Pa en Ma altijd netjes verdeeld. Vorig jaar was degene die in de kast een beetje achterbleef, haantje de voorste toen ze eenmaal de nestkast had verlaten en ze lekker rond kon vliegen. Dus zal het nu ook wel allemaal goed komen, toch.

Ik vind het geluid wat we horen af en toe maar verwarrend. Geluid gaat schijnbaar niet vooruit maar omhoog. Zo is het geluid van de pauw bovenop de toren, 127 meter hoog, beter te horen als op de grond wanneer je er 50 meter vanaf staat. Ik heb daar af en toe nog steeds moeite mee, hoor je dingen die je herkend, alleen klinken ze via de cams zo hard, veel harder dus als op de begane grond.

Nu ik dit schrijf, ligt Ma weer op de kleintjes en zakt af en toe weer door, wat door de kids niet in dank wordt afgenomen. Wel grappig om te zien en te horen, maar lijkt me hoogst irritant voor Ma, die zal af en toe nog wel met heimwee terugdenken aan de eieren. Gewoon lekker plat op je buik je slaapje kunnen doen, heerlijk.

Het was vanmiddag voor mij een geweldige middag, ik heb veel gezien en heel veel gelachen en twee hele lieve mensen ontmoet.

Liesbeth en Theo van het Planetforum. Met Liesbeth mail ik wel eens en daarin vertelde ze me dat ze een keer met Theo wilde komen. Op een woensdagmiddag. Vond ik prima en heel erg leuk. Kom ik er gisteravond pas achter dat ze deze woensdag bedoelde. Dus vanmiddag met de kijker, scoopje en thermoskan koffie naar de toren toe. Er was nog niemand maar na 5 minuutjes kwam het stel aan. Toen ze uitstapten en me de hand schudde had ik al meteen het gevoel dat het een hele leuke middag zou gaan worden. Dat is ook uitgekomen en we zijn maar liefst tot na half 6 gebleven. Gerrit, die van mij wist van hun komst, had ook nog even wat tijd vrij kunnen maken om te komen.

Wat doe je op zo'n middag, vertellen over de valken, over mij, over hun en over allerlei andere dingen, als het maar met de valken te maken heeft. Nu was ik toch wel bang dat we weinig valk te zien zouden krijgen, maar daarin had ik me dus lelijk vergist. Ik heb vanmiddag voor de eerste keer de vreemde valk live en met eigen ogen kunnen zien. Met 100% zekerheid een wijfje. We hebben tot tweemaal toe gezien hoe dit mens verjaagd werd, eentje kan ik me heel erg helder voor de geest halen, alleen weet ik niet welke keer het was. Helaas weet ik daar zo ook geen tijd van. Alleen dat ik het nu zeker weet en dat is eigenlijk het belangrijkste, tenminste wel voor mij.

Wij staan op de weg en zien voor ons aan de achterkant twee valken aankomen. Vrij snel kon ik zien dat het Pa en Ma waren, tenminste dat dacht ik toen nog. Ze vliegen richting waar wij staan, met een grote boog voor de nestkast door. Wat mij toen wel verbaasde was, dat ik Ma niet uit de kast had zien komen, maar we waren ook af en toe gezellig aan het babbelen en dan kijk je niet naar de kast. Terwijl die twee voorbij de kast vlogen zag ik ineens Ma als een gek uit die kast komen vliegen en ze ging toen dus achter dat vreemde wijf aan. Nu wist ik wie wie was in de lucht en dat de derde valk dus inderdaad een wijfje is. Die twee vlogen richting het zuiden. Ik heb heel even weer naar de toren gekeken om te zien waar Pa was gebleven, die ontdekte ik snel op de hoge mast. We hebben toen Ma en indringster gevolgd. Ma vloog wel regelmatig naar haar toe, maar het leek echt niet op een gevecht. Het zag er best wel rustig uit. Op de manier van: "wegwezen jij en wel nu"! Ik verwacht ook niet dat Ma een echt gevecht met dat wijf zal aangaan nu ze in die kast drie jonkies heeft. Het vreemde wijf verdween en Ma keerde weer terug.

We hebben nog een keer drie valken in de lucht gezien en menigmaal Pa, Ma ofwel die indringster. Dat kon ik dus niet zien vanaf de grond. Ik vond het toch wel bijzonder, zeker omdat Peter me laatst schreef dat er geen gevallen bekend waren van een indringer bij een nest jonge valken. Nou, bij deze het eerste bewijs. Het eerste wat ik dus deed nadat ik gegeten had was Peter een mailtje sturen, ben benieuwd naar zijn reactie. (laat ik jullie wel weten hoor).

Ik denk dat dat vreemde mens de hele middag heeft rondgestruind, want er was voor mij abnormaal veel vliegverkeer rondom de toren. Ik had nog even de gedachte dat het kwam door het bezoek van Liesbeth en Theo, niet dus.

Zoals ik al zei, het was heel gezellig, hoop dat zij dat ook vonden. Van Liesbeth had ik al wel een foto gezien, dus wist ik hoe zij eruit zag, maar van Theo wist ik helemaal niets. Ik kon hem alleen van de posts op het forum. Je maakt voor jezelf daar dan een gedachte bij, die zal er wel ongeveer zo uitzien en zo zijn. Nou, lieve mensen, dit keer zat ik er dus totaal naast, hij was heel anders als dat ik gedacht had. Gelukkig voor hem in zijn voordeel. Laat ik hopen dat ze over mij ook zo denken J

Het was een geslaagde middag, wat bezoek en de valken betreft, alleen niet om te ontdekken dat dat vreemde wijf daar nog steeds rondstiert, zout toch op, hier valt niets meer te halen. Pa en Ma hebben een goed huwelijk, hebben we gisteren kunnen zien en horen, toch. Ik denk dat Liesbeth en Theo ook nog wel zullen schrijven over hun ervaringen van vanmiddag. Het was ook zo mooi, daar raak je niet over uitgeschreven, maar doe ik toch, anders wordt het zo'n lang verhaal, dat het niet leuk meer is om te lezen.

Vandaag ben ik niet bij de toren geweest, er moest in de nestkast hier thuis eens wat opgeruimd en gepoetst worden. Mijn knie laat het nog niet echt toe, maar daar moet ie dan maar tegen kunnen. Dus ook niet heel veel naar de cams gekeken, maar als ik er was, was ik er wel op het goede moment.

Vanmorgen de prachtige prooioverdracht recht voor de buitencam, schitterend. Alleen vergeet ik op zulke mooie momenten om dit op te nemen of screenshots van te maken. Daar denk ik dan dus helemaal niet aan. Maar goed ook, ik weet toch niet precies hoe dat werkt en daar hebben we op het forum weer andere knappe koppen voor, toch.

Vanmiddag heb ik ook wel even zitten grinniken hoor, het spul had weer een lekker maaltje achter de kiezen gewerkt en Ma ging even de afwas doen. Ligt het spul daar zo'n beetje uitgeteld te zijn, krijgt er eentje een beetje een vol gevoel. Dan maar even wat van achteren loslaten, nou, ik vond het voor zo'n ukkepuk een hele straal. En poepen steekt aan, al snel volgde nummer twee. En waarom grinnik ik dan, als ik op stal ben en zoon of dochter zijn aan het paardrijden, met meerdere ruiters in de bak, dan gebeurd hetzelfde. Eén paard die het nodig vindt om te mesten, dan weet je zeker dat er nog minimaal één volgt, maar meestal meerdere. Het schijnt dus echt aanstekelijk te zijn.

Dinsdag heb ik op het forum gepost dat de kids nu al een hobby hebben: sumo-worstelen, ik moet zeggen ik vind ze al steeds beter worden, oefening baart kunst, is bij de valkjes duidelijk te zien. Nou moet ik er wel bijzeggen, dat er ook de hele dag door flink geoefend word, dan mag je enige vooruitgang ook wel verwachten, toch.

Wat de indringster betreft, dit zou ook een valk kunnen zijn die in de buurt een territorium aan het opbouwen is, en zodoende regelmatig in de buurt van de toren terechtkomt. Hier wordt ze dus weggejaagd en wat ik ervan gezien heb ook niet meer dan dat. Dus een echte indringster in het territorium van Pa en Ma zal ze dus wel niet zijn. Waarschijnlijk gewoon een nieuwe buurvrouw die de weg nog niet zo goed kent.

Misschien dat ik morgen nog even bij Pa en Ma op de koffie ga, ligt eraan, wil morgen ook weer eens een keertje in de tuin wat doen, moet het alleen niet zo hard en koud waaien als vandaag. En dat ik morgen weer mijn tijd niet ga zitten te "verwachten" in het ziekenhuis. Ik weet niet of die zin zo klopt, maar jullie snappen hem denk ik toch wel.

Jullie hebben vast wel mijn zin, hierboven dit stukje, gelezen over het donateurschap van de werkgroep slechtvalken. En is er ook al iemand donateur geworden? Binnenkort worden de kids geringd, jullie willen toch zeker niet dat dan juist het geldpotje leeg is om voor onze kroost ringen te kopen, of wel.

Zoals jullie weten ben ik dus straks spoorslags naar de toren gegaan. Ik wilde toch wel eens weten wat daar aan de hand was. Bij aankomst heerste er een serene rust, uitgezonderd de plaatselijke vogeltjes, de haan en de pauwen.

Maar direct naar boven gekeken en kon niemand van de familie ontdekken. Ben naar het veld achter de loop gegaan, op dit veld kun je met wat loopwerk de voorkant, zijkant en achterkant zien. Hier ook niemand te ontdekken. Dan maar naar het veld aan de achterkant, daar is namelijk de andere zijkant ook redelijk zichtbaar, zodat je de hele toren hebt gehad. Vanaf hier ook geen valk te zien.

Nu waren mijn kids niet thuis en kon ik ook niemand raadplegen om even op de cams te kijken en ik wist dus niet of er inmiddels al iemand de piepende kroost aan het warmhouden was. Ik ben verder doorgelopen, een stuk door het bos gestruind om op de zandweg uit te komen, vanaf hier wederom geen valk gezien. Over het zandpad maar weer terug naar de auto. Nog even bij het houten hek naar boven gekeken en wat zie ik daar, twee valken in de lucht die heerlijk aan het zweven waren. Het was denk ik zo 16.45 uur.

Ik heb die twee gevolgd totdat ze in een snoekduik naar beneden vlogen en achter de bomen uit het zicht verdwenen. Dit was in zuidwestelijke richting en ze waren al een heel eind weg. Terwijl ik die twee heb gevolgd, inmiddels was ik over het hek geklommen en op het veld, is er ook nog een buizerd langs geweest, die door die twee met rust gelaten werd. Dit tweetal was in mijn ogen, ik ben er bijna zeker van, een mannetje en een wijfje. Zo te zien konden ze het goed met elkaar vinden, ik zag hier hetzelfde gedrag als wat ik zie als de jonge kunnen vliegen en wat ze dan doen met Pa of Ma. Lekker zweven en regelmatig naar elkaar toevliegen, alleen deze twee raakten elkaar niet aan. Ik vond het speels gedrag.

Natuurlijk heb ik nog even gewacht maar er kwam niemand terug en in en op de toren was ook niets te zien. Ik ben naar huis gegaan via de rondje toren weg, ik wilde nog aan de achterkant stoppen. Heb ik gedaan en daar nog in de lucht rondgekeken en zag weer niets. Toen ik de toren wilde bekijken zag ik een valk in de buurt van de kast even boven de toren uitkomen. Het was maar heel even en ik had toen eindelijk rust, ik wist toen pas dat er weer iemand aanwezig was, Pa of Ma, dat was op die afstand niet te zien, helaas. Dit was rond de klok van 5 uur, enige speelruimte want het klokje in de auto is niet te vertrouwen en ik had dus geen horloge om.

Thuisgekomen begreep ik dat Pa inmiddels al lange tijd weer op de kroost lag en dat Ma zich ook weer heeft gemeld. Maar wat ik nu gezien heb weet ik dus niet. Wie waren die twee valken in de lucht. In eerste instantie dacht ik aan Pa en Ma, maar die vliegen nu niet samen rond, tenminste niet op die manier zoals ik het gezien heb. Inmiddels weet ik dus ook dat het niet Pa was. Maar ik had toch duidelijk verschil gezien. We hebben hier thuis ook nog even gedacht en wat natuurlijk ook nog zou kunnen, het vreemde wijf met een het jong van vorig jaar dat zo lang is blijven hangen en dat was een mannetje.

Lieve mensen, ik weet het dus eigenlijk niet, wat ik wel weet is dat ik weer geen vijandig gedrag heb gezien, absoluut niet, eerder vriendschappelijk gedrag, zoals Pa en Ma dat met hun kids zo lekker kunnen doen, wanneer de kids eenmaal aan het vliegen zijn.

Wat een dag gisteren, je zou bijna geloven dat het de dertiende was. Was er 's middags al enige paniek omdat de jonkies het zolang zonder een verendekbed moesten stellen, de avond was nog spannender, hoe krijg je het verzonnen, toch. En wat was ze groot, volgens mij toch een stuk groter dan ons eigen Ma. Ik was wel heel blij dat ze de jonkies links liet liggen, letterlijk en figuurlijk. Ze was overduidelijk op vrijersvoeten, nu maar hopen dat Pa wat dat betreft stevig in zijn schoenen staat. Misschien is het wel helemaal zijn type niet. Trouwens wel petje af voor Pa hoor, op een slinkse wijze wist ie haar toch uit de kast te lokken en gelukkig trapte ze erin. Op zich is het, als je het puur wetenschappelijk bekijkt, wel heel erg interessant, nou ik ben niet zo wetenschappelijk ingesteld, dus laat maar.

Na alle ellende van gisteren, op duifje plukken na dan, ben ik vanmiddag maar even bij de toren geweest, van 15.00 - 16.30 uur. Ik had gezegd dat het voor mij wel een saaie middag mocht worden, maar zo saai hoeft nu ook weer niet. Met dat saai bedoelde ik de derde valk en niet Pa of Ma. Ik was in gezelschap van Gerrit. Ik was dus lekker in de berm gaan zitten, nou daar kwam ik dus vlug van terug, het krioelde van de mieren. We hebben dus geen valk gezien, samen helemaal geen. Gerrit heeft voordat ik er was wel even wat activiteit gezien op het rooster. Maar even een bedankje voor onze belangstelling had ik toch wel op prijs gesteld familie Valk. Maar goed beter geen valk dan één te veel, denk ik dan maar.

De kroost groeit goed, zo te zien, als kool. Met 3 weken worden ze geringd en dan zijn het toch al hele vogeltjes hoor.

Ik denk zelf dat de kroost uit 2 meiden en één jongen bestaat. Waarom, omdat er eentje is die een beetje het onderspit delft en ook iets kleiner is. Nou zijn meiden over het algemeen toch wat dominanter en bij de slechtvalk ook een stuk groter als het mannetje. Daarom dus ook een kleiner kuiken erbij en die is niet kleiner omdat ie weinig eten krijgt, maar gewoon omdat het een mannetje is.

We zullen af moeten wachten hoe het verder gaat met het opdringerige gedrag van het vreemd wijfje. Laten we hopen dat haar hormonenspiegel sterk gaat dalen en dat ze op veilige afstand van de toren blijft. De bezoekjes aan de toren en het kijken naar de webcams moet tenslotte wel leuk blijven, een ontspannende hobby, en geen angstaanjagende thriller, toch.

Na de nachtmerrie van gisteren en het wegblijven van Ma vannacht, zat er voor mij niets anders op als naar de toren te gaan. Ben er geweest van 9.35 tot 11.30 uur. Helaas heb ik niet gezien wat ik wilde zien en het maakt me niet vrolijk wat ik vandaag al gezien heb.

Ik ben dit nu aan het schrijven en heb het forum niet meer gelezen, heb na thuiskomst wat zitten bellen met Peter v.d. Braak.

Vanmorgen het voeren, door Pa onder toeziend oog van dat vreemde wijf ofwel S2. Het zag er in mijn ogen niet goed uit, zoals Pa daar zat te voeren, ik vond het er maar zielig uitzien, hij leek wel een slaafje. Dan het moment waarop het leek of misschien wel zo was, dat Pa een stukje eten aan S2 gaf. Ik heb mijn dochter van verbazing bijna van der stoel zien vallen. Hier keken 4 ogen me met zo'n grote verbazing aan, terwijl ikzelf ook al het gevoel had van: heb ik dit wel goed gezien. Mijn twee kids en ikzelf waren met stomheid geslagen, als ik er nu nog aan terugdenk, zie ik het beeld weer helemaal voor me.

Dus ging ik vanmorgen met lood in mijn schoenen naar de toren toe. Bij aankomst zie ik Pa op z'n stekkie, de hoge mast en pas even later zag ik het vreemde wijf zitten, op het puntje van de toren net achter de webcam. Dus net uit het zicht voor iedereen, gehaaid is ze, maar dat wisten we al wel, toch. Ik had me genesteld in de berm, scoopje bij de hand en het spul op de toren heeft daar 5 kwartier zo gezeten. S2 heeft zich een tijdje goed zitten poetsen, ofwel op zitten tutten voor Pa. Onderwijl nog telefoon gehad van Daniëlle (Eitje), was leuk om haar eens te spreken maar had dit veel liever onder andere omstandigheden gedaan. Ik heb ook nog geprobeerd een foto door mijn scoopje van dat mens te maken, moet nog kijken of die gelukt is.

Daar zit je dan in de berm, weinig beweging in de valken, het zonnetje scheen heerlijk en de andere vogels lieten zich uitbundig horen, alhoewel het leek alsof dat gezang vandaag wat droeviger gestemd was. Ik heb ook nog bezoek gehad van twee fietsende echtparen, die ook de valken wel eens bekeken op het net. Ik heb hun het verhaal verteld en die stonden met open mond te luisteren. Hun reactie: "Wat een drama". (Nu ik dit zit te schrijven lijkt het of het vreemde wijf voor de webcam zit, ze kijkt in de lens, ik steek mij tong tegen haar uit en weg is ze, rotwijf.)

Pa dus op de mast en S2 op de hoek. S2 besluit om Pa wat gezelschap te gaan geven en vliegt naar de mast. Pa vliegt onmiddellijk weg en maakt een aantal hele mooie zweefrondjes rond de toren en gaat niet op de mast zitten maar op de rode lamp die naast de mast staat. Het stel blijft weer een hele tijd zo zitten, totdat Pa in een snoekduik en als een kanonskogel naar het veld duikt. Boven de loop slaat ie een vogel die vervolgens neerstort. Pa maakt nog een draai boven het veld en gaat bij de loop zitten. Tegelijkertijd vliegen er allerlei vogels de lucht in en is het onder de vogelbevolking even hele grote paniek. Omdat de loop lager ligt als het veld kon ik Pa niet zien zitten. Manlief belt me op dat moment en ik besluit na een minuut of 5 toch maar te gaan kijken, moest wel eerst even mijn spulletjes opbergen. Loop ik, heel voorzichtig naar de plek waar Pa moest zitten, kom ik in de buurt zodat ik de loop kon zien, was Pa inmiddels vertrokken. Ik zal hem dus wel gemist hebben toen ik mijn spulletjes aan het opruimen was. Heb dus wel nog wat rondgekeken daar maar kon verder ook niets zien. Daar was in ieder geval geen prooi geplukt, ik denk dat de aanval mislukt was en die vogel toch kans heeft gezien om weg te komen. Kijk ik naar de toren zie ik Pa weer op z'n stekkie zitten en was het vreemde wijf weg, tenminste dat dacht ik toen. Heb nog wat rondgelopen langs de loop en heb Daniëlle nog gebeld. Terwijl ik daarmee aan het bellen was kijk in met mijn kijker nog een keer naar de mast zie ik S2 zitten. Bijna niet te zien. Onderaan de mast hangt wat te veel draad die bij elkaar gebonden is en daar zat mevrouw, bijna uit het zicht, helaas dus niet voor mij.

Lieve mensen, wat had ik vandaag graag drie valken gezien, ik had er veel voor over gehad, maar het was niet zo. Ik heb daar vanmorgen gezeten en gewandeld met mijn ziel onder mijn armen. Wie dit had voorspeld aan het begin van het seizoen, die hadden we voor compleet gestoord verklaard en voor eeuwig opgesloten. Ikzelf kan het eigenlijk ook nog niet geloven, ook al heb ik gisteren en vandaag de werkelijkheid met eigen ogen gezien, het wil maar niet vallen.

Dit is wat ik vanmorgen heb gezien, het gebeuren van gisteren ga ik ook nog hier neer zetten, anders is het niet compleet.

Weet niet wanneer, maar wel vandaag of morgen nog. Ik denk dat ik maar eens in de tuin wat ga doen, er staan nog een heleboel plantje en bloemen die de grond in moeten. Even wat andere gedachten, tenminste even wat anders doen want denken zal ik toch wel aan de valken.

Vanavond ben ik samen met Piet weer even (ruim anderhalf uur) bij de toren geweest, tot 21.15 uur. Wat we hebben gezien stemt ons helaas niet vrolijker. We hebben het vreemde wijf gezien op het rooster nadat het weer de prooi (gedeeltelijk heb ik begrepen van Daphne) had afgepakt. Terwijl dat wijf daar zat hebben we ook gezien dat Pa de kast uitgevlogen kwam en ergens op de toren is gaan zitten. Helaas op een plek die voor ons niet zichtbaar was. Het vreemde wijf koos de voet van de hoge mast uit en heeft daar gezeten totdat wij gingen en zit er nu waarschijnlijk nog.

Beste mensen, helaas ben ik somber, somber omdat dit wijf (nog) geen enkele aanstalten maakt om ook maar even naar de jonge om te kijken, laat staan de kids te gaan voeren. Ze is nog duidelijk op vrijersvoeten ofwel de hormoonspiegel staat nog behoorlijk in het rood.

Het was dus eigenlijk erg saai daar bij de toren, het leek wel het seizoen nadat de jonge vertrokken zijn. Dan zag je Pa en Ma ook zo zitten. Het voor roofvogels eigen, eten en uitbuiken tot je weer honger krijgt. Een voor mij bekende vogelaar kwam ook nog even langs en helaas die dacht er hetzelfde over als ik. Hij vond dit ook echt baltsend gedrag, hij kon zich nu ook niet voorstellen dat dat wijf nog voor de kids zou gaan zorgen. We hebben samen met Gerrit een tijdje daar gestaan en over de hele gang van zaken gediscussieerd.

Lambert stond op de zandpad foto's te maken, en is later naar het veld aan de achterkant gegaan.

Wij zijn ook nog even aan de wandel geweest, richting achterkant en toen via dat bos terug zodat we aan het begin van het zandpad uitkwamen. Lopend door het bos ga je automatisch zoeken, je hoopt duidelijkheid te vinden, maar die vind je dus niet. Het ongewisse wat we hebben over Ma maakt het ook zo moeilijk. Wisten we maar wat er met haar aan de hand is. Is ze vertrokken en leeft ze nog, een gedachte die ik eigenlijk niet echt geloof, de kids waren zo te zien alles voor Ma. Ze weigerde meerdere malen om van het nest te komen terwijl Pa die taak graag wilde overnemen. Is er iets met Ma gebeurd zodat ze deze taak niet meer kan uitoefenen, helaas, dat is dus waar ik bang voor ben.

Nu ik dit schrijf zijn de kids nog steeds alleen. Laten we eerlijk zijn, dit is niet goed, die kunnen de nacht niet zonder deken doorbrengen, ben ik bang voor. Zo is het toch ook triest gesteld met het eten wat ze binnenkrijgen, ik kan me tenminste niet voorstellen, dat wat ze nu krijgen genoeg is om goed door te groeien. Het moment, geloof dat het vroeg op de avond was, toen het wijf op het rooster de prooi opat die eigenlijk voor de kids bedoeld was. De jonge krijsten hun longetjes uit hun lijfje en dat wijf zat daar doodleuk te eten, het ging bij mij door merg en been, tranen liepen over mijn wangen. Denk dat dat bij velen ook wel zo zal zijn geweest, toch.

Het is puur natuur wat hier gebeurd, alleen worden we nu keihard met onze neus op de hardheid van de dierenwereld gedrukt. Het sprookje van Pa en Ma en de kids wordt op deze manier wel heel erg wreed verstoord, in onze ogen. Omdat we deze kids uit de eieren hebben zien worstelen, hun eerste hapjes eten hebben gezien en al verschillen konden ontdekken, daarom doet dit ons nu zoveel. We zijn met z'n allen gewoon van dat kroost gaan houden. Terwijl dit vast en zeker nog veel meer gebeurd, alleen weten we het dan niet en zien we het niet. Hoe luid het spreekwoord ook al weer: wat niet weet, wat niet deert. (of zo iets)

Mensen ik duim ervoor en meer dan dat. Pa, ga naar je kids en houd ze warm vannacht en probeer ze morgen toch maar weer te voeren.

Vanmiddag toch maar even bij de toren geweest van 13.30 tot 14.45 uur. Ik heb daar gelukkig weer wat energie op kunnen doen. Tot rond elf uur vanmorgen had ik er een hard hoofd in. Ten eerste omdat Pa vannacht verstek had laten gaan in de kast en ten tweede omdat Pa dolgraag wilde voeren maar helaas de kans niet kreeg. Rond elf uur lukte het hem wel, ondanks dat het vreemde wijfje op het rooster zat. Pas bij de derde poging kon ze de prooi bemachtigen maar daar was toen niet veel meer van over. Pa heeft dacht ik toch zo'n twintig minuten zitten voeren. In de kroost kwam gelukkig weer wat meer leven als wat we de hele morgen hadden gezien.

Vanmiddag kom ik dus bij de toren aan en zie zo al iemand vliegen. Ik nestel me zoals gewoonlijk weer in de berm en het voelde alsof alle stress van me af viel. Het was zo rustig, zo stil, alleen de plaatselijke vogelbevolking liet zich horen. Ik heb heel veel vliegbewegingen gezien, rondom de toren en ver daarbuiten. Er werd door beide valken volop gevlogen en er was geen vijandigheid tegenover elkaar te bekennen. Ze gingen zelfs af en toe samen op een ring zitten, weliswaar met enige afstand, maar toch.

Maar als het vreemde wijfje te dichtbij kwam dan vloog Pa toch wel weg. Ik heb vaak gedacht als ik ze zo samen zag vliegen, als jullie nu ook eens samen dat kroost daar grootbrengen. Dan is iedereen opgelucht, kunnen deze drie valken straks gewoon uitvliegen en blijft alleen het verdriet van Ma over.

In die tijd heb ik nog wel wat bezoek gehad, mensen die toch even polshoogte kwamen nemen. Terwijl ik met die mensen een gesprek voerde, gebeurde er iets wat ik niet vlug zal vergeten. Was ik vorig jaar al blij dat ik het kopje van het reetje boven het gras uit zag komen en dat ik het überhaupt al zag, nu liepen op het veld achter de loop, 3 reetjes. Die kwamen uit dat bos, moesten even het veld over om naar het volgende bos te kunnen. En dit zie je dan zo overdag, geweldig.

Helaas hebben we ook weer gezien dat er weer vrij snel een prooi werd afgepakt, het enige minpuntje van vanmiddag.

Zit ik daar weer alleen, ook nog steeds te genieten van de familie nijlgans, die dus ook hun vlieguurtje hadden. Pa en het wijfje hebben nog even wat rond de toren gevlogen om weer op dat betonnen kolos neer te strijken. Pa op de hoge mast, op z'n stekkie dus en het wijfje kon ik niet zien. Ze hield zich echter niet lang schuil en besloot om toch maar even nog de vleugels eens goed te gaan strekken. We mogen dan een hekel aan haar hebben, vliegen kan ze, ik moet eerlijk zeggen, ik heb er toch van genoten. Ze vertrok in zuid-oostelijke richting, eerst een eindje weg de thermiek opzoeken en dan in spiraalvorm omhoog. Ik heb ze gevolgd tot ik ze niet meer zag. Inmiddels lamme armen, pijn in mijn nek en zere ogen van het gedeeltelijk tegen de zon inkijken.

Ik heb weer ruim een uur daar doorgebracht, de drukte op het forum viel in het niet bij de rust rondom de toren en het mooie wat ik daar vanmiddag weer gezien heb. Als het voeren maar doorgaat, dat is nu het belangrijkste, het warme dekentje van Ma is niet echt nodig, het is hier in het zuiden 25 graden, gelukkig koel je dan niet zo vlug af.

Zojuist krijg ik een mail van Peter van Geneijgen waarin hij me verteld waar het vreemde wijf vandaan komt.

S2 is in 2005 als nestjong geringd op een elektriciteitscentrale in Seraing, ten zuiden van Luik, België. Dit wijfje heeft de witte ring aan de linkerpoot, terwijl eigenlijk deze ring aan de rechterpoot hoort te zitten. Er worden dus wel meer foutjes gemaakt met ringen, maar als de ringen duidelijk zichtbaar zijn is het, ook al zitten ze verkeerd, niet moeilijk om die ringen met nummers te achterhalen.

Dit wijfje is dus nog jong. Zelf had ik hier de gedachte bij dat ze dan niet weet wat jonge valken zijn en die dus niet zal gaan voeren. Maar als een wijfje haar eerste jonge uitbroed is het ook de eerste keer dat ze moet voeren en dat doet ze dan ook, toch. Dus ervaring, lijkt mij zo, is niet echt van belang. Ik hoop toch echt dat het kwartje bij dit wijfje toch echt snel gaat vallen en dat ze niet elke keer dat voedsel afpakt.

Zojuist had ik Peter aan de lijn en hebben we samen gekeken hoe Pa aankwam met prooi en het wijfje op het rooster zat. Zoals ze daar zat te kijken vond Peter het er toch niet verkeerd uitzien. Hoe meer ze het natuurlijk ziet dat die jonge gevoerd worden hoe groter de kans dat ze mee gaat voeren, toch. Van kijken kun je veel leren, tenminste, zeg ik altijd tegen mijn kinderen.

Ik heb haar al de bijnaam "zoef de haas" gegeven omdat ze er elke keer zo vlug bij is, maar ik hoop wel dat ik haar vlug anders kan noemen. Zo heb ik vanmiddag Pa ook een muts genoemd, het wijfje was gaan vliegen en toch een heel eind weg, zo ver dat ik haar met kijker niet meer kon zien. Dan denk je toch dat Pa van de situatie gebruik maakt en de kids gaat voeren, nee hoor, meneer bleef doodleuk op zijn stekkie zitten. Ik heb toen even op hem gemopperd, hij trok er zich alleen niets van aan.

Het voeren zag er dus zojuist niet geweldig uit, ik hoop dat ze voor de nacht toch nog wat krijgen en dat Pa vannacht weer eens voor dekentje wil spelen. Slaapt toch een stuk rustiger, voor de kids, maar ook voor ons.

Sorry, ben vandaag een beetje aan de late kant, ik heb op stal dus weer op dochterlief kunnen wachten. Op zich niet zo erg, ik heb vanavond bij de toren ook niet iets bijzonders gezien.

Vanmorgen had ik er toch een zwaar hoofd in, Pa kreeg maar weer geen kans om te voeren, wat hij ook weer probeerde. Tot zo rond de klok van tien uur. Eindelijk voeren, eindelijk een behoorlijke hoeveelheid voedsel dat bij de kids terecht kwam, eindelijk S2 die op het rooster bleef zitten, eindelijk dat ze bleef wachten tot de kids hadden gegeten, eindelijk. Wat was het ook hard nodig, je zag de kids zienderogen opknappen. Het stelde toch wat gerust, gelukkig maar, kon ik vandaag tenminste nog even wat anders doen dan valken kijken. Vanmiddag had ik andere verplichtingen en toen ik thuis kwam zag ik het spul maar uitgeput in de kast liggen. Het beetje hoop wat je vanmorgen nog gekregen had was weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik hoopte dat Gerrit bij de toren was, dus wat doe je dan, die ga je bellen. Wist die ook al niet heel veel te zeggen, Pa was weggevlogen en S2 zat boven op de kast. Ja, dat laatste kan ik thuis ook zien. Verder alleen maar over andere dingen gehad, niets bijzonders dus. De moed en de hoop begon me toch weer echt in de schoenen te zakken.

Totdat Pa zo rond 17.45 uur weer met een prooi kwam aanzetten, en wat voor een. Pa hij had best nog wel wat groter gekund, hoor. Pa brak bijna zelf zijn nek toen ie met die handel de kast in kwam. Het voeren was puur genieten, er werd hier thuis zelfs bij gelachen. Wat was het soms komisch om te zien, hoe er met de prooi gestoeid werd. Jonge die geplet werden door de vleugels van de prooi, Pa die af en toe ook niet goed wist hoe hij zoiets moest hanteren en met gaan verzitten zelfs heel even helemaal de weg kwijt was. In plaats van op de vleugel van de prooi te gaan staan, stond ie dus bovenop zijn eigen jong, dat z'n best begon te spartelen om zichzelf uit deze benarde positie te bevrijden. S2 die gelukkig weer netjes op het rooster wachtte tot de kids hun buikje vol hadden. Tijdens dit voeren vergat je gewoon weer heel even alle ellende die zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld en die, denk ik, nog niet ten einde is.

De kids zijn al behoorlijk mobiel, nu al aan de wandel in de kast. Ze hebben nu al het typische "karaktertrekje" van de familie Valk, verstoppertje spelen en ze kunnen het al alle drie. Bij het plaatsen van de webcams werd er nog goed naar gekeken hoe groot de hoek van de nestkast was die je niet kunt zien. Zoals we toen konden bekijken viel het wel mee en zag je toch het grootste gedeelte van de kast. En waar gaan de kids nu zitten, juist, precies in dat kleine hoekje.

Vanavond dus een uurtje bij de toren geweest. Het was er toen ik kwam niet druk maar dat veranderde snel. Verschillende, al dan niet bekende, vogelaars en Lambert. Op en rond de toren was niet heel veel te zien. Pa vertrok toen ik net was uitgestapt en S2 had weer plaatsgenomen om en nabij de buitencam. Op het gezelschap beneden na was het maar een saaie boel. Helaas dus weer niet gezien of S2 al weer zelf prooi aan het vangen is of dat ze dat nog steeds overlaat aan Pa. Gisteren is er dus door de vogelwerkgroep op de ringen gezocht of daar misschien Ma ergens zou liggen. Ze hebben ook het bosperceeltje dat grenst aan de toren doorzocht en ook hier niets gevonden. Het blijft dus nog steeds gissen wat het lot van Ma op dit moment is.

Na het eten van 17.45 hebben de kids dus niets meer gehad en zullen nu ook wel niets meer krijgen. Ik hoop dat morgenvroeg S2 niet weer meteen alle prooi afpakt en dat ze Pa gewoon zoals het hoort de kids laat voeren, het liefst een aantal keren per dag. Mijn gevoel zegt toch dat twee maaltijden voor deze jonge valken niet genoeg is om te groeien en gezond te blijven. We zullen af moeten wachten wat de dag van morgen ons zal brengen. Het mag van mij wel net zo zijn als vandaag en dan nog net ietsje meer. Maar dan wel weer met de kids in het zicht, want ik denk dat er heel wat mensen zich rot geschrokken zijn vanavond. Geintje van de kids.

Even een aanvulling op het verhaaltje hierboven, ik heb dus een echte "blackout" dag gehad gisteren. Zet ik 's middags onze pony al op de verkeerde wei, bij twee paarden. Vonden die paarden wel leuk alleen ik niet. Kon ik dat beest weer gaan vangen. Is gelukkig allemaal goed afgelopen. Heb ik gisteravond laat mijn verhaaltje geschreven, komt Piet met de opmerking over het ochtendvoeren. Dat was bij mij dus helemaal weg uit mijn geheugen, terwijl wij hier 's morgens er samen naar gekeken hebben. De kids hadden gisteren dus wel degelijk drie keer eten gehad.

Zojuist telefoon gehad van Lambert. Er zit een derde valk bij de toren. Wie dat wel mag zijn is compleet onduidelijk. Ga dadelijk even kijken ook al had ik andere plannen. Van andere dingen doen dan valken kijken komt de laatste dagen helaas weinig terecht.

Dacht ik vandaag eens een beetje rustig aan te doen wat betreft de valken en eens wat in de tuin te werken, gebeurd er vanalles. Na dat telefoontje van Lambert die een derde valk had gezien wilde ik toch ook wel even gaan kijken. Ik was om 10.15 bij de toren en heb Lambert niet gezien, denk dat ie al weg was. Ik nestel me weer in de berm, mijn stekkie zo onderhand. Er zij een paar korte vliegbewegingen en voordat ik mijn scoopje heb neergezet heeft Pa zich op de toren genesteld, op z'n vaste plek en zit S2 onderaan de mast op de betonnen rand.

Ik hoopte dus die derde valk te zien, helaas, die heb ik niet gezien. Voor siësta was het nog te vroeg, dus zal het wel uitbuiktijd zijn geweest. Ik ben tot 11.10 gebleven en de beide valken zijn nog geen centimeter gaan verzitten. Ze hebben hooguit een keer of 4 een keer naar me geroepen en dat was dus ook alles. Het zal me niet verbazen als ze er nu nog zo zitten. Ik kon aan de houding zoals ze daar zaten wel zien dat er ook geen enkele bedreiging in de buurt was.

Gelukkig hebben de kids weer eten gehad vanmorgen en het weer werkt ook vandaag weer goed mee. Als de temperaturen normaal waren geweest of zelfs daaronder, dan had het kroost denk ik, het niet zolang vol gehouden. Maar ik moet er wel bij zeggen dat de kids wel steeds meer voedsel nodig hebben, ik hoop ook echt dat Pa aan die vraag kan voldoen.

Om 10 over 11 ben ik dus gegaan, even nog prooi gekocht voor mijn eigen kroost en vanmiddag ga ik echt in de tuin werken hoor, is echt heel hard nodig, misschien dat ik vanavond dan nog wel even ga kijken.

Helaas vanmiddag geen eten voor de kids. Pa is even na drie uur met een prooi gekomen, die vrij snel door S2 werd meegenomen. Het aanbod voedsel voor de jonge is nu gewoon te weinig. Ik heb inmiddels de weinige hoop op een redelijke afloop laten varen. Dit is niet goed, zulke vogeltjes hebben wel wat meer eten nodig dan dat ze krijgen. Waar Pa en S2 de verdere middag hebben uitgehangen weet ik helaas niet, ben vanmiddag niet bij de toren geweest. Het was heel hard nodig dat ik eens in de tuin aan het werk ging. Ben vanmorgen wel geweest, zie hieronder, en ga straks na het eten ook weer kijken.

Ben zojuist pas terug van de toren. Helaas heb ik niet heel veel van de valken gezien, ik heb meer met verschillende mensen over de hele situatie gepraat dan dat ik de valken in de gaten heb gehouden. Daarbij weer ruzie gehad met de mensen van de twee honden, hetzelfde verhaaltje als vorig jaar. Deze mensen komen gezellig naar de Snelle loop toe, laten hun honden daar zwemmen en los rondlopen. Op zich heb ik daar helemaal niets op tegen, maar owee als je in de buurt van die honden komt, die springen dus gewoon in je nek. Straks dus ook, ik zat dus helemaal onder de modder. Mochten deze mensen hier lezen, ik heb de boswachter al gebeld hoor, ik ben dus niet van plan om daar niet meer te kunnen wandelen. Leuk begin van de avond.

Zoals ik al zei hebben we eigenlijk alleen maar gesproken over de hele gang van zaken, niet alleen over de valken maar ook over het hele gedoe op het Planetforum en alles wat daaruit voortvloeit. Ik heb me er nog niet over uitgelaten maar moet wel zeggen dat het weinig meer met de familie Valk van doen heeft, helaas.

Wat we nu in de Mortel te zien krijgen hoort er eigenlijk ook bij. Het is de laatste twee jaar geweldig mooi geweest om alles via de cams te volgen maar zeker ook om het onder bij de toren mee te mogen maken. Wat we zagen was de mooiste kant die de natuur ons kan laten zien. Maar we weten met zijn alle heel erg goed dat aan elke medaille een keerzijde zit. Wat er nu gebeurt en is gebeurd is de keerzijde van die medaille en ik vind zelf dat we die dan ook moeten accepteren, ook al is het diep triest wat we zien en bij tijd en wijle gewoon hartverscheurend.

Ik heb jullie al eens vaker verteld dat een gedeelte van de prooi die door onze kids wordt gegeten hoogstwaarschijnlijk zelf ook pa's en ma's zijn die ergens in de bossen rondom de toren een nestje hebben met van die lieve kleine vogeltjes erin, die hebben dus ook een aantal dagen geroepen om eten en niets gekregen. Dit is in principe net zo erg als wat er gebeurt met de valken, toch.

Vandaag en dan vooral vanmiddag heb ik stevig nagedacht over wat ik met de hele situatie aan moet, stoppen met de boel of doorgaan. Daarbij komen ook nog heel erg veel mailtjes en pb binnen met allerhande vragen, zoals, aktie ondernemen, de werkgroep proberen om te praten, korte updates etc. Op zich allemaal niet zo erg, maar alles samen maakt het er niet makkelijker op. Want ook ik heb verdriet van het hele gebeuren, ik zie nog regelmatig Ma en S2 samen in de lucht vechten en dat bos invallen, ik hoef er maar aan te denken en het beeld komt me weer voor de ogen. Maar tegelijkertijd besef ik ook heel goed dat wat hier is gebeurd vaak genoeg gebeurd, het hoort er nu eenmaal bij, het is de natuur.

Dus toch maar weer schrijven, want er zijn genoeg mensen die dit wel willen lezen en zich net als ik, groen en geel ergeren aan het gedrag van sommige mensen, het hoort er nu eenmaal bij. Ik heb Stefan er zelfs flink voor gewaarschuwd.

Gelukkig zag ik bij thuiskomst Pa in de kast en heb ik begrepen dat de kids gegeten hebben, tenminste twee van de drie. Het zou fijn zijn als Pa vannacht weer eens een lekker warm dekentje wil zijn voor zijn kindertjes en dat ie morgenvroeg de jonge gewoon een lekker hapje kan geven. Met deze gedachte wil ik de bewogen dag afsluiten en hopen op een optimistische vrijdag.

Wat was het gisteravond een mooi gezicht, Pa die weer eens besloten had om de nacht bij zijn kids door te brengen. Dus had ik eigenlijk goed moeten slapen, niet dus, heb de hele nacht liggen krabben aan mijn voet vanwege drie grote muggenbulten. Ik ben een paar keer mijn bed uitgeweest en heb bewust geen pc aangezet, gewoonweg omdat ik bang was de kids weer alleen te zien liggen en dat wilde ik eigenlijk niet.

Vanmorgen om 6.50 uur opgestaan en direct gekeken, mijn mond viel open van verbazing, Pa was aan het voeren, wat een geweldig gezicht. De aanwezigheid van Pa vannacht en het voeren nu, het leek of het tij zich gekeerd zou hebben. Ik las helaas dat even daarvoor S2 weer een prooi afhandig had gemaakt, weg illusie. Maar Pa was toch aan het voeren. Dit keer bleven hier de cams aan en met geluid, ik wilde het nu toch wel even blijven volgen omdat ik benieuwd was of ie deze keer het voeren wel af mocht maken. Gelukkig, tenminste zover ik heb gezien, mocht ie dat. Tegen half negen was het helaas weer hetzelfde verhaaltje, Pa komt met prooi en de prooi wordt direct weer afgepakt. Gelukkig hebben de kids vanmorgen al wel gegeten dus kwam het dit keer niet zo hard aan. Dat Pa toch wel een volhouder is blijkt wel uit het feit dat ie om 9.00 uur alweer met een prooi de kast inkomt. Heel even krijgt ie de kans de kids wat eten te geven om dan weer het onderspit te moeten delven en S2 er weer met de prooi vandoor gaat. Ik heb weer even gevloekt op haar hoor.

Ik ben zojuist eventjes bij de toren geweest, moest even naar stal en via de omweg, die toren heet, naar huis. (9.45-10.15 uur) Kom ik aan zie ik Pa alweer op z'n stekkie zitten, de hoge mast. S2 kon ik niet ontdekken maar had wel een vermoeden waar die uit zou hangen. Het zandpad maar oplopen en ja hoor, daar zat mevrouw, op de betonnen rand aan de zijkant, dan is ze voor jullie op de buitencam te zien links achter de nestkast. Loop ik weer terug naar de weg hoor ik een valk, kijk door de bomen naar boven en zie ik S2 vliegen, zo te zien had ze even het rooster aangedaan, maar weet dit niet zeker omdat ik toch een beperkt uitzicht had. Terug op mijn stekkie zit het spul zoals het gisterenmorgen ook zat. Pa boven in de mast en S2 onderaan op de betonnen rand op het uiterste hoekje. Ik zei al tegen mezelf, dat zal daar voorlopig nog wel even zitten zo. Kijk ik heel even naar de hooglanders aan de bosrand, die heerlijk lagen te genieten in de schaduw van de bomen, zie ik ineens een valk in de lucht. Schrik me een hoedje; valk nr 3 ????. Nee hoor, het was Pa die het gezelschap van S2 kennelijk vanmorgen niet echt op prijs stelde. Hij heeft een rondje gevlogen en is buiten mijn zicht aan de achterkant van de toren gaan zitten. Ik ben nog een minuut of 10 blijven zitten, zonder dat er enige verandering op de toren was te zien. Ik was al wel bang dat er weer niet veel leven in de brouwerij zou zijn. Ik had ook weinig zin om daar nog een hele tijd te blijven zitten wachten tot er weer enige actie te zien zou zijn. Ik heb hier thuis nog genoeg te doen en aangezien de kaboutertjes maar niet langs willen komen, zal ik het zelf toch moeten doenJ

Ben vanavond voor de verandering maar eens bij de toren gaan kijken om met eigen ogen te zien hoe het gaat. Geintje. Moet kunnen toch, na zo'n geweldige dag. Vanmorgen mis ik dus het voeren om 11.00 uur omdat ik aan het schrijven was. Het leek wel een sprookje en al helemaal toen de kids zo rond kwart over twee weer een flinke voeding kregen. Pa kwam met prooi, S2 er dus weer als de kippen bij maar werd overdonderd toen Pa enkele minuten later weer met een prooi voor de kids aankwam. Daar had ze schijnbaar niet op gerekend en liet Pa met prooi en de kids met rust. Het was geweldig om te zien, behalve dan het kleintje met dat "pootje" in z'n bek, zelfs broertje of zusje probeerde dat vreemd ding uit zijn bekkie te trekken. Trouwens, moet zeggen dat de kids, ondanks gemis van Ma, netjes zijn opgevoed. Huppelt er eentje netjes naar de rand, draait zich om, kontje en staart omhoog en voila daar gaat weer een lading, netjes de nestkast uit. De kids zag je vandaag echt bekomen, tenminste dat vond ik wel.

Vanavond dus geweest, ben ik er goed en wel, vliegt Pa weg richting het oosten en S2 zat op de hoge mast. Het duurde een hele tijd voor ie terugkwam. Ik heb hem toen niet echt goed gezien en hij verdween ook aan de achterkant. Er zijn de nodige vliegbewegingen geweest, Pa heeft weer als de klepel van de klok aan de achterkant heen en weer gezweefd, ik vind dit nog steeds heel erg mooi om te zien. Ik had inmiddels weer wat bezoek en we zaten eigenlijk best gezellig te kletsen en de valken in de gaten te houden.

Dan zien we ineens dat Pa richting nestkast vliegt en de kast ingaat, gevolgd door S2 en even later komen de twee er weer uit. Het was voor ons niet te zien of Pa prooi bij had en of S2 die weer afgepakt had. S2 gaat op het hoekje bij de mast zitten en het leek erop of ze inderdaad zat te eten, dus onze conclusie was dat ze het dus weer had afgepakt. Wij beneden maar tegen Pa zeggen dat ie nu prooi moet gaan halen en de kids gaan voeren. S2 zit te eten en heeft dan zodadelijk geen honger meer. Helaas Pa leek zich er niets van aan te trekken en heeft alleen maar een paar keer wat gevlogen. En wat doet de slechtvalk dan, ja hoor, die gaat weer aan de achterkant zitten zodat wij weer niets zien. Lieve valken, wij zitten daar om naar jullie te kijken en niet naar die toren.

Het duurde echter niet lang of Pa liet zich weer zien en vloog naar de nestkast, even later gevolgd door S2. Tenminste daar leek het op vanaf de begane grond, totdat we ineens een valk bovenop de kast zagen zitten. Wij snapten het even niet want we hadden toch echt niemand uit die kast zien komen. Wat doe je dan, het thuisfront bellen en dan wordt het toch een stuk duidelijker, S2 was dus niet de kast ingegaan maar er bovenop gegaan. Vandaar. De rest van het voeren heb ik gevolgd live en de cams via de telefoon. Het was wel grappig hoor, kun je het thuisfront vertellen wat ze zo dadelijk te zien krijgen. Er zit namelijk een behoorlijk tijdsverschil tussen live en de cams. Uiteindelijk is S2 toch de kast ingegaan en weer met de prooi eruit gekomen. Ik hoop dat de kids voldoende te eten hebben gehad.

Ik heb dus Pa vanavond zien vertrekken om eten te gaan halen, echter maar één keer, terwijl hij twee keer met prooi de kast in is gegaan. Toen Pa terug kwam van boodschappen doen is ie dus niet meteen de kast ingegaan maar ergens op de toren gaan zitten. Ik denk nu dat Pa de prooi in tweeën heeft gedeeld en de stukken één voor één heeft gevoerd. Het hoeft dus niet zo te zijn, het lijkt er alleen een beetje op. Want wij hebben in die tussentijd Pa niet zien jagen, vandaar, of hij moet het stiekems hebben gedaan.

We hebben een gezellige avond gehad, gekletst over de kerkuil, met Martin (niet Manders), over de werkgroep Gemert en over het hele slechtvalkengebeuren in de Mortel maar ook over het geheel in Nederland. Het was vandaag een dag waarvan ik zeg, deze mogen er nog wel meer komen, nou meer, doe er maar heel erg veel.

Eén week geleden zorgde Ma nog met veel liefde voor haar kids. Nu is er een ander wijfje op de toren, die ervoor zorgt dat het hele slechtvalkengebeuren op z'n kop staat. Niemand had dit verwacht, het was tenslotte de laatste twee jaar zeer goed gegaan. Kijkend Nederland en de waarnemers ter plekke waren verwend. Iedereen heeft er volop van genoten, ook ik. Op dit moment zijn de feiten zo dat er in de kast een klein ding ligt, die, zo te zien, het toch niet lang meer gaat maken. Mede door het gebrek aan voedsel. En twee valken die, naar mijn mening er redelijk aan toe zijn. Let wel, gezien de omstandigheden.

Onze gevoelens zijn denk ik allemaal wel hetzelfde als we naar de cams kijken, we vinden het allemaal verschrikkelijk en hartverscheurend. Maar naast gevoelens hebben we ook onze kennis, verstand en ons karakter. Hierdoor zullen de meningen nogal verdeeld zijn, dan is ineens ieder mens verschillend.

Er zijn op het forum al hele discussies gevoerd over gevoel verstand en de natuur. Het liep helaas soms nogal uit de hand. De Vogelwerkgroep Gemert heeft besloten om toch op wat vragen antwoord te geven, vandaar dat topic. Kijk ik zojuist, zijn er al twee pagina's vol geschreven zonder dat de Werkgroep ook maar iets heeft medegedeeld.

Persoonlijk zeg ik laat de natuur zijn gang gaan, dit gebeurd overal en dat weten we. Ik vind het verschrikkelijk wat er is gebeurd, als ik er naar kijk rollen de tranen ook over mijn wangen, maar tegelijkertijd zeg ik wel tegen mezelf dat ik naar een in het wild levende vogel aan het kijken ben en dat daar andere dingen gebeuren en andere wetten gelden als in ons mensenleven.

S2 kunnen we eigenlijk niets kwalijk nemen, die doet wat ze doen moet. Ze heeft met Ma gevochten om Pa en heeft gewonnen. S2 vertoont overduidelijk baltsend gedrag. Een baltsend wijfje "denkt" nu eenmaal dat de prooi waarmee het mannetje aankomt voor haar is en neemt het dus ook dankbaar in ontvangst. Dit is gewoon het instinct van die vogel, ook al willen wij graag denken dat ze die prooi afpakt en schelden haar dus daarom ook de huid vol. Wat zouden we het fijn vinden als ze toch zou kunnen denken, dan dacht ze vast en zeker wel dat ze deze kids eten moet geven omdat ze anders doodgaan van de honger.

Op 4 mei wordt er als alles goed blijft gaan, geringd. Wat mij betreft moet dit gewoon doorgaan. Het is overal zo dat jonge valken met 3 weken worden geringd. Men weegt en meet die vogels dan en daaruit krijgen we gegevens, waar we dankbaar gebruik van maken. Als we nu gewoon gaan ringen dan worden de jonge valken gewogen en gemeten en kunnen we te weten komen hoe groot de eventuele achterstand van de kids is. Wetenschappelijk gezien is het natuurlijk heel erg interresant wat hier allemaal gebeurd. Ik heb zelf ook regelmatig dat ik echt S2 in de gaten houd om te kijken wat ze doet. Het ringen zal niet verstoren, er zijn mij geen gevallen bekend dat er met ringen ooit iets verkeerd gegaan is. Alle jonge valken in Nederland en in vele andere landen worden geringd, als dit grote risico's met zich mee zou brengen zouden ze het heus niet doen.

Het verlies van het kleintje doet pijn. Ik weet uit ervaring dat er in heel veel nesten jonge vogels het niet halen of zelfs nog niet eens uit het ei komen. Vorige week toen Ma er nog was waren er al zorgen om het kleine ding. We weten het nooit zeker maar misschien had dat hummeltje het met Ma ook wel niet gered, was het gewoon ziek of niet sterk genoeg. We zullen het dus nooit weten.

Het valt niet mee om bovenstaand te schrijven en de juiste woorden te zoeken en proberen het niet te lang te maken. Ik zit er al een behoorlijke tijd aan te werken en misschien is het nog wel niet zoals ik het precies bedoel.

Maar ik ben vanmiddag toch even bij de toren geweest. Er was niemand, op de toren niet en beneden niet. Om daar helemaal alleen in de berm te gaan zitten terwijl er niets op de toren gebeurd, daar had ik geen zin in en ben toen maar aan de wandel gegaan. Op het veld vond ik een duif, morsdood en er was bijna niets van opgegeten. Een prooi die voor de kids was en door S2 daar is achtergelaten?, ik weet het niet. Regelmatig een blik geworpen op de toren en kon steeds niemand ontdekken. Door het hele gedoe liep ik daar nu ook weer niet lekker ontspannen, zoals normaal, als ik van vanalles en nog wat kan genieten. Ik heb nog wel wat foto's gemaakt en ben weer terug naar de auto gelopen. Het was zo stil, zelfs de hooglanders heb ik niet gezien. Bij de auto nog maar een keer kijken en niets te zien. Dus naar huis en ga ik nog maar wat in de tuin doen. Kom ik thuis zit Pa te voeren. Ben dus net te vroeg naar huis gegaan.

Na wat werk in de tuin heb ik zojuist toch heel aandachtig zitten te kijken naar Pa die aan het voeren was en S2 die regelmatig de kast inkwam. Wij thuis hebben er een positief gevoel bij, Pa die alles opgevoerd heeft en S2 die interesse krijgt in de kids, tenminste dat zou je kunnen denken. Het gaat wat voeren betreft, gisteren en vandaag, al een stuk beter en laten we die vooruitgang er maar in houden, toch. Misschien verdwijnt zoetjes aan het baltsig gedrag en gaat S2 nog meehelpen met voeren. Het zou wel heel mooi zijn.

Het was voor ons een drukke dag vandaag, vanmorgen al naar stal gegaan, het was Peelpaarddag, dan houden veel paardenbedrijven in de regio een open dag, dus ook bij ons op stal. We waren pas om half zeven thuis, er moest eerst nog even gegeten worden voor we samen nog een kijkje bij de toren gingen nemen. Ik had dus ook geen tijd tussendoor om op het forum te lezen hoe het was gegaan vandaag.

Wij komen bij de toren aan en het was rustiger dan we hadden verwacht, het was gewoon heel rustig. Alleen waaide het hard en was de wind behoorlijk frisjes. Aan de voorkant was geen valk te bekennen en omdat het zo hard en koud waaide zijn we naar de achterkant van de toren gewandeld om daar lekker in het zonnetje en uit de wind de toren in de gaten te houden. We zagen een valk zitten op de bovenste lamp aan de achterzijde, eigenlijk Pa z'n stekkie maar vond die valk wel erg groot voor Pa. Ik had dus heel sterk het vermoeden dat het S2 was, op Pa z'n stekkie, heeft ze dus ook al ingepikt. We gaan daar maar in het gras zitten en wachten tot er iets wil gebeuren. Aan de andere kant van de loop zit ook al iemand de boel in de gaten te houden. We hebben daar toch wel een hele tijd gezeten zonder ook maar enige beweging in S2 te zien en ook zonder iets van Pa te vernemen. Piet krijgt het toch wel koud in z'n t-shirt en gaat terug naar de auto om z'n bodywarmer te halen. Ik blijf zitten, zeker nog een minuut of 10, en nog steeds geen verandering in de situatie. Piet komt maar niet terug en ik begin het ook wel koud te krijgen dus ga ik ook maar terug naar de auto.

Loop ik in het bos en ja hoor ik hoor een valk. Inmiddels staan de loofbomen volop in blad en is omhoog kijken in het bos zinloos. Kom ik aan de weg zie ik een valk vliegen, een grote dus dan zal het wel S2 zijn. Ik loop snel naar Piet toe en die vertelde me dat ie Pa met een grote dikke vette prooi aan heeft zien komen en na een rondje rondom toren is ie in de kast gegaan. Rondje toren zal ie nodig gehad hebben om boven te komen want het valt niet mee om met zoiets in je poten recht naar de nestkast te vliegen. Pa dus in de kast met prooi en S2 vliegt achter de toren heen en weer, doet twee keer kort het rooster aan om weer achter de toren volop heen en weer te vliegen. Het lijkt wel of ze nerveus is, zo zag het er voor ons wel uit. We verwachtte eigenlijk dat S2 wel weer naar de kast zou gaan, maar elke keer ging ze weer ergens aan de achterkant zitten. Ze heeft echt veel heen en weer gevlogen totdat we zagen dat ze omhoog ging richting kast. We zaten daar saampjes al een beetje te vloeken toen ze naar de kast vloog. Wat er toen gebeurde was wel heel erg mooi. Volgens mij had de boer het ook gezien en die zette precies op dat moment zijn sproei-installatie aan. Dat gaf een behoorlijke knal en S2 schrok hier duidelijk van en ze veranderde ook direct van richting en vloog weer naar de achterkant van de toren. Ze heeft daar nog even gezeten, nog een keer gevlogen en weer ergens gezeten totdat ze na een paar minuten het toch wel genoeg vond en richting kast vloog om op het rooster te gaan landen. Inmiddels is Pa toch al een minuut of twintig aan het voeren. Zit ze daar komt ineens Pa de kast uitgevlogen met, wat wij dachten, een gedeelte van de prooi. Pa uit de kast met prooi en S2 die het nakijken heeft??? Wij konden onze ogen niet geloven. S2 natuurlijk vol achter Pa aan en die twee hebben toch een hele poos in de lucht om die prooi "gevochten". Wat S2 ook probeerde Pa liet hem niet los, ofwel ze kreeg die prooi gewoon niet. Het was duidelijk zichtbaar dat Pa veel wendbaarder was als S2, ondanks dat ie die prooi in zijn poten had. Pa is even aan de achterkant van de toren geweest en kwam daarna zonder prooi te voorschijn. S2 is daar ook ergens geweest, ze zal wel niet zo goed kunnen zoeken want ze had de prooi niet gevonden. Dit was heel indrukwekkend om te zien, Pa laat dus niet met zich sollen, alsof ie nu duidelijk wilde zeggen dat die prooi voor de kids was en niet voor haar. En met dank aan de plaatselijke boer die er voor gezorgd heeft dat Pa een stuk langer door kon gaan met voeren.

Daarna hebben we S2 weer richting kast zien vliegen. Gaat ze weer op het rooster zitten, wat ze daar nu ging doen weet ik niet maar daar lag in ieder geval geen prooi meer. Duikt dat ding ineens de nestkast in. Dan zie je dat en dan verwacht je dus ook dat ze er wel weer snel uit zal komen, niet dus. Dan maak je je ongerust en gaat even bellen met het thuisfront. Hebben de kids thuis onderhand de webcam aan komt S2 weer de kast uit. We vonden dat ze best een lange tijd in de kast is geweest, een enge gedachte, als je niet kunt zien wat ze daar doet. Ze vliegt nog een rondje toren en verdwijnt voor ons uit het beeld. We wachten nog even maar er verschijnt geen valk meer, het begon al wat te schemeren dus ik denk dat Pa en S2 al een plekje voor de nacht hadden gevonden.

Vanuit het thuisfront hoorden we dat de kids onder de webcam liggen, dat is heel verstandig van ze, liggen ze tenminste een beetje uit de wind. De wind staat namelijk vol in de hoek waar ons kleine ding ligt, en aangezien het niet zo warm is vind ik het van de kids heel verstandig dat ze daar gaan liggen. Ik moet er wel bijzeggen dat het toen wij naar huis gingen ook al niet meer zo hard waaide als toen we kwamen.

De kids hebben in ieder geval een heel groot gedeelte van die dikke vette prooi op, denk dat ze de nacht er wel mee door kunnen en dan maar weer hopen voor de dag van morgen. Als Pa dan weer eens goed aan S2 laat merken dat die prooi niet voor haar is maar voor de kids dan ziet het er al weer stukken beter uit.

Vanmorgen liep voor mij dus vroeg de wekker af, 5.45 uur. Daphne heeft een vakantiebaantje en moest vandaag om half zeven beginnen. En dan is moeders weer de klos om die dame weg te brengen. Dus nam ik van de gelegenheid gebruik en ben even bij de toren geweest, een klein uurtje, van 6.30 tot 7.30 uur.

Om 5.45 uur heb ik de laptop aangezet en zie het kroost tegen het randje van de kast zitten. Een eng gezicht, maar ik weet van voorgaande jaren dat ze pas 1 of 2 dagen voordat ze gaan takken de nestkast uitkomen en op het rooster gaan zitten. Dus was ik niet bang, alhoewel het er wel eng uitzag. S2 kwam regelmatig langs en durfde maar één keer heel even op het rooster te gaan zitten, het lijkt wel of ze van de kids nog steeds bang is. Rond 6.05 uur komt Pa met een prooi en kan zijn kinderen helaas maar een paar hapjes prooi geven. S2 verschijnt weer ten tonele en voert weer hetzelfde stukje op; prooi afpakken en wegwezen. S2 dit vinden wij maar saai worden en het is niet leuk meer, doe eens een keertje wat anders!

Bij de toren aangekomen ben ik weer in de berm gaan zitten, ik vond het toch maar koud. Er waren regelmatig pogingen van Pa om prooi te vangen, ook S2 heb ik een paar keer achter iets aan zien gaan. Ik heb ze beide niet een keer met iets terug op de toren zien komen. Een vast stekkie om van te vertrekken om een prooivlucht in te zetten is er niet, ze zaten overal. Dan weer op de mast, op een ring of boven op de rand, al dan niet in mijn zicht.

De laatste 10 minuten dat ik er was kon ik geen valk zien terwijl ik wist dat ze ergens moesten zitten. Mijn buikje begon ook te rammelen en had inmiddels al ijskoude handen, dus maar naar huis. Op het zandpad nog even gestopt en zie Pa op de bovenste rand links zitten en S2 rechts. Bij het naar huis rijden ben ik ook nog even aan de achterkant gestopt en zag toen wat beweging boven bij de kast en heb zojuist gelezen dat het een vergeefse poging was van Pa om te voeren, de tweede dus vanmorgen al. Helaas geen Pa gezien die met een lekkere prooi de kast inging en de kans kreeg om te voeren.

Ik heb nog wel even gelachen met drie eenden in de lucht. Die hadden zo te horen en te zien ruzie. Die konden schijnbaar niet beslissen waar ze Koninginnedag zouden gaan vieren, in Bakel of Gemert. Die hebben luid kwetterend een hele tijd heen en weer gevlogen, om uiteindelijk toch maar weer richting Bakel te vliegen, waar ze vandaan kwamen.

Ik zag zojuist S2 in de kast komen en even kijken naar de kids. Daarna rond 8.00 uur komt Pa met een prooi aan en S2 is er natuurlijk weer als de kippen bij. Af en toe kan ik die valk toch wel haar nek omdraaien hoor. Nu, het is 8.10 komt Pa weer aan met prooi en gaat zitten voeren, hopelijk krijgt ie even de tijd. Trouwens wat S2 met de afgepakte prooien doet, ik weet het niet, het lijkt er toch heel sterk op dat ze die in ieder geval niet opeet. Pa zit nog steeds te voeren, het is weer heel mooi om te zien.

We zijn vanavond weer samen bij de toren geweest van 19.45 tot 21.30 uur. Een lang bezoek en het was de moeite waard. En na een dag waarop de kids niet te klagen hadden over voedsel ga je toch met andere gedachte naar de toren toe. De kids zijn vandaag niets te kort gekomen, Pa heeft zich een deuk gesjouwd aan al dat voedsel.

Op weg naar de toren zijn we eerst aan de achterkant gestopt en even gekeken, kon zo niets ontdekken, doorgereden en op het zandpad ook maar even gestopt en zag zo al S2 zitten, op de hoek zijkant/achterkant, maar verder geen Pa te zien. Doorgereden naar mijn plekkie aan de weg en aan de voorkant was Pa ook niet te zien. Omdat het vandaag behoorlijk hard waaide en je aan de voorkant volop in de wind staat zijn we naar het veld aan de achterkant gewandeld. Het was heerlijk daar, geen wind en nog lekker volop in de zon. Vanaf deze kant (achterkant) konden we S2 dus goed zien zitten. Die heeft daar een behoorlijke tijd gezeten zonder dat we ook maar een spoor van Pa konden ontdekken. Die zal wel op jacht zijn, dachten wij al. Tot we ineens Pa zagen vliegen bij de toren. Die had dus toch ergens op de toren gezeten, voor ons niet zichtbaar. Pa vliegt weer heen en weer, wat ik altijd omschrijf als de klepel van de klok. Pa heeft een hele tijd zo gevlogen en gaat dan op de bovenste ring bij de ronde schotel zitten. Hij zit op het randje dus kunnen we hem goed zien. Eventjes dus. Pa loopt een stukje de ring op onder die schotel en weg is ie voor ons. We wisten dat die daar zat dus houden we dat plekje goed in de gaten. Niet voor niets, zien we opeens de nodige veren door de lucht dwarrelen. Pa zit dus te eten, overduidelijk. Aangezien Pa niet met een prooi daar naartoe is gegaan moet daar dus prooi hebben gelegen. De voorraadkast van Pa? Ik denk het wel. S2 bleef al die tijd zitten waar ze zat. Pa had er zin in vanavond, regelmatig even vliegen en gaan zitten.

We zaten prima vanavond op dat veld. We krijgen bezoek van twee leden van de vogelwerkgroep en hebben met z'n vieren nog een aantal mooie dingen gezien. Inmiddels had S2 het op dat hoekje wel gezien en is ook aan het vliegen gegaan. Als je ze zo ziet dan is het toch wel een schitterende vogel hoor en groot. S2 gaat op de bovenste lamp zitten aan de achterkant, Pa zijn oude stekkie. Nu hadden wij het geluk dat ons bezoek in het bezit was van een hele goede scoop, een echte goede. We hebben S2 daar zien zitten op die lamp alsof ze een paar meter verderop zat. Het was bijna mogelijk om het ringnummer te lezen. Schitterend, ik kon er dus ook geen genoeg van krijgen. S2 wordt dus volop bewonderd en er werd ontdekt dat ze gewond is aan de onderkant van haar rechterpoot, de binnenkant van de klauw. Of dit nog een verwonding is van het gevecht met Ma weten we niet, maar de verwonding was duidelijk te zien. Interessant, toch, want het zou best wel kunnen dat ze daarmee toch even geen prooien heeft kunnen slaan en dat ze toch afhankelijk was van Pa. Wie weet, het is maar gedachte.

Terwijl wij het over die verwonding hebben gaat Pa er als een speer vandoor richting het oosten, dit was een duidelijke aanval. Het duurde echter nog even voordat Pa terugkwam. Hij had wel een prooi bij maar niet eentje van reuze formaat, het viel wel mee. Pa vloog nog even met prooi heen en weer en werd goed in de gaten gehouden door S2. Pa landde uiteindelijk op de tweede ring en begon aan zijn prooi. Geen eten meer voor de kids, dachten wij al. Pa heeft toch een behoorlijke tijd zitten eten. Dan vertrekt hij richting nestkast. Het was voor ons niet te zien of hij prooi bij had, wij dachten van niet. Maar Pa bleef toch wel een hele tijd weg en ik heb zojuist even gekeken wat Pa in de kast had gedaan. Dus toch een prooi, jullie schrijven al dat het maar een kleintje was, vandaar dat wij het ook niet hadden gezien. Ben blij dat de kids toch nog een avondhapje hebben gehad.

Terwijl Pa in de kast was vond S2 het op de lamp welletjes en is wat gaan vliegen en uiteindelijk is ze op de bovenste ring bij de schotel gaan zitten. Dat daar eten lag werd vrij snel duidelijk, door de scoop was heel duidelijk zichtbaar dat S2 zat te eten. Nadat Pa zijn voederdienst erop had zitten is ie S2 gezelschap gaan houden, weliswaar op enige afstand, maar het zat er saampjes. Pa aan de rechtse kant van de schotel en S2 aan de linkse. De voorraad is schijnbaar groot genoeg, Pa was inmiddels ook al aan het avondeten begonnen. Daar boven op de bovenste ring bij de ronde schotel hebben Pa en S2 samen gezellig zitten te tafelen. Ik hoop wel dat ze wat overlaten voor de kids. We vroegen ons dus ook af of S2 daar soms de prooien neerlegt die ze van Pa afpakt en die Pa vervolgens weer terug pakt. Het was vandaag wel duidelijk dat er ergens wat moest liggen, Pa was elke keer veel te snel terug met nieuwe prooi. Onmogelijk dat ie elke keer een vers exemplaar had.

We hebben mooie dingen gezien en interessante dingen en het was schitterend om S2 op die lamp te zien zitten door een hele goede scoop. Ik geniet er nog steeds van. De voorraadkamer is hoogstwaarschijnlijk ontdekt en de verwonding van S2. We hebben een tafelende Pa en S2 achtergelaten en richting huis gegaan. Op de zandpad kwamen we Lambert nog tegen die probeerde een mooi plaatje te maken van de toren met nestkast tegen een mooie heldere maan. Als het met het voeren morgen weer zo goed gaat dan hebben we niets te klagen. Eigenlijk hebben we nog geluk dat Pa zijn kids niet in de steek heeft gelaten. Dat had namelijk ook gekund in deze situatie. Gelukkig begin ik er steeds meer vertrouwen in te krijgen en mochten de kids uitvliegen dan is dit toch wel heel bijzonder broedseizoen geweest.

Zoals gezegd zijn we vanavond (20.00 tot 21.20 uur) weer bij de toren geweest. Via de rondom toren weg er naar toe gereden. Op het zandpad stonden Lambert en Frank. Daar hebben we even bij gestaan en Lambert vertelde ons dat er eentje in de kast zat. Wat doe je dan, het thuisfront bellen. Inderdaad, Pa zat te voeren. Eigenlijk vrij snel zagen we een valk de toren afkomen, die vrij snel wegdook en Pa de nestkast uitkomen. Waar Lambert stond heb je een mooi zicht op de toren maar helaas geen zicht op eventuele vluchten. S2 die van de toren ging waren we dus ook direct kwijt. We zijn gegaan, de auto bij de toren gezet en naar de achterkant gewandeld. Op het veld aangekomen konden we weer heerlijk genieten van het zonnetje en zagen we S2 op de bovenste lamp achterzijde zitten. Het duurde echter even voordat we Pa gevonden hadden. Die zat op wat bekabeling langs de muur op de tweede ring van onderen. We hadden toch weer beide valken in beeld.

Pa en S2 hebben zo geruime tijd gezeten en even waren we toch bang dat er ook geen beweging meer in zou komen. Het duurde wel even voor we weer wat actie zagen, helaas niet erg veel. S2 vloog wat op en neer en ging bij de rechterschotel onderste ring zitten. Eventjes hebben we haar maar gezien, want mevrouw liep de schotel op. Pa was denk ik toch wel nieuwsgierig en volgde een tijdje later haar voorbeeld en ging dus ook bij die schotel zitten. Pa vertrok weer vrij snel om bij de linkerschotel onderste ring te gaan zitten. Toen hij daarheen vloog kon ik een prooi ontdekken in zijn poten. Er moet dus ook bij die schotel prooi hebben gelegen want ze hebben daarvoor niet gejaagd. Volgens mij ligt die hele toren vol met voorraad, een prooienkerkhof moet het daar toch wel zijn, denk ik zo. Dat Pa inderdaad prooi had was duidelijk te zien toen ie bij de linkerschotel zat. Ikzelf dacht dat ie gewoon zat te eten maar Piet had het idee dat ie weer een prooi aan het klaarmaken was voor de kids in de kast, zoals ie dat ook gisteren had gedaan. Terwijl Pa met die prooi bezig was vond S2 het ook weer welletjes daar bij die rechterschotel en vloog wat heen en weer om op het hekwerk van de derde ring te gaan zitten. Het spul heeft zo weer een hele tijd gezeten.

Even na negen zagen we S2 weer opvliegen en richting kast verdwijnen. Zou die nu de kast in zijn gegaan terwijl Pa nog steeds op de onderste ring met die prooi bezig was? Weer wat om het thuisfront te bellen, en te horen dat S2 interesse had in kleintje. Vreemd, wat moet ze daar nu mee. S2 zagen we dus weer uit de nestkast komen en ze ging regelrecht op Pa af. Die vloog op en samen hebben ze heerlijk weer schommelend als de klepel van de klok een hele tijd aan de achterzijde van de toren gevlogen. Best een hele tijd. Pa besloot al vliegende om naar de nestkast te gaan en ik was verbaasd daarover. Wat ging die daar doen, hij had toch niets bij. Jawel, weer thuisfront en we kregen te horen dat Pa zat te voeren. Dus Pa heeft al die tijd daar gevlogen met die prooi in zijn poten. Het zal dus ook maar een kleine prooi zijn geweest anders hadden we die wel gezien tijdens dat vliegen. Het was toch echt niet zo dat S2 die prooi tijdens dat vliegen af wilde pakken, zo zag het er beslist niet uit. Terwijl Pa in de nestkast zat was voor ons al duidelijk dat S2 er achteraan ging, eerst landen op het hoekje achter de nestkast, om vervolgens naar de nestkast toe te vliegen.

Pa heeft zijn voederbeurt weer niet af kunnen maken en ging weer op het plekje zitten waar we hem bij aankomst aantroffen, op de bekabeling van de tweede ring. We hebben S2 niet uit de kast zien komen en weten dus ook niet waar ze is gaan zitten. Inmiddels was het al 9.15 uur en zijn we weer naar de auto gelopen. Ik ben de weg nog een stuk verder gelopen om nog even te zoeken naar S2. Het begon al te schemeren en ik heb S2 vanaf de voorkant ook niet kunnen zien. Dan maar naar huis via Bakel, om even te stoppen en onze auto vol te gooien met de voor de auto bestemde prooi. Je kunt toch beter een prooitje in de lucht moeten vangen, is een stuk goedkoper.

Vandaag weer regelmatig gemaild met Peter. Vanmorgen kreeg ik al mail van hem dat ie besloten had om vrijdag niet te ringen. In het belang van de kuikens. Prima, als jij vind dat het niet kan, dan zal het ook wel niet kunnen, toch. Ook hebben we gemaild over het gedrag van S2. Het was hem gisteren ook al opgevallen dat S2 zich anders gedroeg tegenover de kids. Hij heeft vandaag ook beide filmpjes bekeken en hij vond het een vooruitgang. Hij zou ook graag zien dat bij S2 die knop omgaat van baltsend gedrag naar voedergedrag. De eerste keer dacht ie ook dat op het moment waarop S2 dat stukje prooi pakt en met haar hoofd naar de kids draait dat ze dat jong wil voeren. In de hoek wist ie niet goed of ze het wilde en dat het jong haar te vlug af was. De tweede keer vond ie heel mooi toen het jong tot twee keer toe naar haar snavel pikte zonder dat ze wegdraaide. Ook voor Peter is dit reuze interessant, dit is eigenlijk nog nooit zo gebeurd, misschien wel eens ergens ooit, maar niet met cams erbij zodat we alles kunnen zien. We hebben het ook nog gehad over de prooien en dat vond ik wat minder, maar eigenlijk wist ik dat al wel. Het probleem van de steeds groter wordende eetlust van de kids. Aan mereltjes en spreeuwen hebben de kids straks niet meer genoeg, dan moeten er toch grotere prooien komen, zoals duiven. Duiven slaan is meestal het werk van de vrouwtjes. Duiven zijn eigenlijk een te zware prooi voor de mannetjes om die naar boven te brengen. Dus is het van groot belang dat bij S2 inderdaad die knop omgaat. Een enkel duifje kan Pa wel aan, maar als het er meerder per dag gaan worden is het toch een ander verhaal.

Jullie zijn weer bij, ik ga nu pas mijn tweede bakkie koffie pakken, hebben jullie geluk, staat dit er toch ietsje eerder op.

Hallo Vogelvrienden,,

Hoe het nu met S2 verder zal gaan is voor iedereen maar een vraag, in dit soort omstandigheden zijn er geen kenners, ik geloof dat dit de eerste keer is dat zo'n situatie in beeld wordt gebracht. Over het gedrag van S2 gisteravond in de kast heb ik met Peter nog gemaild.

Ook voor hem is het onduidelijk wat ze wil. Het rondsnuffelen in de kast, steentjes krabben en het schijnbaar kuiltjes maken en opruimen komt ook voor in andere nestkasten en dat doen ze dan na het broedseizoen tot ongeveer de herfst. Peter vind het eigenlijk al wel laat in het seizoen om nog aan een legsel te gaan beginnen, hij vroeg me wel of ik nog een paring had gezien, want dan ligt de zaak toch anders. Die heb ik geen gezien, trouwens ik heb Pa en S2 ook nog niet zó dicht bij elkaar gezien. Dat S2 wel aandacht heeft voor kleintje zou wel eens te maken kunnen hebben met het feit dat het dood is, het beweegt niet meer en daar hoeft ze dan niet bang voor te zijn.

Als ik vanmorgen keek is ze ook al minder bang van de jonge en van de webcam. In kasten waar ze webcams plaatsen komt het wel vaker voor dat de valken een beetje bang naar de cams kijken, hebben we trouwens Pa en Ma vaak genoeg zien doen.
Toen S2 vanmorgen op het rooster zat, nadat ze de prooi weer had afgepakt, leek het wel of ze twijfelde wat te doen. Het zag er niet naar uit dat ze ongestoord aan de prooi zat te eten, ze keek regelmatig naar de jonge.

Het is niet te hopen dat ze bang blijft van de kids, dat zou dan betekenen dat ze zeker niet mee zal gaan voeren, terwijl dat eigenlijk steeds meer noodzaak begint te worden.

We hebben al meer "gekke dingen" gezien en wie weet volgen er nog een paar. Duidelijk is dat S2 steeds meer in de kast komt en dat ze toch steeds meer naar de kids kijkt. Oefening baart kunst, zeggen ze dan, ik hoop dat dat ook voor S2 gaat gelden. Daarbij tegen S2 zeggende; Voor wat, hoort wat, jij een knappe vent en een leuk huisje, dan moet je wel even zijn kindertjes mee groot brengen, toch.

Onverwacht vroeg vanavond een bezoekje aan de toren gebracht, we zijn tot even voor Pa kwam voeren gebleven, we reden net op de verharde weg toen Piet hem zag vliegen en zijn direct gestopt, en zagen hem nog net de kast ingaan. Daphne belde vrij snel daarna en vertelde dat Pa zat te voeren. Op zich mooi, maar er is meer.

We komen bij de toren aan en zien aan de voorkant geen valk, dus wandelen we naar de achterkant. We zien op de bovenste ring bij de ronde schotel een valk zitten. Omdat alleen S2 via de cams was gezien ga ik er vanuit dat dit S2 is. Toch had ik grote twijfel. We zitten daar een tijdje te zoeken en zien verder niets, Piet gaat naar de voorkant en ik blijf op het veld aan de achterzijde. Is Piet aan de voorkant zien we S2 vliegen en die gaat op de dwarsmast zitten tussen de onderste en de tweede ring. Dit was duidelijk S2 geen twijfel mogelijk. Dus de valk die ik zag was toch Pa en niet S2. Er kwam verder weinig beweging en Piet belt me dat ie weer naar het veld aan de achterzijde komt. Is Piet onderweg vliegt er een valk weg en gaat boven op de rand zitten, die jullie kunnen zien achter de nestkast. Voor mijn gedachte S2, want de valk die ik in beeld had zat er nog. Ik vond S2 weer erg klein, maar ze moest het wel zijn, want Pa zat er nog. Een paar tellen later vliegt Pa weg richting het noorden en ik heb hem met mijn kijker gevolgd tot ie achter de bomen verdween. We zijn tot 7 uur op het veld achterzijde gebleven en toen naar huis, dachten wij.

Komen we bij de auto, zit S2 dus nog doodleuk op het plekkie waar Piet haar voor het laatst had gezien. Is die nu weer daar gaan zitten, net zat ze nog op de dakrand. Ik begon steeds meer te twijfelen omdat de puzzel niet klopte. Daarom ben ik nog het zandpad opgelopen en de valk op de betonnen rand zat er nog steeds. De puzzelstukjes begonnen te passen. S2 op de dwarsmast onderste ring, Pa (dus toch) op de betonnen dakrand en ik heb dus nog een valk gezien, degene die wegvloog. Mijn puzzel was gemaakt en paste, er zit (zat) een derde valk bij de toren, een mannetje, misschien wel het jonge mannetje van vorig jaar dat nog steeds af en toe langs komt waaien. Dit moet het zijn, het klopte voor mij op het veld aan de achterzijde al niet, twee valken zien vliegen die ik even groot vond en dan maar denken dat één van die twee S2 is, of moest zijn want je gaat er dan nog van uit dat er maar twee valken zitten.

Pfff weer wat om over na te denken. Misschien is Pa wel niet gaan jagen omdat die valk er vandaag was, want een half uur nadat die derde valk vertrokken was zien we Pa van de toren vliegen en binnen 15 minuten is ie met prooi terug en heeft ie de kids gevoerd.

Jeetje zeg, het moet toch echt niet gekker worden, GTST is er niets bij, toch. Het was al zo raar dat Pa niet met prooi kwam vandaag. We hadden nog even de gedachte dat ie misschien wel bekaf zou zijn van gisteren en dat ie geen puf meer had om te jagen. Dat deze derde valk zich dan maar niet meer laat zien, zodat Pa weer kan voeren en S2 weer wat meer kan gaan wennen aan de kids. Het zag er gisteren helemaal niet zo slecht uit en ik had toch wel hoop dat het knopje van S2 om zou gaan, heb ik in het verslag hieronder nog verteld.

Wat een gedoe gisteren weer, denk je dat S2 toenadering zoekt, laat Pa het overdag afweten. Zo tegen half 5 begon het echt te kriebelen hoor, ik zat niet meer lekker op mijn stoel. Ik was blij dat Piet direct mee wilde gaan en de rest weten jullie.

Zit ik vanmorgen nog wat te kijken en te lezen, sta ik op het punt om lappy uit te zetten en eens iets "zinnigs" in huis te gaan doen, komt Pa weer met een vette prooi. Toch maar even blijven kijken. Zijn de kids gevoerd, gaat de telefoon. Peter van Geneijgen. We hebben 3 kwartier gebabbeld over de valken en andere valken. Over projecten in het buitenland, fokprogramma's, over gisteravond, het ringen etc. Het was allemaal erg interessant en leerzaam. Eigenlijk had ik het gesprek op moeten nemen, ik kreeg zoveel info dat het niet meevalt om niet vanalles te vergeten.

Over "onze" kids was ie zeer tevreden, ze zagen er goed uit, eigenlijk een wonder dat het zo gegaan is. Vooral het wegblijven van een ouder 's nachts en dat de jonge daar overheen gekomen zijn is toch wel heel bijzonder. Dat Pa zo goed blijft voeren is gewoon instinct, die wil gewoon dat zijn kids groot worden en uitvliegen. Het is zijn nageslacht. Dat er bij Ma zulk sterk instinct in zou zitten, leek me logisch, ik had het eigenlijk bij het mannetje minder verwacht, dat is dus niet zo. We hebben het ook gehad over het eten van de pootjes van de prooi, voor iedereen een angstig gezicht, de kids zitten er soms behoorlijk mee te vechten en als je dat dan ziet, hoop je maar dat ze er niet in stikken. Die pootjes hebben ze nodig evenals veertjes. Als de kids alleen maar spierweefsel zouden eten is dat veel te eenzijdig voedsel, ze hebben ook wat anders nodig. Uit de botjes in de pootjes halen ze o.a. calcium. Eigenlijk allemaal logisch. toch. Veertjes zijn weer nodig voor de vorming van braakballen. Ik heb wel eens een braakbal gezien en dat zijn inderdaad veertjes, kleine stukjes onverteerd bot en soms ringen van prooi. Over ringen gesproken, Peter had laatst in een nestkast een ring gevonden die uit Finland afkomstig was, hij moet die nog opsturen om erachter te komen van welke vogel die ring was. Finland is toch een heel eind uit de buurt.

Ik kreeg ook uitleg over de veren van de jongen. We zien nu al aan het uiteinde van de vleugels een duidelijk begin van de veren. Volgens de leeftijd van de kuikens moet dat nu ook, dus hierin zag ie geen achterstand. Wat het gewicht betreft komen we dat dus nooit te weten, maar zo op het oog vond hij de kids er goed uitzien, en dat vind ik nu ook.

Zo vertelde hij me ook een heel mooi verhaal over een fokprogramma in Zweden. Daar werden jonge valken in een natuurlijke omgeving in een kast gezet zodat ze aan de natuur konden wennen. Deze jonge valken werden dus door de mens gevoerd. De kast bevond zich op een rots ergens in de bergen. Nu kwam op diezelfde rots een koppeltje slechtvalken wonen. En "sprookjes" bestaan ook in de natuur, dit koppeltje nam de taak van de mens over en ze zijn die valkjes gaan voeren en opvoeden. Mensenhanden waren niet meer nodig, ik kreeg er kippenvel van.

Vrijdagmiddag was het de bedoeling dat de valkjes geringd zouden worden en dat dit door Planet uitgezonden zou worden. We weten inmiddels dat dit niet doorgaat. Om toch iets voor alle slechtvalkenfans te doen, heeft Planet iets anders bedacht en Peter werkt daar aan mee. Het zal nog wel op de voorpagina komen, meer vertel ik er niet van, laat ik aan Planet over. Zelf heb ik vanavond ook een afspraak wat met de valken te maken heeft, ik heb getwijfeld of ik het zou doen, maar in het belang van de valken in de Mortel toch maar gedaan. Ik vertel jullie daar vanavond nog wel meer over.

Een laat bericht vanavond, kon ook niet anders want we zijn lang bij de toren geweest, we waren pas om 22.00 uur thuis. Het was druk bij de toren, Diane op haar krukken, gelukkig is ze weer wat mobiel en kan ze weer eens af en toe komen kijken. Nog een paar mensen van wat verder weg, sorry dat ik weinig tijd voor jullie had, ik had namelijk een afspraak om half 8.

Een aantal dagen geleden stond ook hier in de krant het stukje over het drama in de Mortel. Toen ik het een paar maal gelezen had vond ik het eigenlijk maar een eenzijdig verhaal. Het kwam bij mij negatief over, zeker na alle ellende die ik had gezien en die we via de cams meegemaakt hadden. Alsof het alleen maar ellende was. Toen heb ik iets gedaan wat ik nooit doe, de krant gemaild hoe ik erover dacht. Enige reactie had ik eerlijk gezegd niet verwacht, al helemaal niet toen later die dag bleek dat het stukje in meer kranten over heel het land had gestaan. Wat gebeurd er nu, krijg ik gistermorgen een mailtje van het Eindhovens Dagblad dat ze een keertje met me wilde praten over de valken. O jee, dat heb ik weer. Eerst maar even Piet bellen wat ik hiermee moet. Die vond dat ik het gewoon moest doen, dus belde ik later die journaliste. We hebben het over het bewuste artikel gehad en een afspraak gemaakt. Voor donderdagavond half 8 bij de toren. Het was mijnerzijds op één voorwaarde, dat ik niet op de foto zou gaan. Die moest er volgens haar toch wel eentje bij, prima, maar dan liever niet herkenbaar. O, o, wat had ik gedaan, ik vond het maar niets en was er gisteren al behoorlijk zenuwachtig over. Als dat maar goed gaat.

Vanavond dus naar de toren. Is het de afgelopen avonden redelijk rustig, nu was het dus druk. Kennis gemaakt met die journaliste en er moesten eerst wat foto's gemaakt worden. En dan begin je te vertellen. Dan moet je iemand duidelijk zien te maken wat die valken voor je betekenen en waarom je daar zo mee bezig bent. Natuurlijk komt alles aan bod, de omgeving, het begin, de situatie nu, hoe mijn gezin er op reageert enzovoorts.

Het waarom is eigenlijk niet zo moeilijk; al voor het derde jaar volg je deze slechtvalken en dan gaan ze toch wel wat voor je betekenen, hoe ver ze eigenlijk ook van je afstaan, je gaat er van houden, tenminste ik wel en ik weet zeker dat er veel meer zo over denken, toch. Nu is het allemaal niet zo positief wat er allemaal over de slechtvalk in de Mortel gezegd en geschreven wordt en dan bedoel ik ook alles er omheen. Dit vind ik zo jammer want het is eigenlijk, ondanks het drama van Ma, geweldig mooi om te zien, mits je het kunt zien. Dit wilde ik eigenlijk naar voren brengen, de mensen ook op die mooie dingen wijzen en niet alleen op de ellende. Dat ook een heel normaal mens zoals ik daar uren kan gaan zitten kijken, dat je hier echt geen vogelaar voor hoeft te zijn, of een natuurfreak. Dat je ziet en beseft dat wat we daar zien eigenlijk toch wel heel erg mooi is. Het leven van een wilde roofvogel van heel dichtbij volgen terwijl het een wereld van verschil is met zoals wij leven. Dus met goede bedoelingen heb ik dit gedaan en ik ben benieuwd wat er morgen in de krant staat.

Nog even over vanmorgen, de plannen die Planet heeft/had. Omdat het ringen nu niet doorgaat wilden ze iets doen voor de kijkers/lezers. Zoals ik het begrepen had een vorm van een "mailchat". Jullie stellen vragen aan Peter per mail en die worden direct via de Panetsite beantwoord. Tenminste zo had ik het begrepen. Omdat er morgen zou worden geringd dacht ik dat Peter bedoelde dat dit ook morgenmiddag zou gebeuren. Er staat nog niets op de site, dus dan neem ik aan dat ik dat niet goed begrepen heb, of de plannen zijn gewijzigd, kan natuurlijk ook. Sorry lieve mensen ik had beter daarover mijn mond kunnen houden, was misschien wel zo verstandig geweest.

Helaas heb ik dus vanavond niet heel veel gezien van de valken, met iemand een gesprek voeren en dan alleen maar naar de toren staan te gapen is ook al zo iets, dat doe je niet. Ik heb wel begrepen dat er regelmatig werd gevlogen. Dat er drie valken aanwezig waren en dat Pa ook prooi kan jatten. Ja, Pa jat dus ook prooi. Ik zal proberen te vertellen wat Diane, Walter en Piet gezien hebben en ik maar gedeeltelijk. Op de bovenste ring bij de ronde schotel zit een valk met een prooi. Terwijl die valk daar zit belt Daphne dat Pa in de kast is met prooi en dat die afgepakt wordt door S2. Er wordt nog wat gevlogen door Pa en S2 en even later horen we van het thuisfront dat Pa weer met een kleine prooi de kast in is gekomen en zit te voeren. Waar die prooi vandaan kwam weten we niet. Na het voeren zien we Pa uit de kast komen en vliegt tegen de wijzers van de klok in om de toren. Vervolgens land ie aan de achterzijde bij de valk met prooi. Pa pikt de prooi af en vliegt direct door naar de kast en we horen weer van het thuisfront dat Pa terug is in de kast met een kleine prooi.

Die laatste prooi is Pa gaan halen bij de vreemde derde valk, die eigenlijk niet reageerde toen Pa die prooi afpakte, de valk bleef gewoon zitten waar ie zat. Jammer genoeg is mijn scoopje niet van die kwaliteit dat we die valk goed konden zien, alhoewel we even dachten een zilverkleurige ring te zien spiegelen aan zijn rechterpoot, maar hier zijn we niet zeker van. Door mijn scoopje leek ie ook niet zo donker op zijn rug als Pa en leek het alsof zijn borst nog wat bruiner was. Dit deed ons vermoeden dat het misschien toch de jonge valk van vorig jaar zou kunnen zijn. Let wel, dit vermoeden we en weten we dus absoluut niet zeker. Misschien dat Lambert of iemand anders met een goede scoop meer duidelijkheid kan gaan geven. Wat verder opviel is dat er geen enkele vijandigheid te bespeuren viel tussen de nu aanwezige drie valken.

Gelukkig hebben de kids vandaag weer meer te eten gekregen dan gister en zien ze er best wel goed uit, zeker als je kijkt wat er allemaal gebeurd rondom de toren. Het blijft maar doorgaan.

Het is vandaag een gedenkwaardige dag. Vandaag zouden, als alles normaal verlopen was, de kids in de Mortel hun identiteit krijgen en als een bekende slechtvalk verder gaan leven. De omstandigheden lieten het niet toe om deze jonkies te kunnen ringen. De nu wereldberoemde jonge valken zullen, als alles goed blijft gaan, over een aantal weken als grote onbekende slechtvalken de weide wereld gaan verkennen. Dit heeft tot gevolg dat we zeker weten dat we van deze slechtvalkjes nooit en te nimmer nog iets zullen vernemen. Eigenlijk best een treurige gedachte, dat we van deze vechtertjes, die we dag en nacht volgen, nooit te weten zullen komen hoe het met die twee verder gegaan is. En dat op 4 mei. Ik moet er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat ook als ze geringd zouden zijn, de kans om ooit nog iets te horen van dit stel ook heel erg klein is, maar die kans bestaat nu niet.

Twee weken geleden kreeg ik van Peter een mail waarin hij me vroeg of ik erbij wilde zijn met het ringen. Uiteraard, het was nog mijn allergrootste wens wat de slechtvalken betreft, ik heb dat van die wens op het oude forum al eens gezegd. Maar niet getreurd ik krijg zulk spul nog wel eens te zien. Ik ben al lang heel blij dat die twee er nog steeds zijn en als ik zojuist (20.00-20.30 uur) het voeren zag, met alle emoties die daarvan afstraalde, maakt dat mijn hele dag weer goed. Pa en de kids blijven je elke dag verrassen. Zoals Pa vandaag met zijn "tactiek" om met prooi weg te vliegen toen S2 de kast inkwam, geweldig om te zien, zojuist toen Pa er niets van snapte dat de kids hun bordje niet leeg aten. Mooiere beelden kun je toch niet zien, of wel. Wij zaten met zijn vieren hier thuis naar dat voeren te kijken en hebben ervan genoten. Nu dit alles zo speelt heb ik weer een grote wens, dat deze twee valkjes gezond en wel over een aantal weken uit mogen vliegen. Ik denk zo dat iedereen die bij deze valken betrokken is die wens ook wel zal hebben.

Vanmorgen ben ik even bij de toren geweest, bij Lambert en Harrie. Het was best gezellig ondanks dat we weinig van onze familie zagen. Ik had Lambert al verteld dat er geen aardbevingen voorspelt waren, maar kreeg bij thuiskomst toch een melding dat er al 5 waren geweest, in Indonesië. Het is geweldig als je dit soort mail ontvangt. Ik had er vanavond nog één, van een Belgische medefan. "Ze kan steeds beter begrijpen waarom die Belgische troela Pa zo graag wil hebben, voor zo'n man zou ze ook naar Nederland komen!"

Vanmorgen eigenlijk niet veel gezien, ik ben nog even op de Hemelsbleekweg (tip voor de tomtom toeristen onder ons) geweest, waar toch weer een aantal mensen aanwezig waren, zelfs iemand uit Zwolle. Lambert en Harrie zijn gegaan om de accu's op te laden, ik heb nog even gekletst over vogels en ben toen ook naar huis gegaan, ik kreeg behoorlijk last van hooikoorts en had het koud gekregen. De plek langs de doorlopende weg waar Lambert met Harrie stond, vind ik voor iemand zoals ik te ver weg, zelfs met kijker. Maar voor Lambert heel mooi, hij kan vanaf daar recht in de kast kijken.

Vanmiddag had ik verplichtingen thuis, moest met de kids (die van mij) naar het NK springen in Mierlo, altijd mooi om te zien en vrijdags lekker rustig. We waren pas om 7 uur thuis en ik had honger, dus eerst gegeten en daarna was er geen tijd meer over voor onze valken. Ik ga zo dadelijk campics en filmpjes kijken, gelukkig hebben we ijverige forumleden en door die leden kan ik mijn middag weer inhalen. Alle lieve mensen die zo'n goed en mooi werk verrichten, ik ben er super blij mee.

De kids liggen slapend uit te buiken en ik ga ook eens een keertje vroeg naar bed. Voor de vroege vogels onder ons, in het gelijknamige radio programma wordt a.s. zondagmorgen aandacht besteed aan de slechtvalken, daarin ook een gesprek met Peter van Geneijgen.

Ik ga zo dadelijk mijn bakkie koffie pakken, nog even wat bekijken en morgen zeker weer naar de toren toe.

Nadat gisteren de kids geen hap meer door hun keel kregen en we helemaal blij waren, begon de dag van vandaag teleurstellend, Ik noem ze dan ook nog steeds maar de fam. Jojo. Tot 3 uur geen eten. Vroeg op de middag moesten wij toch nog boodschappen doen in Bakel en wat doe je dan als je je zorgen maakt, een ommetje langs de toren.

Komen we tegen 12.45 aan en dan ga je naar een valk zoeken, nou dat viel niet mee, eerst de zijkant vanaf de zandweg, daarna de voorkant, de zijkant aan de Snelle loop om dan naar het veld aan de achterzijde te wandelen. Het duurde ook hier een hele tijd totdat ik een valk op een schotel op de onderste ring zag zitten, gedeeltelijk verstopt. Het was de enigste voor ons waarneembare valk. Deze valk, waarvan ik het vermoeden had dat het Pa was, vloog ineens als een speer richting het bos aan de, voor ons, linkerzijde. Even daarna kwam hij terug en ik dacht geen prooi te zien. Nu is dat soms ook wel moeilijk te zien als ze maar een kleine prooi bij hebben. De valk gaat bij de linkerschotel onderste ring zitten. Na een minuut of 5 krijgt ie een duif in het vizier en gaat hij achter die duif aan. Duifje was geen eenvoudig klusje, ze hebben samen een hele grote ronde over het andere veld gemaakt, vlogen toen richting de grote weg en de valk had inmiddels meer hoogte als duifje. De valk dook ineens op de duif af en ik dacht echt dat ie hem te pakken had, helaas, duifje viel naar beneden en was dus als prooi ontsnapt. Ik heb deze vlucht geheel met kijker kunnen volgen, gelukkig stonden we midden op het veld en bleven de valk en duif boven de bosrand uitkomen. Piet die zonder kijker keek heeft tijdens die prooiaanval even een ander valk een stukje rond de toren zien vliegen. De valk die ik volgde nam zijn plaats bij de schotel weer in. We hadden twee valken gezien en twee prooivluchten al dan niet geslaagd. Pfff het was toch een opluchting. We zijn toen toch een beetje opgelucht maar boodschappen gaan doen.

Tegen de klok van drie krijgen de kids eindelijk eten, het werd ook wel tijd. Ik hoop niet dat Pa gisteravond boos op ze was omdat ze hun bordjes niet leeg hadden gegeten. En dat ie om die reden ze heeft laten wachten. Er viel weer heel wat bezorgdheid weg, met deze maaltijd.

Vanavond zijn wij weer even bij de toren geweest, tot 19.15 uur. Bij aankomst al aan de zijkant gekeken en vervolgens naar de voorkant toe. We hadden goed gezelschap, Arno van de vogelwerkgroep was er al. Er was weer geen valk te bekennen. Eerst wat bijgepraat over onze familie, moet ook gebeuren, toch. Ineens zien we Pa met wel een hele grote prooi aankomen en tegelijkertijd laat S2 zich ook zien. Pa had duidelijk heel veel moeite om met die prooi omhoog en bij de kast te komen, beslist geen fluitje van een cent, om het zo maar eens te zeggen. Pa is eindelijk boven aangekomen en duikt de nestkast in. S2 gaat eerst op de bovenste ring zitten en vervolgens op de hoge mast. Tijdens deze vluchtjes bemerkt Arno dat S2 een pen (veer) mist uit haar linkervleugel. Ik vraag dus meteen of dat kan komen van een gevecht. Hij denkt van niet en het is nu ruitijd en dan is zoiets heel normaal. Weer wat geleerd, ik heb het helaas zelf niet kunnen zien. S2 vliegt weer op en gaat de nestkast in om vrij snel met prooi weer te verschijnen. Ook onder bij de toren zeg je dan een vloekwoordje hoor. S2 gaat met prooi op de bovenste ring net achter de linkerschotel zitten en ze begint fanatiek de prooi te plukken, het sneeuwt weer even in de Mortel. Pa is inmiddels ook uit de kast en begeeft zich richting S2. We zien ze samen daar zitten en houden ze dus ook goed in de gaten. Het duurt even en dan zien we Pa wegvliegen met de prooi, die inmiddels dus netjes is schoongemaakt door S2, en gaat de nestkast weer in. Opmerkelijk, S2 plukt dus de prooi en Pa mag hem weer meenemen. S2 vliegt van de ring weg en gaat gemoedelijk op de hoge mast zitten, maakt nog een keer een klein rondje om weer op dezelfde plaats te gaan zitten. Pa kan dus de prooi helemaal opvoeren. Pa verlaat na het voeren de nestkast en vliegt naar de achterzijde van de toren en we hebben hem niet meer gezien.

In de tijd dat Pa aan het voeren was en S2 op de antenne zat ben ik nog naar de achterzijde gegaan of ik eventueel een derde valk kon ontdekken, ik heb de toren goed afgezocht maar niets kunnen ontdekken wat ook maar enigszins op een valk leek. Helemaal niets dus.

Weer terug op de weg en verteld over de achterzijde gaat S2 richting kast en wipt de kast in. Wat moet die daar nu, Pa zit toch niet meer te voeren. Het duurde wel erg lang voordat ze de kast uitkwam, ik heb helaas nog geen tijd gehad om daar iets over te lezen of te kijken, komt morgenvroeg nog wel. S2 nestelt zich weer op de hoge mast en als we 19.15 naar huis gaan zit ze er nog steeds.

Dus wel iets heel interessants gezien vandaag, het leek wel of S2 die prooi uit de kast haalde om schoon te maken en dat daarna Pa er weer gewoon mee mocht vertrekken om het aan zijn kids op te voeren. Het zag er in het echt toch heel anders uit als dat jullie waarschijnlijk via de webcambeelden dachten. Inmiddels waren er behoorlijk wat kijkers bij de toren en die zullen de rest van de avond wel gebleven zijn. Wij moesten naar huis, eten en zo meteen naar een verjaardag. Morgen heb ik helaas geen tijd om een bezoekje aan de toren te brengen, een familiebarbeque, die met voorbereiding en nadien opruimen de hele dag in beslag neemt. Dus mijn eerste vrije dag sinds twee weken, moet ook een keertje kunnen toch. Prettige zondag en geniet nog van het mooie weer, maandag is het echt afgelopen.

Was het de afgelopen weken zulk prachtig weer, vandaag was het weer ouderwets herfst. Goed voor de natuur, maar ikzelf ben er na een uurtje toch wel op uitgekeken. De jonkies hebben een geluk, de wind staat niet in de kast, die komt van de andere kant. De bbq was gisteren een succes en vanmorgen had ik nog het nodige op te ruimen en vanmiddag had ik de nodige foto's te bewerken want die moeten morgenvroeg de duur uit.

Tussen de bedrijven door uiteraard de webcams in de gaten gehouden en zover ik het in de gaten heb gehouden hebben de kids toch aardig te eten gehad, tenminste, voor wat we gewend zijn. Het moet me toch van het hart dat ik me zorgen maak over de ukkepuk. Als er eten is duurt het even voor het "wakker" wordt en beseft dat Pa er is met prooi. Het heeft ook niet zo'n eetlust als zijn grotere broer/zus. Zoals het nu bezig is doet het me denken aan kleintje, en daar ben ik niet blij mee.

Vanmiddag vanaf half 6 heeft mijn lappy even overuren gemaakt. Er stonden hier vier webcams te draaien, twee uit de Mortel en twee uit Amsterdam, alle vier op mijn scherm en ik heb lekker zitten te genieten. Ik kreeg zojuist een mail van een kijker en die had er ook intens van zitten te genieten en die keek naar hetzelfde als dat ik gedaan had. Het vergelijk van de jonge valken met mensen handen. Eindelijk een vergelijk, eindelijk een beeld hoe groot die valkjes nu moeten zijn. Helaas moet ik er wel bij zeggen dat ik de jonge in Amsterdam echte dikkertjes vind vergeleken met onze jonkies. Maar Peter wist me afgelopen donderdag al te vertellen dat de jonge toch goed groeide en de ontwikkelingen van de veren conform de leeftijd was. Zie mijn verslag van donderdag 3 mei 12.00 uur. Na deze live-uitzending moest ik nog eten en daarna ben ik toch nog even naar de toren geweest.

Zo droog als het was zo nat is het nu, ik had beter laarzen aan kunnen doen. Bij aankomst zag ik een valk op de bovenste lamp voorzijde zitten. Ik ben het zandpad opgelopen om te kijken of ik aan die zijde van de toren nog een valk kon ontdekken, helaas niemand gezien. Ik ben teruggelopen om even naar de achterzijde te wandelen. Loop ik het bos in, richting het achterveld, dan loop je op een pad langs de Snelle loop. Nou, ik was blij dat ik mijn wandelschoenen aanhad, het was meer over de plassen water heen springen dan wandelen, jeetje zeg wat is er vandaag veel water gevallen. Was het afgelopen weken zo lekker 's avonds op het veld aan de achterzijde, in het zonnetje uit de wind, nu was het volop in de wind en de zon heb ik ook al niet gezien. Ook aan deze kant geen valk te bekennen. Dan maar weer terug, dat ging bijna vanzelf, als ik een pluu in mijn handen had gehad, had ik waarschijnlijk gevlogen. Ik ben het brugje over gegaan en ben het veld overgelopen tot het weiland van de boer. Daar zag ik op een paal het geelgorsje zitten, en het mooie was dat ik op een meter of tien stond en het bleef gewoon zitten, schitterend, toch. Vanaf die hoek heb ik de toren in de gaten gehouden en er werd af en toe wat gevlogen, niet ver maar met die wind wel heel mooi om te zien. Dan komt er toch wel wat meer bij kijken om veilig ergens op de toren te kunnen landen. Nu stond ik daar volop in de wind en ik verwachtte eigenlijk ook geen echte actie meer dus loop ik langs de Loop en het bos weer terug naar de Hemelsbleekweg. Nog steeds werd er af en toe wat gevlogen en gingen de valken afwisselend op de lamp of ergens op een ring zitten. Bij thuiskomst heb ik even vlug de waarnemingen gecheckt en heb dus de aankomst van Pa met prooi gemist, het zal wel net geweest zijn toen ik onder de bomen liep. Terug op de weg zag ik een valk op de bovenste lamp linkerzijkant van de toren zitten.

Even later kwam Gerrit nog aanwaaien en we hebben daar samen nog even gestaan en eigenlijk meer bijgepraat dan gekeken. Lang is Gerrit er niet geweest en toen het donker werd zijn we naar huis gegaan, met een valk op de bovenste lamp linkerzijde en een valk op het raampje recht schuin daarboven. Dit is toch wel bijzonder omdat ik dit een volwassen valk nog nooit heb zien doen, op de vensterbank van een raampje gaan zitten. Dit deden in de afgelopen jaren alleen de jonge valken. Pa en Ma gingen dan altijd op een lamp zitten. Inmiddels ben ik dus weer thuis, dit aan het schrijven onder het genot van een lekker bakkie koffie. Ik ga zo nog even verder bijlezen en laten we hopen dat S2 zich morgen niet zo veel in de kast laat zien als vandaag, of ze moet de kids gaan voeren. Als je wilt schuilen S2, dan ga je maar ergens anders zitten, maar niet in de kast. De ingang moet vrij blijven voor Pa met prooi.

Op valkengebied was het vandaag een hele mooie dag. Als het zo door blijft gaan heb ik er het volste vertrouwen in. Zeven keer is Pa geweest met een prooi om te voeren en niet één keer heeft S2 het aangedurfd om de prooi in beslag te nemen. Wat me wel opgevallen is dat Pa best veel met al geplukte en gefileerde prooi binnenkomt. Tactiek? Het zou best kunnen, dan is ie, de tijd dat ie in de nestkast is, ook bezig met voeren. Hoe langer ie in de kast is hoe groter de kans dat S2 komt en het afpakt. Maar S2 heeft vandaag ook netjes op het rooster gezeten en de hele boel in de gaten gehouden. Na de voedering van 18.15 uur bleef ze maar zitten en zitten, Of ze zat op haar gemakkie daar of ze zat nog eens stevig na te denken over de familie; Pa en zijn twee kids. Op zich vind ik het niet erg als ze daar zit hoor, van mij mag ze, als ze dan maar weer gaat als Pa aankomt met nieuwe prooi of hem tenminste fatsoenlijk doorgang geeft.

Na die maaltijd zijn wij nog even bij de toren langs geweest. Je raadt het al, ze zat bij aankomst nog steeds op het rooster. Pa zat op zijn oude stekkie, de bovenste lamp aan de voorzijde. Dit was ook zijn geliefde plek in 2005, het jaar met May en June. Op het forum had ik gezegd dat ik S2 wel weg zou lokken met een overheerlijke zak frites. Nou liet het weer het niet toe om de fritespan buiten te zetten dus moest ze het doen met diepvries frites. Ze had geen trek en bleef dus gewoon zitten. De volgende keer maar duivenshoarma meenemen dus. Het spul zat en was ook niet van plan te gaan verzitten. Er kwamen wat meer kijkers en Pa had toen toch maar het gevoel dat ie tenminste één rondje toren moest laten zien. Ik heb hem niet terug op de toren zien komen want S2 was ook even gaan vliegen. Je kunt je fans tenslotte niet voor niets daar beneden laten staan, toch. S2 nam plaats naast de rechterschotel onderste ring en volgens Frank zat Pa daar ook ergens. We hebben ze niet meer zien vertrekken. We zijn een klein uurtje bij de toren geweest, gelukkig waaide het niet meer zo hard als gisteren, maar we hebben wel even wat regen gehad. Niet zo veel als 's middag toen ik van plan was om even langs te gaan. Ik was in Bakel en het viel met bakken uit de lucht. Slechtvalken kijken is leuk, maar toch niet met zulk weer. Ben maar weer naar huis gegaan en de webcams bekeken.

Gisteren met het ringen in Amsterdam is men er achter gekomen dat het wijfje aldaar een ander wijfje is dan vorige jaren. Daar dus ook al, alleen die was wat eerder en heeft daar voor kroost gezorgd. Maar dit is wel bijzonder, ik heb van nog een ander koppeltje gehoord dat het een ander wijfje was dan vorig jaar. Bij dit laatste koppel was men zeer verbaasd dat er geen eieren kwamen, men snapte er al niets van, totdat er een foto opdook van een spotter waaruit bleek dat het wijfje van dit jaar een ander wijfje is. En in de Mortel is het ook al raak, alleen is het hier een groter probleem met een nest jonge valkjes. Even dus al drie koppeltjes waarvan we weten dat het wijfje dit jaar iemand anders is. Bijzonder zou ik zeggen, maar kan goed zijn dat dit heel normaal is, ik heb daar eigenlijk geen enkel idee over.

Er zijn geen spectaculaire dingen gebeurd vandaag, behalve dat Gerrit waargenomen heeft dat het in de Mortel al weer gesneeuwd heeft, had ik toch al gezegd, de laatste weken was het zomer, gisteren herfst en vandaag dus al aardig winter. (voor degen die dit niet begrijpen, Gerrit heeft vanmiddag een filmpje gemaakt van Pa, die op de onderste ring een duif zat te plukken, het sneeuwde veren). Over veren gesproken, de grootste van het stel begint nu toch echt te veranderen. Als je zo kijkt dan zie je al behoorlijke pennen uit zijn vleugels komen en ook de staart begint vorm te krijgen. En als je naar zijn koppie kijkt is het rond zijn ogen ook al niet meer wit, de kids worden groot. Gelukkig, want wat zou het toch mooi zijn als die over een week of drie voorzichtig de sprong naar het dakterras wagen en nadien hun eerste vlieglessen zouden krijgen. Ik krijg al tranen in mijn ogen als ik daaraan denk.

PS. Na het plaatsen van dit verhaal, kom ik er al lezende achter dat er in Amsterdam een fout is gemaakt. Het wijfje blijkt achteraf toch nog steeds dezelfde te zijn.

Het is maar een rare dag geweest vandaag. Eigenlijk loopt elke dag niet zoals het hoort. Vanmorgen duurde het even voor Pa aankwam met wat eten voor de kids, maar toen ie eenmaal kwam hield het ook niet meer op. Maar liefst 4 maal is ie met prooi de kast ingekomen. De ene wat groter dan de andere maar de kids hadden weer mooie volle kroppen, en dat is het belangrijkste. Dit uurtje voeren bracht wel mijn dagplanning aardig in de war, maar voor zoiets moois vind ik dat echt niet erg hoor. De kids lagen er nadien tevreden bij. Zo tegen enen kwam Pa weer eens met een prooitje aanzetten, helaas S2 was er weer als de kippen bij. Vanmiddag heb ik verder niet kunnen kijken, verplichtingen op stal.

Op de terugweg van stal naar huis maak ik dan toch graag een ommetje langs de toren. Samen met Menno (mijn zoontje) ben ik daar dus drie kwartier geweest, van 15.30 - 16.15 uur. Het was allesbehalve spannend. Bij aankomst zat S2 op de bovenste lamp aan de voor kant en toen we gingen nog steeds. Mevrouw zat lekker dik te wezen, de veren lekker gespreid. We zijn even het zandpad opgelopen, naar de achterzijde gewandeld en het veld achter de Snelle Loop aangedaan. Pa hebben we niet kunnen ontdekken. Terug maar weer naar de auto en op de weg nog even blijven kijken. Pa was toch aanwezig, we hebben hem even in de lucht gezien maar verdween achter de bomen uit ons zicht. Waar Pa vandaan kwam weet ik niet. Ik hoopte toen al dat ie op prooi-jacht was en bij thuiskomst bleek dat ook waar te zijn. Even later kwam Pa met prooi de kast in en even later volgt S2 die de prooi weer in beslag neemt. Rond 5 uur hetzelfde verhaaltje. Het is af en toe gewoon niet leuk meer. Je vraagt je steeds vaker af of die tante haar eten wel zelf kan vangen. De twijfels daarover worden steeds groter, zeker als je bij de toren bent en je ziet dat mens daar zitten te pronken op die rode lamp. S2, je bent in de Mortel, niet in Amsterdam!

Je begint weer wat moedeloos te worden en gaat maar weer een keertje richting toren. Bij aankomst zat S2 weer op de lamp. Of ze zit heel stoïcijns op het rooster en trekt zich absoluut niets aan van de kids of ze zit op de lamp. Saaie tante hoor. Pa konden we niet ontdekken. Al vrij snel kregen we bezoek van Gerrit en samen zagen we Pa met prooi aankomen die richting nestkast ging om te voeren. Wat doe je dan als je daar staat, precies, S2 in de gaten houden en hopen dat haar pootjes even vastgeplakt zitten aan die lamp. Niet dus, maar S2 vliegt zigzaggend heel op haar gemakkie naar boven en gaat op het rooster zitten. We zien Pa de kast uitkomen en S2 erin gaan. Via het thuisfront horen we dat Pa toch klaar was met voeren, gelukkig.

Pa komt dus de kast uit en gaat op de rechtse schotel van de tweede ring zitten. Even later volgt S2 ook die richting en gaat op de onderste ring zitten, bij de voor ons rechtse schotel. Er gebeurt een hele tijd niets en we kunnen ze op een gegeven moment zelfs niet meer zien. Dan ineens gaat Pa achter een duif aan, boven het bos aan onze rechterzijde. Maar Pa is slim en jaagt de duif weer richting toren. Tactiek? Duifje en Pa zijn dichtbij en iets voorbij de toren en plots, een wonder geschied. S2 komt in actie en biedt Pa de broodnodige hulp. Samen gaan ze achter de duif aan. Het was een prachtig gezicht dat samenspel en dat allemaal boven het veld bij de Snelle Loop. Lieve mensen, het is echt waar S2 heeft de prooi geslagen......alleen liet ze duifje weer vallen en dook er toch nog een keertje achter aan. Onze verbazing was enorm. Ze kan dus wel degelijk jagen en prooi vangen, zes ogen die het gezien hebben. Eindelijk, want wat hadden we hier toch onze grote twijfels over, of niet dan. Het mooiste van dit alles was toch ook het samenspel met Pa, even leek het op de voorbije jaren, toen we Pa en Ma dit veelvuldig hebben zien doen. Pa en S2 kunnen het dus ook samen, een goed gevoel geeft dat, zeker met het uitvliegen van de kids in het vooruitzicht.

De prooi was dus niet geslagen, Pa en S2 kwamen met lege handen terug. S2 voorop die haar favoriete lamp maar opzocht om daar haar teleurstelling te gaan zitten verbijten, gevolgd door Pa die de lamp aan de zijkant maar opzocht. Tegelijkertijd kwam Kuiko aanrijden en vroeg met open raam al rijdende of ie het allemaal wel goed had gezien. Ook hij kon zijn ogen niet geloven. We hebben daar met zijn vieren nog even gestaan, allemaal toch lichtelijk onder de indruk. Pa is weer gaan jagen en S2 is tenslotte op de onderste ring gaan zitten bij de rechterschotel. Inmiddels begon het al wat te regenen en aangezien we een geweldige avond hadden gehad, zijn we na Kuiko naar huis gegaan en is Gerrit nog even gebleven, zal niet lang meer zijn geweest want het begon allangs harder te regenen.

In blije stemming komen we thuis en bij een eerste blik op lappy zien we Pa met prooi op het rooster zitten. Geweldig, toch nog een keertje goed te eten en het kon niet op. Terwijl ik dit zat te schrijven is ie voor de tweede keer gekomen en hebben de jonkies weer een vol kropje. Kunnen ze zo dadelijk lekker voldaan gaan slapen. Als het morgen weer zo'n dag wordt, teken ik ervoor en dan 's avonds als we daar staan mag S2 wel weer een duifje slaan en dan als prooi aan de kids aanbieden. Ik ga daar vannacht gewoon over dromen, misschien komt die droom wel uit, wie weet.

Terwijl ik hieraan begin is het buiten bar en boos, een stevige onweersbui trekt over, ook over de Mortel. Dit slechte weer geeft wel aan hoe het vandaag met onze kids is gegaan. Gisteren ging het nog wel goed met voeren, vandaag was het gewoonweg niks. Het kleinste van het tweetal heeft toch niet echt veel gehad. Na zo'n dag als gister blijf je hopen op een verandering van S2. Helaas weet ze de dag daarna telkens onze hoop weer de grond in te boren, toch. Ook zoals ze gisteren met Pa achter die prooi aanging, het was voor Gerrit en mij echt samenspel, wij hebben de afgelopen twee jaar veel van deze aanvallen gezien, toen nog door Pa en Ma en het zag er gisteren idem dito uit. Het was niet alleen S2 die achter die duif aanging, ze gingen samen. Als ze die duif voor zich alleen had gewild, was ze er wel als een speer achteraan gegaan en had ze Pa het nakijken gegeven. Ik zag wat ik zag en niet wat ik wilde zien. En het zag er hoopvol uit. Echter, na de dag van vandaag begin ik er wel een hard hoofd in te krijgen of S2 ooit nog eens met eten voor de kids de kast ingaat, ikzelf denk van niet, helaas.

Vanmiddag ben ik weggeweest en tegen 19.00 uur was ik bij de toren. S2 zat op de bovenste lamp aan de voorzijde, waar anders. Pa was nergens te bekennen. Was hij op jacht?, ik hoopte van wel. Er was nog iemand en we hebben even over de valken gesproken. Komt Pa ineens aanvliegen uit de richting Bakel. Het ging niet zo makkelijk dus was mijn conclusie al meteen, die moet een prooi bij hebben. Met kijker kon ik pas laat ontdekken dat ie inderdaad iets bij had, maar groot was het niet. Terwijl Pa aankomst vliegt S2 op en draait wat rond de toren. Pa vloog niet naar de kast maar zocht zijn heil op de tweede ring van onder bij de rechterschotel. S2 koos de onderste ring uit. Daar zat het spul en het kat en muis spelletje begon. S2 vloog regelmatig op om een keer langs Pa te vliegen en ging weer zitten, telkens op de onderste ring. Na een hele tijd dacht Pa dat de kust veilig was en deed met prooi de nestkast in, helaas had S2 hem direct in de smiezen en vloog hem achterna, om de nestkast in te gaan en er weer snel met de prooi uit te komen en weer op de toren te gaan zitten, derde ring van onder. Pa was op de rechtse schotel onderste ring gaan zitten. Helaas weer geen eten voor onze kids, die het eigenlijk heel hard nodig hadden. Het drukte aardig de stemming op de begane grond.

Er verschenen meer kijkers, die de stand van zaken wilde weten en waren er ook niet blij mee. De kids worden groter en groter en eigenlijk hebben ze steeds meer eten nodig. De groei en de ontwikkeling gaat toch wel door, ook al krijgen ze weinig eten. De laatste dagen heb ik wat meer naar de valken in Amsterdam zitten kijken en als je dan gaat vergelijken, zie je toch wel verschil hoor. We zullen dan maar weer hopen dat de dag van morgen weer veel goed gaat maken, we hopen toch wel met z'n allen dat deze kids uit gaan vliegen en dan eindelijk voor zichzelf prooi kunnen gaan vangen. Volgens een echte vogelaar leren hongerige jonge valken dat heel erg snel. Dat was tenminste een geruststellende gedachte, toch wat positiefs na zo'n karige dag. Ik heb die drie, Pa en de kids, al vaker de familie Jojo genoemd, en dat niet voor niets. Laten we optimistisch blijven en dan maar hopen dat na een dag van niet veel een dag van heel veel komt. Zo gaat het eigenlijk al sinds Ma er niet meer is en aan dat "op en neer" verhaal kunnen we maar niet wennen, toch. Ik blijf in ieder geval (voorzichtig) positief ondanks alles.

Gisteren had ik helaas niet veel tijd om echt bij de toren te gaan kijken. Dat neemt niet weg dat ik toch even was gaan kijken. Zoals zo vaak kom je dan daar en je ziet niemand. Denk je ik ga naar huis, komt er ineens eentje te voorschijn, gisteren Pa. Die vliegt een hele tijd aan de voorzijde van de toren heen en weer. Helemaal bovenaan. Ik was er dus ook vast van overtuigd dat dit op de buitencam duidelijk zichtbaar moest zijn. S2 heb ik nergens kunnen ontdekken vandaar dat ik aannam dat ze bij de kapper zat. Onvoorstelbaar met al die wind en regen, zonde van je geld, toch.

De hoeveelheid voedsel die de kids krijgen vind ik toch wel erg minimaal. En dan echt minimaal. Je kunt het ook merken als Pa weer eens een keertje met een prooitje aan komt zetten, de kids grissen de prooi nu al uit zijn poten, waarom, omdat ze stikken van de honger, om het zo maar even te zeggen. En dat is ook niet zo gek, Pa komt gewoon met te weinig eten aan zetten. De kids blijven er van in leven, groeien en ontwikkelen doen ze toch wel, maar er blijft verder ook niets over. Deze jonge slechtvalken hebben naar mijn mening geen reserve, niets waar ze op kunnen teren. Dat is ook de reden waarom ik een beetje bang ben voor de toekomst. Als ze strakjes gaan vliegen, vergt dat toch wel de nodige energie. Die zullen ze toch ergens vandaan moeten halen. Ik vraag me dan toch wel af waar moeten ze dat vandaan halen. De kids worden groter, hebben meer eten nodig maar ze krijgen helaas niet meer, het blijft hetzelfde of zelfs al wat minder. Hier moet toch echt verandering in komen, zeker met de gedachte dat over een week of twee de tijd daar is dat ze de nestkast zouden kunnen verlaten.

Vandaag zijn we twee keer geweest, vanmiddag even na het boodschappen doen. Vanaf de weg konden we weinig valk ontdekken, ook al waren we samen echt goed aan het zoeken en hadden we speciaal de auto wat verder weggezet, zodat we beter op de ringen konden kijken. Dan dus nog maar even het zandpad op om aan die kant te kijken, dat was de windloze kant van de toren vandaag. Daar troffen we een man die ik eerder deze week ook al bij de toren zag. We staan daar wat te praten komt ineens Pa aan vliegen met zo te zien, een kleine prooi in zijn poten. Ik dacht echt die gaat linea recta de nestkast in. Pa dacht daar toch anders over en gaat ergens op de toren zitten en besluit om daar ook maar te blijven zitten. Eigenlijk heb ik niet veel naar de toren gekeken, is ook moeilijk op die plek, maar ik heb meer met deze man staan te praten. Ja ik klets graag lieve mensen, maar het onderwerp zorgde weer voor kippenvel. Dit was namelijk de man die die bewuste zondagmiddag op het zandpad aankwam toen Ma en S2 daar in gevecht waren en die toen voor die twee zo ongeveer moest bukken. Dit was voor mij even belangrijker als wat Pa op de toren deed en of S2 ook weer aanwezig was. Het was wel toevallig dat het weer over Ma ging. "s Morgens had ik namelijk een mailtje van Deca gekregen, mijn Belgische mailvriendin die altijd wel een grapje daarover kan maken. Zo had dit mailtje vanmorgen als onderwerp: "Hallo Nederland, hier België". Deca vertelde me iets over Ma, dat iedereen eigenlijk wel weet als je het zegt. Ze vertelde me dat als Ma nu terug zou keren, de jonge valken ook Ma niet meer in de kast zouden dulden. Hier snijdt ze toch een belangrijk punt aan. Het zal inderdaad zo zijn dat de kids Ma niet meer zouden herkennen en ik denk zelfs dat de jonge valkjes in die kast voor Ma gewoon vreemden zouden zijn. Je ziet het overal in de dierenwereld, vooral in de "huisdierenwereld", dat wanneer jonge bij de moeder weggehaald worden en je ze een aantal weken later weer bij elkaar zet er geen enkele herkenning meer is. Misschien een enkele uitzondering daargelaten, maar het is wel zo. Dus ook al zou Ma terugkeren en S2 de deur uit zou jagen we weinig zouden opschieten. Want ik denk namelijk dat ze dan ook Pa niet meer zal herkennen. Eigenlijk allemaal geen fijne gedachte, zeker niet nu de kids naar eten zitten te snakken.

Vanavond wilden we weer even gaan kijken en we stonden op het punt om te gaan, komt Pa met een prooi aan. De hongerigheid van de kids was hier heel duidelijk te zien. Pa had pas net een poot op de kastrand gezet of hij was de prooi al weer kwijt, alleen was het nu geen S2 die het pikte maar de grootste van zijn eigen kids. Jeetje zeg wat was die gulzig. We hebben het heel eventjes nog gekeken en zijn toen naar de toren gegaan. Vooraan op de zandweg stonden Lambert, Arno en Kuiko. Waarnemen is eigenlijk niet te doen als je met zovelen bent en dan al helemaal niet als je bij het huis van je kennissen gaat staan. Niks valkjes kijken, eerst even naar de twee lammetjes die vanmorgen vroeg geboren waren, twee pikzwarte lammetjes, een jongetje en een meisje, het waren flinke brokken, uit de kluiten gewassen lammeren. Maar wel heeeeel erg lief om te zien. Ook nog een ander bekeken wat begin deze week geboren was. Ja en dan ben je toch wel even bezig, ik tenminste wel, dan vergeet ik toch even de zorgen van onze familie op de toren. Deze kennissen zorgde er ook voor dat we pas om 22.00 uur thuis waren, maar de sociale contacten zijn ook heel belangrijk en het zijn lieve mensen die we al jaren kennen dus die loop je niet zomaar voorbij. Tussendoor ook wel met de anderen gepraat en naar de toren gekeken hoor.

Het eten wat Pa tegen negenen kwam brengen is eerst uitvoerig schoongemaakt door Pa. We hebben hem namelijk aan zien komen en op de tweede ring de prooi zien plukken, pal boven S2 die op de onderste ring bovenop een schotel zat. Pa heeft de prooi klaar en vrtrekt richting nestkast. Ik houd Pa dan al niet meer in de gaten en kijk alleen nog maar naar S2. Dan zie je ineens dat ze anders gaat zitten en je weet dan al dat ze gaat vertrekken, dat deed ze nu dus ook weer, hup naar boven, snel de kast in en wegwezen met de prooi. Ze streek neer op de bovenste ring en begon aan de prooi te eten. We hadden ook Daphne aan de telefoon, helaas was die niet alleen webcams aan het kijken want ze had het gemist dat S2 de prooi uit de kast weghaalde. Voor ons op de begane grond ging het ook wel allemaal erg snel en nu ik zojuist het filmpje heb bekeken kan ik het me ook wel voorstellen. S2 had inderdaad erg snel de prooi uit de kast gegrist, even ergens anders naar kijken en je had het gemist. Dus het was weer balen daar beneden en hopen dat Pa nog even op prooijacht gaat, of zijn al dan niet aanwezige prooikast aandoet. Helaas dacht Pa er op deze zaterdagavond anders over, Pa vond dat ie afgewerkt was en S2 had inmiddels al haar slaapplekkie opgezocht, de bovenste lamp voorzijde. Ik hoor zojuist van Piet dat Kuiko er ook geen touw meer aan vast kon knopen, pfff ben ik niet de enigste die daar af en toe moeite mee heeft. Het valt ook niet mee om het allemaal precies bij te houden. Het is af en toe al moeilijk genoeg om de valken te volgen, zeker als er veel op en neer gevlogen wordt en ze telkens ergens anders gaan zitten. Houd je de ene valk in de gaten, gaat de andere er vandoor, volg je die weer, ben je daarna de andere weer kwijt. En dat moet je dan allemaal zien te onthouden. Lukt geen mens hoor. Maar waar we eigenlijk voor komen kijken is een geslaagde prooiaanval van S2, want daar heeft iedereen toch nog grote twijfels over. Jagen kan ze, dat weten we inmiddels, maar prooi slaan en meenemen naar de toren is een ander verhaal. En mochten er andere bijzondere dingen gebeuren dan kunnen we die wel onthouden en weten we, als we hier schrijven nog precies wat er is gebeurd. Het is eigenlijk op het moment zo voorspelbaar wat we te zien krijgen dat je niet meer echt geconcentreerd waarneemt, met andere woorden, het is eigenlijk saai om naar te kijken en er valt weinig nieuws naar jullie te melden.

Tsjonge, het is nog een heel verhaal geworden, terwijl ik eigenlijk niet veel heb gezien. Ik ga nu even het forum doorspitten en dan lekker naar bed, morgen is er weer een dag, een dag met nieuwe kansen en wie weet wat die dag brengen zal. Laten we er maar weer het beste van hopen.

Update zondag 13 mei, de mooiste moederdag voor alle slechtvalkenfans 23.45 uur,

Jeetje zeg wat een dag, ik zit nog helemaal de bibbers te hebben en hoop dus ook dat er een leesbaar verhaal uit mijn vingers komt. Wat er vandaag gebeurd is hebben we met zijn allen heel erg gehoopt, alleen gebeurde het maar niet en had ik toch wel de angst dat het ook niet meer zou gebeuren. Het is maar goed dat ik er geen .......verstand van heb.

Gisteravond mijn verhaal gedaan en daar kwamen toch weer de nodige reacties op. Heel normaal, want ik was de afgelopen week niet echt in een juich stemming over de vooruitgang van onze valkjes. De ontwikkeling en het groeien was er wel, maar ik vond het van die schrale kuikentjes, vergelijkbaar met kindertjes in hongerend Afrika. Aangezien ik altijd eerlijk ben geweest vond ik het weer eens nodig om mijn bezorgdheid te uiten. Door dit verhaal laaide weer de discussie van al dan niet bijvoeren op.

Vanmorgen kreeg ik als moeder dus ook een moederdagkadootje, Menno had June van een foto nagetekend en Daphne had een collage gemaakt van foto's van slechtvalken. De kids hier weten waar hun moeder van houdt. De dag begon mooi maar had nog mooier gekund als Pa vanochtend wat beter had gevoerd. Ik moest dus tot half één wachten om weer wat geruster te zijn. Met weer wat goede moed ben ik naar schoonmoeders geweest en vanmiddag wezen snookeren en poolen met manlief en de kids. Heerlijk middagje gehad, lekker ontspannen, totdat we thuiskwamen en ik een mailtje las.

Mijn Belgische vriendin vertelde dat er iets gebeurd was en dat de tranen over haar wangen liepen maar wat ze had gezien schreef ze niet. Omdat we niet op het Planetforum konden mail ik haar maar heel vlug terug met de vraag wat er is gebeurd. Gelukkig kreeg ik snel antwoord en Piet lukte het even om op het forum te komen. Lieve mensen ik kon mijn ogen en oren niet geloven, dat kon toch niet waar zijn.

Het was even heel hectisch hier thuis, ik denk dat dit wel bij meerder het geval was. Piet bleef wat surfen en kwam via het Engelstalig topic een filmpje tegen. Filmpje werd heel aandachtig bekeken. Ik kon het niet geloven en had grote twijfels of dit wel S2 was die ik daar zo bezig zag. Inmiddels was Piet wat verder gekomen op het forum en vertelde dat er meer waren die daarover twijfelde. Gelukkig waren er oplettende kijkers die het ringnummer hadden kunnen lezen. Inmiddels begon het toch wel tot me door te dringen dat er bij S2 een knop was om gegaan. Eindelijk......wat hebben we hier lang op moeten wachten, veel te lang. Nog gekscherend heb ik gemeld dat S2 inmiddels de Nederlandse taal machtig is en dat ze het forum gelezen moet hebben. Die was natuurlijk behoorlijk geschrokken. Is ook niet zo gek als je leest hoe we haar allemaal wel niet hebben uitgescholden, toch. Die kwam gelijk in aktie en liet ons Nederlandertjes eens even zien wat ze allemaal wel in haar mars heeft. Dat zelfs een jonge meid uit België tot heel veel in staat is. Ze begon om eens lekker met de kids kennis te maken en de kids eens goed te laten wennen aan haar snavel. O, wat was dat vertederend om te zien, je kreeg er een brok van in je keel.

Inmiddels was het tegen half zeven en wilde ik naar de toren om te kijken hoe Pa en S2 het vanavond zouden gaan doen met het eten. Nog heel even de stevige bui afgewacht en nog een blik op de webcams. Mijn mond viel open, S2 pakte een stukje prooi en begon de kleintjes wat te geven. Lieve hemel, dit was toch echt eten geven hoor, kon niet missen. Overgelukkig togen wij naar de toren, hopende op heel veel bezoekers, helaas er was niemand, dacht ik toen. Op de zandpad zijn we gestopt en zagen S2 op het rooster en Pa op de bovenste lamp aan onze zijde van de toren. Al snel wipte S2 de kast in. Nou dan blijven we hier maar staan. We stonden en stonden en er veranderde op de toren niets en dan ook helemaal niets. Inmiddels was Steenarend ook gekomen en ik was al twee keer naar de Hemelsbleekweg gewandeld of daar soms iemand was. Ik zag in de verte wel een auto staan, maar dacht dat die bij dat huis daar hoorde. Op de toren nog steeds geen aktie. Dan toch maar naar de weg want als Pa nog gaat jagen zien we wat meer. Toen we wilde gaan zei Steenarend dat S2 juist de kast uit kwam. We zijn toch maar gegaan en zijn richting de auto gereden die ik daarvoor had zien staan. Bleek het Zwiersje van het forum te zijn. We zijn daar gestopt en hebben er nog een klein uurtje gestaan. In die tijd gebeurde er niet heel veel. Ik zei tegen Piet dat ik naar huis wilde om nog wat te eten, komt Pa van de lamp en vliegt wat rond. Die gaat prooi halen, dachten wij. Niet dus, gaat ie op de tweede ring van onder op de schotel zitten en even daarna op de leidingen die van die schotel naar de toren lopen. Pa zat weer en het zag er niet naar uit dat ie snel zou vertrekken. Vanaf die kant hebben we gezien dat S2 dan op de kastrand zat of in de kast zat. Volgens Menno, die ik gebeld had, was ze met de kids aan het spelen, lief zoals hij dat verwoordde, het klonk in ieder geval goed.

Thuis gekomen eerst even weer kijken en zag S2 op de kastrand zitten, nog steeds dus. Terwijl ik binnengekomen mail van Arno aan het beantwoorden was vloog S2 weg en ze was binnen enkele minuten terug met..........onvoorstelbaar, een dikke vette prooi. Er was al zoveel goeds gebeurd vandaag maar wat we toen te zien kregen, sloeg echt alles. S2 begint de kids te voeren. Ze was dus speciaal voor onze kids die prooi gaan halen. Het is dat ik het met eigen ogen zag anders had ik dit dus echt niet kunnen geloven. Met open mond zat ik te kijken, niet alleen ik, ook de rest hier thuis en de tranen kwamen hoor. Heerlijk, nu eens tranen van geluk en dat zijn toch de mooiste, of niet dan. Terwijl ik naar de webcam keek heb ik Peter van Geneijgen gebeld, gelukkig was ie thuis. Ik vroeg hem direct of ie de pc aan had staan, niet dus. Nou zet die dan maar eens heel snel aan want S2 is aan het voeren. Ik heb dit seizoen nog niet zo'n leuk gesprek met hem gehad. Dit was genieten, ook Peter kon bijna niet geloven wat ie zag. Hij had inmiddels al wel mijn mail van eerder vandaag gelezen en met Arno gebeld, dus hij wist al wel dat er een grote verandering was geweest. We hebben het nog over andere dingen gehad, die vertel ik morgen wel, anders wordt het zo'n lang verhaal en heb ik morgen ook wat te vertellen.

Lieve allemaal, deze verandering is geweldig en dat op Moederdag. Wij maar denken dat S2 geen gevoelens had, nou als je zoiets doet op Moederdag dan weet je verdomd goed wat gevoelens zijn, zeker de gevoelens van ons mensen, toch. Ik hoop wel dat S2 ook een goed geheugen heeft, dat zou toch wel fijn zijn. Dat ze morgen tenminste nog weet wat ze vandaag gedaan heeft. Ik hoop alleen niet dat ze er spijt van krijgt, dan hebben wij weer een probleem. Maar daar ga ik dus niet aan denken, no way. Ik ga nog lekker nagenieten en proberen om door het forum te komen, dat zal wel een hele klus worden.

Eigenlijk weet ik niet goed hoe ik moet beginnen, ik heb nog steeds dat gekke gevoel dat het allemaal niet waar is, wat er in die nestkast gebeurd is en nog steeds gebeurt. Vannacht niet echt geslapen, dat waren er wel meer hè Ad, en vanmorgen als eerste de laptop aangezet. Gek maar ik had het gevoel dat het goed was toen ik opstond. Maar dat S2 vanmorgen al zo vroeg de kids te eten had gegeven, had ik toch echt niet durven dromen, maar het was wel zo. Wat was het mooi om naar twee tevreden kuikens te mogen kijken. En eerlijk is eerlijk, dat hadden we echt gemist. De hele morgen toch de laptop aangehad en regelmatig kijken natuurlijk. Het zag er allemaal geweldig uit. Het mooiste moment vond ik toen S2 naast de kast die vogel zat te plukken. De grootste van het stel zat heel mooi voor de kastopening naar buiten te kijken. Het snoetje van die vogel toen de veren voorbij de kast gevlogen kwamen, was werkelijk schitterend. Alsof ie zijn verstand zat te verkijken. Dat koppie ging zo mooi heen en weer, die oogjes keken zo vragend die veertjes na, dat ik bijna in de slappe lach zat. Ik nam het hem/haar niet kwalijk hoor, zoiets had ie in zijn korte leventje nog niet gezien, toch. S2 was uitgeplukt en had zichtbaar moeite om met die prooi in de kast te komen, ik moet er wel bij zeggen dat het vanmorgen hier ook wel heel hard waaide. Uiteindelijk kregen de kids een heerlijke maaltijd. En na die maaltijd zag ik eigenlijk pas goed wat onze kids al die tijd te kort gekomen waren. Ik had de vergelijking al wel met Amsterdam, maar nu ik het ook zo zag in de Mortel, deed me dat echt wel wat. Nu waren de kids rustig, konden ze lekker pitten en op hun gemakkies wat aan hun dons en verenkleed poetsen. Het was een wereld van verschil met enkele dagen geleden.

Vanmiddag eens een keertje wat anders gedaan, alhoewel we het regelmatig over de valkjes hebben gehad, hoor. De plaatselijke duiven in het centrum van Eindhoven hadden zelfs onze aandacht. Nu praten wij niet meer over duiven maar over prooien, als we die beestjes zien.

Het viel ons namelijk op dat van die duiven daar in het centrum er wel heel erg veel een ring dragen. Dat moeten toch ook allemaal duiven zijn die ooit ergens anders gewoond hebben en tijdens een vlucht de weg zijn kwijtgeraakt of hebben gevonden dat een leven in het centrum van Eindhoven beter was als wat ze hadden. We zien ook overal duiven nu. Of het door de valken komt dat ze nu echt opvallen weet ik niet, maar we komen heel veel van die hapklare brokken op een dag tegen, echt veel.

Vanavond zijn we bij de toren geweest en het was er druk, behoorlijk druk. Er werd volop gesproken over de omslag van S2. We zijn een hele tijd daar geweest maar hebben geen enkele actie van Pa en S2 gezien. Een erg late siësta zullen we maar zeggen. Eigenlijk vond ik het ook niet zo erg want ik ben al de hele dag moe, gewoon bekaf. Er is gisteren toch een hele zorg van je afgevallen en daarbij alle zenuwen die je had over hoe het ging en hoe het allemaal af zou lopen. De hoop dat het nu wel goed komt is toch een aanzienlijk stuk groter geworden en eigenlijk heb ik het gevoel dat het allemaal wel goedkomt nu. Tenminste als S2 en Pa blijven voeren, helaas hebben ze vanavond niet meer gevoerd. Ik vergeet nog een hele mooie voedering, die van rond de klok van zes uur vanavond. Pa die binnenkomt met prooi en S2 die op de dakrand zit. Onbewust zat je weer te huiveren dat S2 die prooi ging afpakken. Perplex was ik toen ze dat dus ook deed, mijn hele goede gevoel viel even in duigen. Gelukkig was het maar van korte duur, Pa verliet snel de nestkast en S2 zag toen haar kans schoon om zelf de kids eten te geven. Op zich heel erg mooi, maar vond het wel ontzettend sneu voor Pa. Drie weken lang heeft hij de poten onder zijn lijf uitgesjouwd om de kids in leven te houden en nu werd ie bedankt. Ik hoop dat ie het niet verkeerd opgepakt heeft en dat ie S2 deze zet vergeeft, anders hebben we weer een probleem. Stel voor dat Pa nu boos is op haar en tegen haar gezegd heeft dat als ze wil voeren dan ook maar zelf voor het voer moet zorgen. Zou er daarom vanavond niet gevoerd zijn?

Gisteren heb ik nog aan Peter mijn zorgen verteld die ik had als de kids gaan vliegen. Wat gaat S2 dan met die jonge valken doen? Ik had al het ergste scenario voor ogen, maar tegelijkertijd wist ik dat als ze zoiets wilde doen, dat allang gedaan zou hebben. Daar heeft ze kans genoeg voor gehad. Ik heb me daarover dus zorgen gemaakt om niets. Een volwassen valk is niet agressief tegenover een jonge valk. Zolang een valk zijn jeugdkleed heeft wordt ie als een jong gezien en wordt ie geaccepteerd. Ik haalde dus meteen de derde valk van vorige week aan, die lieten ze ook voor wat ie was. Pa en S2 reageerden eigenlijk helemaal niet op die valk. Hadden we het toch goed gezien dat het een jonge valk was. Volgens Peter hadden Pa of S2 wel anders gereageerd als het een volwassen valk was geweest.

Hoe het nu verder gaat met Pa, S2 en de kids, dat zullen we moeten afwachten. Maar het mag van mij zo blijven, even wat ontspanning en wat ruimte om andere dingen te doen. Als het goed blijft gaan, dan krijg ik het over twee weken weer heel erg druk. Dan komt de periode die ik het mooiste vind en waar ik dan graag vele uurtjes voor bij de toren wil zijn. Het echte opgroeien van onze twee kids tot zelfstandige slechtvalken. Ik begin me er al een beetje op te verheugen.

Gisteren heb ik een dagje verstek laten gaan, tenminste hier op mijn site. Ik ben 's middags wel even geweest maar echt iets bijzonders gezien, nou nee of nou ja. Heb ik de derde valk gezien of niet, ik weet het niet, tenminste niet zeker genoeg om te zeggen dat ie het was. Ik heb tegen 5 uur een valk in de gaten zitten houden met mijn scoopje. Ik vond hem er niet volwassen uitzien, bij mij kroop weer het gevoel dat die derde valk weer aanwezig was. Omdat ik deze valk eigenlijk steeds in de gaten hield, heb ik van andere vliegbewegingen weinig gezien. Terwijl ik later op het Pure Waarnemingen topic van het forum lees dat er rond die tijd activiteiten waren bij de nestkast met Pa en S2. De valk die ik in het vizier had heeft daar toen een minuut of 10 stil gezeten, en is nadien weggevlogen om aan de achterkant, ik denk, onderste ring, ergens te gaan zitten. Was dit nou valk 3 of niet, als ik het topic erbij haal zeg ik van ja, maar ik heb geen drie valken in beeld gehad, dus zeg ik dat ik een vermoeden heb. Verder is de dag van gister goed verlopen en de kids zien er geweldig uit. Beter kan een mens zich, gezien deze omstandigheden niet wensen.

Zo zit ik gisteravond laat, nou zeg maar gerust nacht, nog een beetje te discussiëren met Steenarend toen er een berichtje daar werd gepost van "Gewoon". Daarin vertelde hij dat ie van het werk van de vogelwerkgroep en van mij diep onder de indruk was en dat ie de werkgroep een schenking wilde doen, hij zou mij nog mailen. Lieve mensen, het was 1 uur 's nachts en ik heb het een paar keer gelezen en dacht eerlijk gezegd dat het een grap was. Terwijl ik er zo mijn gedachte over liet gaan meldt mijn pc dat ik een mail heb, inderdaad een mail van "Gewoon". Dan is het dus toch geen grap en vandaag bleek al snel dat het inderdaad geen grap was en ook nooit is geweest. Het was dus bloedserieus en inmiddels heeft de werkgroep deze schenking mogen ontvangen. Ik heb er de hele dag aan lopen denken, zoiets maak je toch echt niet elke dag mee. Dit is natuurlijk een geweldige gebaar richting de vogelwerkgroep Gemert, toch. Natuurlijk wil ik ook hier nog even deze gulle gever hartelijk danken.

Vanmorgen duurde het me toch wat te lang voordat de kids eten kregen. S2 zat daar maar wat op het rooster heen en weer te huppelen, dook af en toe de kast in en ik was bang dat S2 weer even bij af was, dat ze weer vergeten was wat ze met die twee piepende beestjes moest doen. Weer zorgen gemaakt om niets, de kids hebben uiteindelijk toch hun maaltje gekregen. Ik moet er wel bijzeggen dat het vanmorgen nu ook geen weer was om er op uit te vliegen. Prooi vangen kon je toch al wel vergeten, want wie vliegt er nu met dat weer lekker door de lucht, niemand dus, dus hoef je ook niet te gaan jagen, toch. De dag verliep verder zoals een dag hoort te verlopen en ben ik vanavond met Piet naar de toren gegaan. Ik denk dat we even na achten op de Hemelsbleekweg aankwamen en het was druk, erg druk. We hebben het over vanalles en nog wat gehad en uiteindelijk besloot Pa (?) achter een duif aan te gaan, duifje vloog als een speer naar de toren en probeerde te schuilen onder een ring, helaas lukte dat niet en volgt er nog een korte achtervolging. Duifje kon ontsnappen. Even later werd er weer een keer op een duif gejaagd. Of de duif daadwerkelijk was geslagen was moeilijk te zien. De duif kwam uiteindelijk in het bos terecht. Er werd gedacht dat de duif toch was geslagen, maar volgens Martin van de werkgroep laten de duiven zich ook graag in het bos vallen, omdat ze zo kunnen ontsnappen aan de slechtvalk. Het laatste halfuurtje dat wij er waren is er wel gevlogen door een valk, in eerste instantie Pa, later werd er weer gevlogen en men dacht weer Pa, want S2 zat in de kast en die hadden we er niet uit zien komen. Toch had ik twijfels of dit Pa wel was, maar ik hield maar mijn mond want ik had nou niet bepaald heel goed op staan te letten. Gaat "Pa" zitten op het hoekje bij de buitencam en toen ik de valk daarheen zag vliegen zei ik al dat ik twijfelde of dit wel Pa was. Dit moest S2 zijn, kon niet anders. Om dat te checken bel je het thuisfront, die zitten er ook niet voor niets, werken voor je zondagsgeld. Dus vroeg ik of er iemand in de kast was. Nee er is niemand behalve de twee kids. S2 was dus de kast uitgegaan zonder dat iemand het had gezien. Voor mij was nu ook duidelijk dat mijn twijfels gegrond waren, S2 zat op die hoek en niet Pa. Inmiddels was het al tien uur, het werd donker en we kregen het koud, dus de pot koffie werd even telefonisch besteld en we zijn naar huis gegaan, iedereen ging trouwens naar huis, het was welletjes geweest en in het donker zie je toch niets meer. Uitgezonderd een paar rode lampen.

Of ik morgen bij de toren kom weet ik niet, maar ik ga morgen wel wat anders leuks doen. Ik zal jullie daar morgen wel over vertellen, het zal een heel verhaal worden, tenminste dat hoop ik; een heel verhaal en tig mooie foto's.

Vandaag ben ik helemaal niet bij de toren geweest, zelfs nog niet in de buurt. Maar ik ben wel bij de slechtvalken geweest, heel dicht zelfs, vooral jonge slechtvalken, ik heb er zelfs eentje in mijn handen gehad. Vandaag zijn namelijk de drie jonge slechtvalken die wonen op het terrein van de Amercentrale in Geertruidenberg geringd. Afgelopen zaterdag, toen S2 voor de eerste keer voerde heb ik Peter gebeld gehad en die vroeg me of ik daarbij wilde zijn. Domme vraag, maar goed, antwoord natuurlijk. Dus vanmiddag in de auto naar Geertruidenberg en ik heb de middag van mijn leven gehad.

Na een uurtje rijden was ik aangekomen bij de Amercentrale. Ja hoor, is er nog niemand, dan begin ik weer te twijfelen of ik het goed gehoord had dat er om 3 uur geringd gaat worden. Tijdens het wachten heb ik wat rondgekeken en ik kon nergens aan een gebouw een nestkast ontdekken. Dus waar dat spul zat was mij een groot raadsel. Gelukkig kwam al snel de volgende gast en die vertelde me dat de kast daar bijna bovenaan aan de zijkant van de koeltoren zat. Nu loopt er langs die koeltoren een trap naar boven. Op 5 plaatsen is er een plateau om even uit te rusten als je naar boven moet. Op het tweede plateau hing een oude nestkast die niet meer in gebruik was. Maar de kast waar de kroost lag bevond zich op het vierde plateau. Ik kijk eens naar boven en dacht bij mezelf, maar daar klim ik dus echt niet naar boven hoor. Dat ding is ruim honderd meter hoog en dan via een soort ladder omhoog klimmen, no way, dat doe ik niet. Teleurstelling begon te overheersen, ik had verwacht vanmiddag jonge slechtvalken te kunnen zien, maar dan moest ik wel naar boven. Geen slechtvalken dus voor mij. Nu was het maar goed dat de volgende gast snel arriveerde want die wist me te vertellen dat Peter samen met Rob, een journalist naar boven zou gaan, de kuikens uit de kast zou halen en beneden, begane grond dus, de kuikens zou ringen. Dat was diezelfde journalist als van het radioprogramma Vroege Vogels. Pfff dat was een hele opluchting voor mij, maar toen ik nog eens naar die trap keek, wist ik ook dat Peter twee keer omhoog zou moeten. Beste mensen, ringer zijn is een mooie hobby, maar je moet er wel wat voor over hebben hoor. Vandaag bracht ie de kids een keertje mee naar beneden maar normaal ringt ie die beestjes gewoon boven. Ieder zijn eigen hobby. Inmiddels waren er nog een paar mensen en als laatste kwam Peter aanzetten. Natuurlijk eerst even kennismaken, verslag doen over onze valkjes en nog het een en ander uit leggen over die kast daar hoog aan die koeltoren. De voorbereidingen werden getroffen, degene die naar boven gingen moesten zo'n veiligheidsriem om waarmee ze zich vast konden maken aan een geleiding langs de trap, voor het geval je misstapt. Zo'n corset van riemen met een grote haak eraan. Ik ken ze wel maar weet niet hoe die dingen heten en heb even geen zin om dat op te zoeken. Terwijl die twee omhoog klommen hebben wij de beide ouders mooi kunnen zien vliegen. Er kwam echter nog meer bezoek, terwijl inmiddels de kuikens uit de kast waren en de beide heren op de terugweg, liep er een vos over het terrein. Die kwam even kijken wat wij aan het doen waren, echt dus, die bleef ons maar aankijken, stukje verder lopen, stoppen en weer omkijken. Schitterend dat je zoiets overdag en zo dichtbij kunt zien.

De kuikens waren inmiddels op de begane grond gearriveerd, drie stoffen tassen om de nek van Peter en in elk van die tassen één kuiken. Er werd een plaatsje uitgezocht waar we rustig de kuikens konden ringen. De tassen werden voorzichtig op de grond gelegd en Peter pakte zijn spulletjes om de kuikens te wegen, te meten en te ringen. Ik had me van de maat van de ringen wel iets voorgesteld, maar die grootte, ik kon mijn ogen niet geloven. Jeetje zeg wat een ringen. De oranje ring is 20 mm hoog en heeft een doorsnede van 11 mm. De metalen ring van het vogeltrekstation is 10 mm hoog. Bij het zien van die ringen stel je jezelf dan ook meteen een poot van een kuiken voor. Nou, dat moet dus al een hele stevige poot zijn.

Eerst begint Peter om de kuikens te wegen, in de stoffen zak aan de haak. Vervolgens wordt de dikte van de poot gemeten, de lengte van een poot, de lengte van vleugelpen en de lengte van een staartpen. En dan mag het kuiken uit de stoffen zak. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik een jonge slechtvalk van ruim drie weken oud. Het eerste wat ik zei, geloof ik, was dat ze zo groot waren. We zien de valkjes via de cam, maar enig idee van de grootte heb je dan helemaal niet. Het zijn flinke brokken, een stuk groter als een flinke uit de kluiten gewassen duif. Maar lieve mensen wat zijn die beestjes lief. Ontzettend lief en schattig en mooi en donzig en eigenlijk niet te beschrijven. Ik kreeg er een brok van in mijn keel. Foto's zeggen veel maar dit is dus met geen pen te beschrijven en al helemaal niet als je al drie jaar die vogels ziet vliegen en je grootste wens dit jaar door de dramatische omstandigheden niet door kon gaan. Het waren nu weliswaar niet "onze" kuikens, maar dat maakte me vanmiddag niets meer uit, deze waren vast en zeker net zo lief en mooi als die in de Mortel, zekers te weten.

De kuikens kregen de ringen om, wel een precies werkje trouwens want die moeten goed gesloten worden. Nu was het de beurt aan ons om dit mooie spul eens goed te kunnen bewonderen. Het kuiken werd even in het gras gezet. Hij vond het nog leuk ook, niet piepen en heel verbaasd naar iedereen kijken. Zo mooi en dat met van die schattige zwarte oogjes, het witte dons, die best al wel grote snavel en dan die uit de kluiten gewassen poten, nu voorzien van nieuwe nog blinkende ringen. Poppetje gezien, poppetje weer in de tas. Tijd voor nummer twee. Het viel me wel al op dat de kuikens zo rustig waren. Alsof ze het dagelijks meemaakte dat ze worden gemeten en geringd. Heel opvallend. Volgens Peter worden ze in de stoffen tas ook rustig omdat ze dan niets kunnen zien. Maar ze bleven ook rustig in die zak. Je zag die zak nauwelijks bewegen, alleen de ademhaling was zichtbaar. Inmiddels was kuiken nummer twee ook klaar en mocht ie ook even in het gras spelen. Toen kwam nummer drie. Lest best zeggen ze wel ooit. Ik vond die eerste twee al zo groot maar de derde was een reus vergeleken met die andere. Jeetje zeg, bijna net zo groot als een kip, is niet als belediging bedoeld hoor. Bij het wegen kwam men op 999 gram waarvan nog wel het gewicht van de zak af moest maar dat was niet zo veel. De poten werden gemeten en Peter dacht dat ie nog nooit zulke grote poten gemeten had. Voor dit kuiken moest ook een grotere ring gepakt worden, eentje met 13 mm doorsnee. We stonden allemaal met open mond naar dit kuiken te kijken. Een flinke tante en ik dacht meteen aan S2. Terwijl het nog niet eens de oudste van het drietal was. Trouwens de moeder van deze jonkies was ook behoorlijk groot hoor, het was duidelijk te zien wie hier pa en ma waren. Nummer drie was ook klaar en ze mocht ook even in het gras. Ze nam het er meteen van en ging gelijk aan de wandel, ik kan beter zeggen aan de waggel. Ze weten zich ook echt nog geen raad met die grote poten. Het jonkie werd door Peter opgepakt en zonder dat ik er erg in had aan mij gegeven. Oeps, daar zat ik ineens op mijn knieën in het gras met een jonge slechtvalk in mijn handen. En dan word je stil en weet je even niets te zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat ik hier niet van genoot. Ik voelde goed de warmte van dat beestje en voelde ook goed haar hartje slaan.

Ik had mijn handen vol aan dit kleine wondertje. Helaas moest ik het toch weer afgeven en werd dit kuiken voor de terugreis weer even veilig opgeborgen in de stoffen zak die aan de bovenkant met een touwtje werden dichtgemaakt. Want stel je voor dat er een jonkie uitwipt onderweg.

De kids van de Amercentrale werden weer teruggebracht naar hun nest. Pa en Ma van de Amercentrale wachtte met smart op hun kids. Beste lezers, er is veel te doen geweest over het ringen in de Mortel, wel of niet. Peter had besloten om het niet te doen. Nu komen bij mij de vragen of de kids in de Mortel alsnog geringd kunnen worden. Ik heb Peter dus vanmiddag die vraag voorgelegd. De jonge slechtvalken in de Mortel worden niet meer geringd, om de eenvoudige reden dat het nu niet meer kan. De jonge zijn te oud. Als er nu iemand naar boven gaat en de klep van de kast opendoet is de kans heel erg groot dat één of meerdere jongen van schrik de kast uitwippen. Dit is een groot risico dat je nooit en te nimmer wilt nemen. Ook als de kids net de kast uit zouden gaan is de kans dat er iets gebeurd ook veel te groot. Jonge valken kunnen probleemloos geringd worden tot ze ongeveer drie weken oud zijn. Het zou eventueel iets later kunnen bij kasten waarvan ze de voorkant kunnen afschermen. Dit kan in de Mortel niet.

Ook is er veel te doen geweest over het ringen van de jonge van de Hemweg in Amsterdam. Het ging te wild, er werd te hard gepraat, het duurde te lang enz. Vanmiddag ben ik dus getuige geweest bij het ringen van jonge slechtvalken en ik moet zeggen dat de hele sfeer erg rustig en ontspannen was. Alles wat Peter met de jonkies deed ging heel beheerst en gecontroleerd. Er werd absoluut niet hard gesproken of iets gedaan waar de jonkies van overstuur konden raken, ik vond die kleine donzige schatjes erg rustig. Er wordt vakkundig geringd en zonder verdere poespas.

Op het einde van deze mooie middag was er ook een minder leuk moment. Peter was samen met Rob na het terugzetten van de jonge, nog helemaal naar boven geklommen en ze hebben samen een rondje koeltoren gelopen, zij liever als ik. Boven op die toren vonden ze een oranje ring met wat botjes van een slechtvalk. Beneden werd die vondst even goed bekeken en werd de ringcode gecontroleerd. Het bleek van een jonge valk van de Amercentrale te zijn. Van een jonge valk die geringd was in 2005. Even werden we weer met onze neus op de feiten gedrukt, niet elke jonge valk die geboren wordt en uitvliegt wordt oud, helaas.

We namen afscheid van elkaar en met een geweldig gevoel ben ik weer naar huis gereden. Bij thuiskomst moest er eerst even verteld worden, foto's bekeken en gegeten. Dan nog dit hele verhaal schrijven. Halverwege het verhaal kreeg ik van Rob een link doorgemaild om zijn foto's te kunnen downloaden. Deze foto's moest ik toch ook even vlug bekijken want ik wist al wel dat daar hele mooie bij zouden zitten. Uiteraard ga ik nog foto's plaatsen en ik zal Rob vragen of ik ook van zijn foto's gebruik mag maken. Maar om een indruk te krijgen hoe het er bij die koeltoren uitzit moet je maar even hier kijken. Ik heb deze site doorgekregen van Martin Mollet van de werkgroep roofvogels Hoekse Waard, en wat ik even vlug van deze site heb gezien is die zeker de moeite waard. Martin was vanmiddag ook aanwezig. Jullie zullen begrijpen dat ik nog helemaal zweef, ondanks de nodige koffie die ik al gehad heb. Ik ga eerst nog even tig foto's bekijken en dan moe maar met een big smile lekker slapen.

Vannacht heb ik dus geslapen als een roos, met zo'n mooi en fijn gevoel kan dat eigenlijk ook niet anders. Maar goed ook, het was vanmorgen weer richting toren voor ons. Je kunt het niet maken als er weer iemand van het forum komt die je graag wilt zien en die ook nog eens al deze verhalen vertaalt in het Engels voor me, om dan niet te komen. Heel erg leuk dus om Pinky te ontmoeten. Uiteraard waren er meerdere, Harry (die had ik al eerder ontmoet, wat niet wil zeggen dat ie daarom minder is), Kuiko en Sazoe (laatste had ik ook nog niet eerder gezien), Lambert (zoals gewoonlijk ook aanwezig) en later ook Deufke gezien. Voor vertrek moest ik eerst nog voor de nodige catering zorgen, hoort er ook bij.

Aangekomen bij de toren en even kennis gemaakt. Natuurlijk begon iedereen over de dag van gisteren en het gedoe op het forum daarover. Ik vond het zelf wel heel leuk, dat precies op het moment dat ik wegging, de cams uitvielen en iedereen dacht dat de kids in de Mortel geringd werden. Piet had toen eigenlijk moeten posten dat ik ging kijken bij het ringen, was de sensatie nog groter geweest, maar wel lachen. We hadden vanmorgen de laptop maar meegenomen zodat iedereen even de foto's kon bekijken. Het was reuze gezellig, kan ook niet anders met zulke mensen toch. Harry die zelfs even een "ommetje" maakt, heen en terug, om Pinky op te halen. Klasse hoor!

Er werd heel veel verteld en de valkjes lieten dat gelukkig ook wel toe. Wat er allemaal precies gebeurd is weet ik eigenlijk niet meer, totdat die buizerd boven het bos aan de linkerzijde van de toren met iets bezig was. Het leek op een vogel die een maatje kleiner was als meneer buizerd zelf. Door de bomen kon ik net zien dat die vogel ?, na een aanvaring met die buizerd in het bos viel. Daar moest natuurlijk op af gegaan worden en met Kuiko, Sazoe en Pinky liep ik richting bos. Heel eventjes was ik bang dat Pa of S2 het was die daar naar beneden viel. Maar voordat we halverwege de weg waren, ter hoogte van Deufke, waren S2 en Pa al weer in beeld op de toren.

Gelukkig maar, nog meer ellende kunnen we echt niet gebruiken. Er zat inmiddels een valk bij de buitencam en een valk op het andere eind van de rand, dus achter de nestkast op de hoek. Wij kijken met onze kijkers en ik had bij die valk bij de buitencam weer het idee dat het een jongere valk was. De kop en de bovenkant van zijn rug waren wel aardig grijs maar de rest was behoorlijk bruin. Kuiko had dus een portofoon bij en meldde dit aan Harry en Lambert. Ik kon dus niets met zekerheid zeggen, zeker niet omdat ik alleen mijn verrekijker bij had. Dat is dan met Lambert in de buurt geen nood, die was al onderweg met zijn scoop. Gelukkig maar, door de scoop zag ik dus direct dat ik een enorme blunder had gemaakt. Dit was gewoon Pa, geen twijfel mogelijk. Even naar die andere valk op die andere hoek kijken en ook bij deze valk kon ik gelukkig zeggen, zeker S2. Probleem opgelost. Totdat ik thuiskwam en het forum las. Even voor alle duidelijkheid. Ook ik liet me van de wijs brengen door de felle zon. Door de zon leken Pa zijn veren even echt bruin. Ook door die felle zon werden de forumgebruikers behoorlijk in de war gebracht. Ik heb de campics bekeken en je kon goed zien dat de zon volop op de rechtse ring scheen, ring aan de rechtse poot van Pa. De ring aan de linkerpoot was in de schaduw en die ziet er dan dus heel anders uit. Maar ik kan jullie verzekeren, dit was Pa die daar voor de buitencam zat, absoluut.

Later hebben we nog gezien dat S2 een prooi aan het plukken was op de tweede ring van onderen, sneeuw in de Mortel en dat met zon en 22 graden. De kids kregen tijdens onze aanwezigheid ook weer te eten en Pa heeft nog lekker lang in de lucht gebruik gemaakt van de vandaag aanwezige thermiek. Gevolg, een stijven nek, pijn aan de ogen en spierpijn in mijn armen. Je moet er wat voor over hebben toch.

Inmiddels was het tijd om afscheid van elkaar te nemen, Kuiko en Sazoe, die veel te laat weg waren, Lambert die nog weg moest vanmiddag, Harry en Pinky die nog heel wat kilometertjes voor de boeg hadden en wij met zijn tweetjes die nog wat foto's uit te zoeken hadden om die te plaatsen.

Wat de valken betreft zijn de zorgen bijna verdwenen en dat voelt goed. Ook wel even fijn, want dan kan ik tenminste de komende week, wat de valken betreft, het wat rustiger aandoen. Ik moet hier in huis eens echt gaan opruimen, een keertje goed stoffen en zuigen, de was eens echt opruimen en de tuin weer eens aandacht geven. Want het zou zo best maar eens kunnen dat tijdens het Pinksterweekeinde één van de kids voor de eerste keer de nestkast en het rooster gaat verlaten. En dat wil ik dus voor geen goud missen. Echter dit wil niet zeggen dat ik de hele week niet ga, wel wat minder en heel wat minder webcams gaan zitten kijken en ik heb zeeën van tijd om die andere dingen te kunnen doen. Mooi toch.

Het is precies één week geleden dat bij S2 de knop omging en voor ons kijkers, het saai begon te worden. Met het ene ben je blij met het andere wat minder. Dan maar met het andere wat minder maar dan is het wel zoals het hoort. Het mannetje en het wijfje zorgen voor regelmatig wat eten en voor de verder rest rusten en buiken ze uit op de toren.

Gisteren zijn we wat later op de middag nog even bij de toren geweest en was het wat de valken betreft saai, wat mensen betreft niet want het was druk. Rosta en Mia heb ik in ieder geval gezien en later kwamen er nog wat leden van de vogelwerkgroep aan. Het was nu niet bepaald een middag waarvan je zegt, ik ga hier nu eens een mooi verhaal van maken, echt niet. Het is op dit moment gewoon veel leuker en mooier om naar de webcams te kijken want daar gebeurd tenminste nog wat. Oefenen met de vleugels, al voorzichtig een pootje op de nestkastrand en je verbazen hoe snel de kids veranderen. De kids zullen nu veel meer naar buiten gaan zitten kijken en over een paar dagen zelfs op de rand van de nestkast gaan zitten. Ik weet nog van vorig jaar dat ze daar dagen hebben gezeten en toen ineens zat er eentje op het rooster. Hoe lang het toen nog duurde om de sprong naar de dakrand te maken weet ik zo niet, dat zal ik vanavond eens opzoeken in het oude forum.

Het verhaal van de slechtvalken in de Mortel krijgt zo te zien toch nog een mooi einde. Eerlijk gezegd zag ik het ruim een week geleden echt niet meer zitten. S2 bleef stug volhouden in prooien afpakken en Pa kon de vraag niet bijbenen, of beter gezegd, niet bijpoten. Juist op moederdag is bij S2 de knop helemaal omgegaan en dan ook echt helemaal omgegaan. Ze heeft laten zien dat ook een vogel intense moedergevoelens kan hebben. Wat heeft ze goed voor de kids gezorgd afgelopen week. Eten geven, 's nachts in de kast erbij gaan liggen, op het rooster de wacht houden, regelmatig de kast opruimen ofwel S2 heeft super haar best gedaan. Soms een beetje te en het leek daarmee wel alsof ze de twee weken daarvoor goed wilde maken. Als straks de kids het nest gaan verlaten en hun eerste vlieglessen en prooioverdrachten gaan krijgen, dan zullen ze aan S2, denk ik, een geweldige leermeester hebben.

Vanmiddag zijn we ook weer even gaan kijken. Het was opvallend rustig, ik had veel meer kijkers verwacht. We zijn gestopt bij Walter, Diane en Kuiko. Van hen hoorden we dat het weer een saaie boel was. Nou, zitvlees hadden ze in de tijd dat wij er waren toch niet echt. Er werd regelmatig van stoel veranderd en dat is toch al heel wat. Even vlug tussendoor, het is nu 17.50 uur en de grootste zit nu op de nestkastrand met zijn vleugels wijd, super, hij/zij voelt zich al helemaal vogel en de ander zit te kijken met een paar oogjes alsof ie wil zeggen: "jij doet maar, ikke niet". Nu weer verder bij vanmiddag, Walter, Diane en Kuiko zijn inmiddels weg en wij besluiten om even naar het veld aan de achterzijde te gaan kijken. Vanaf de weg hadden we maar één valk in beeld en die zat op de hoge mast. Vanaf het achterveld hebben we weer regelmatig de valken zien vliegen, zelfs een aantal keren recht boven ons. Het was denk ik weer eens tijd voor wat voedsel, we hebben ze namelijk twee keer via de kant waar wij stond als een speer naar beneden zien duiken en helaas elke keer zonder prooi terug zien komen. We stonden daar goed, dachten wij, nou niet dus, zal later blijken. De beide valken gaan weer op jacht achter een duif aan, maar helaas naar de voorzijde van de toren en wij stonden aan de achterzijde nu dus verkeerd. Hoe makkelijk het is om iets te missen bleek toen wij weer terug waren aan de voorkant. De prooivlucht achter die duif aan bleek succesvol volgens een paar kijkers aan de voorkant. Eén valk is teruggekomen met duif en is op de onderste ring gaan zitten plukken. De terugkeer hebben wij gemist en omdat wij weer naar de voorzijde zijn gewandeld hebben wij het plukken ook al niet gezien. We stonden dus perfect aan de achterzijde maar het mooiste van de middag hebben we helaas gemist. Wat ik wel jammer vond was dat niemand ons kon vertellen wie het was die de duif sloeg en vervolgens naar de toren bracht. We hebben nog even wat geklets, o.a. met twee mensen van een hele mooie oldtimer. Inmiddels begon het te regenen en we dachten ook niet veel actie meer te zullen zien, zeker niet nu er daar op de onderste ring een dikke vette prooi lag. Met die gedachte zijn we om 15.00 uur maar gegaan, even naar stal waar onze beide kids aan het paardrijden waren.

Vanmiddag hebben we ook geprobeerd of het lukt om met een videocamera te filmen. We hebben het resultaat nog niet bekeken, het was maar een proefje, ik wilde graag weten of het zinvol is en wat voor kwaliteit je dan hebt en ik wilde dit gewoon een keer proberen voordat de jonge uit gaan vliegen. Mocht het iets zijn dan zal ik daarvoor toch nog eerst een goed statief moeten gaan kopen, dat wat ik nu heb is maar een gammel geval. Het geeft van die aardbeving effecten als je op opnemen drukt. Eigenlijk is het voor mijn scoopje ook al te gammel dus er moet sowieso iets anders komen.

Nog even iets geheel anders. Afgelopen donderdag tijdens het ringen heeft Rob, de journalist/verslaggever een interview afgenomen met Peter van Geneijgen. Dit interview wordt waarschijnlijk uitgezonden op dinsdagavond van 21.00 - 22.00 uur op radio 5 in het programma Hoe?Zo!

Vanavond dus even het oude forum doorspitten, filmpje bekijken en weer eens lekker op tijd naar bed. Morgen is er weer een dag en die zal wel hetzelfde verlopen als vandaag. Gewoon saaie boel, behalve als je geluk hebt.

Gisteren heb ik niet heel veel valkjes gezien, niet in het echt, ben ook niet bij de toren geweest en ook niet via de cams. Had weer eens last van vreselijke hoofdpijn. Geen grapje over maken, is vanavond al bij de toren gedaan. Alleen gisterenmorgen tot tien uur de cams bekeken en wat heb ik zitten te genieten en lachen. Het was weer eens ouderwets mooi. De grootste van het stel had de nestkastrand ontdekt. En als je al een aantal weken op kiezels zit is zo'n randje natuurlijk wel heel erg interessant maar ook heel erg wiebelig. Vooral dat laatste werkte nogal eens op de lachspieren. Het mooiste vond ik toen valkje op de rand zat, gelukkig keek ie de kast in en toen behoorlijk met zijn vleugels ging wapperen. Nou, die vleugels doen het, valk vloog gewoon de kast in, alleen is er dan één klein nadeel, de kast is niet zo groot. Valkje kwam dus niet bepaald zachtjes in contact met de achterwand. Volgens mij schrok ie er zelf ook van want daarna heeft ie toch een aantal minuten heel rustig voor zich uit zitten kijken. De verdere dag dus niet veel meer gezien en ik baalde behoorlijk, 's avonds zou ik namelijk naar een bijeenkomst gaan over vogelgeluiden, heb ik dus moeten missen.

Vandaag is het eigenlijk voor mij ook maar een saaie dag geweest, op de avond na dan, maar 's avonds lag het niet aan de valken. s Middags even bij de toren geweest, een uurtje. Het zicht richting toren viel me vies tegen, het was nog steeds heiig. Dus als er een valk te bekennen was dan was het voor mij bijna niet te zien wie het dan zou zijn. Ik ben toen maar wat gaan wandelen en foto's gaan maken. Langs de Loop in het bos heb ik twee hele mooie grote libelles gezien, helaas hadden die geen zitkont zoals onze valkjes en kon ik er dus geen foto van maken, jammer. Tegen drieën ben ik weer naar huis gegaan en thuis aangekomen verbaasde het me dat het hier wel helder was.

Tegen de avond gebeurd er weer iets waarvan je hoopt dat je het droomt. Wie is toch die vreemde valk geweest die even op het rooster zat, de kast in wilde gaan en weggejaagd werd door onze kids. Eén ding weet ik zeker, geen Pa en ook geen S2, en als ik nu zo naar de tekening kijk van de nekveren zeg ik ook geen Ma. Dus voor alle lieve slechtvalkwijven in de regio, "Blijf weg bij die toren, daar moet je niet zijn, is heel gevaarlijk, daar rust een vloek op". Zo, moest er even uit, we zitten tenslotte nu niet meer te wachten op nog meer ellende, juist nu het niet meer zo lang duurt voor de eerste valk de kast gaat verlaten, toch.

Vanavond zijn we weer samen een hele tijd bij de toren geweest, en we hebben wat afgelachen. Het begon al bij aankomst met het grappige verhaal van Deufke; die gaat thuis weg met de mededeling op het forum dat de kids wel weer zin hebben in een duif, ze komt bij de toren aan en S2 is inmiddels al met een duif in de kast aangekomen. Hier is toch wel het bewijs geleverd dat de valken op de toren wel degelijk volgen wat wij zoal de hele dag doen. Vervolgens moet Kuiko het herhaaldelijk ontgelden, ja wat wil je als je over peultjesplanten begint, toch. Vooral zijn sanitaire pauze heeft de nodige melige grappen losgemaakt. Ik denk dat hij het nog lang zal moeten aanhoren. De valken waren voor ons niet te zien, wat niet wil zeggen dat ze niet aanwezig waren. Kuiko dacht daar even een grapje over te kunnen maken door te vertellen dat er een duif werd geplukt. Het grapje bleek dus echt te zijn, zonder dat wij het wisten werd er een duif op de onderste ring geplukt. Er gebeuren mysterieuze dingen daar bij die toren want waar kwam nu ineens die duif vandaan, niemand die daar antwoord op kon geven. Duifje werd dus geplukt en later door S2 naar de kast gebracht en dat is altijd heel erg mooi om te zien als er zo'n grote prooi naar boven moet. Daarna volgde er nog een rondje toren en gebeurde er verder niets meer. Even na half tien zijn wij gegaan. Vanavond dus wat de valken betreft niet veel bijzonders terwijl ik gehoopt had op meer want 's middags had ik toch wel het een en ander gemist.

Maar er gebeurde meer vanavond, onze bewuste zilvergrijze auto. Die man kwam dus weer aanrijden en Piet bleef op de weg staan, helemaal aan de linkse kant van de weg. Hij stopte bij Piet en we kregen er behoorlijk van langs. De volgende keer zou ie Piet dus gewoon overhoop rijden. Wij waren gek, we moesten thuis maar naar de valken kijken en we hadden daar op de Hemelsbleekweg niets te zoeken. Piet pikte dit niet en pakte zijn mobiel en belde de politie. Die man probeerde Piet nog verder uit te schelden maar had weinig succes en reed tenslotte door. Nog geen vijf minuten later arriveerde de politie en die wisten al meteen wie we bedoelde, die man kreeg daarna bezoek van de heren in het blauw. Of het zin heeft weet ik niet, maar die man is dus niet goed wijs. Vorige week dinsdag reed ie keihard langs een ouder echtpaar met wat kleine kinderen en de volgende avond moesten een aantal kijkers al de berm inspringen. Dus iedereen die dit leest, let op met die man. Zeker als je langs de kant van de weg blijft staan.

Terwijl ik dit zit te schrijven is Piet nog op zoek gegaan naar oudere beelden. Het allereerste vreemde wijfje in de kast zou wel eens dezelfde kunnen zijn als die van vandaag. Die valk toen had ook zo'n smalle kop en zo'n lange snavel. Laat het die valk dan maar zijn, die was toen ook zo verdwenen en heeft weinig kwaads gebracht. Maar het gedoe mag anders wel afgelopen zijn, het was afgelopen week zo mooi en we verheugde ons al op het "uitvliegen", en op een verstoring zit niemand meer te wachten, toch.

Vandaag had ik een afspraak bij de toren. Eén van de vaste gebruikers op het Planetforum zou een keertje komen, eigenlijk was ie het niet van plan, denk ik, maar een grapje groeide snel uit tot een besluit van hem om vandaag naar de Mortel te komen. Het spontane was zo leuk allemaal dat Piet gisteravond nog gekscherend zei dat de kids morgen speciaal voor Cloud wel het rooster op zouden gaan.

Vanmorgen dus eerst even wat mail weggewerkt en uiteraard de cams op de achtergrond. Onze grootste had er eigenlijk wel zin in, vindt alles wel leuk en interessant terwijl de kleinere het allemaal wel gelooft. Die kijkt eerst wel bij zijn broer/zus af hoe het gaat en als het allemaal veilig is dan komt ie nog wel een keertje. Het was me vanmorgen weer gelukt om HET moment te missen. Ik zit met een andere site op mijn scherm te bellen en ik zie vanuit mijn ooghoeken de durfal op het rooster zitten. Pfff wat kon die man die ik aan de telefoon had lang vertellen, het zal wel niet, maar het voelde wel zo aan. Ik heb zitten te genieten en ik dacht me toch te herinneren dat de valken uit voorgaande jaren toch niet zo vrij waren, toen ze de eerste keer op het rooster zaten. Dit jong had tenminste wel de smaak te pakken. Of die moet gedacht hebben dat je op het rooster toch wel wat meer plaats hebt om met je vleugels te oefenen dan in de kast. Misschien wel gek maar ik moest vanmorgen toen ik valkje zo zag zitten, weer denken aan de dag dat ik Ma heb zien vechten één maand geleden en de dagen daarna zat half Nederland in zak en as. Zelf vind ik het nog steeds een wonder dat alles nog op zijn pootjes terecht is gekomen. Wie had dat toen gedacht.

Helemaal gelukkig met onze "wereldreiziger" vertrok ik naar de toren, niet wetende dat er een van de mooiste dagen aan zat te komen, wat de valken betreft maar zeker ook wat medekijkers betreft. Ik was wat aan de late kant maar het was al gezellig druk, Cloud, Kuiko, Deufke en nog wat andere mensen stonden in een heerlijk warm zonnetje al lekker te kijken en te kletsen. Er werd toch wel regelmatig door de valken wat gevlogen maar het mooiste moment kwam al vrij snel. De jonge valk zonder angst kwam ons uitgebreid en luidruchtig begroeten. Als een gek begon ie met zijn vleugels te wapperen en ik denk dat ie bang was dat we hem toch niet zagen, maar we werden geroepen, valkje had de volumeknop speciaal voor ons op maximaal gezet. Oh wat hebben wij daar staan te genieten en helemaal toen S2 als wakende oppas plaats nam op het dak van de nestkast. Intens genieten en bij menig bezoeker kwam daar die bekende brok in de keel, die er weer voor zorgde dat je natte oogjes kreeg. Zelfs de aanwezige heren konden daar niet onderuit. Nu ben ik iemand die graag foto's maakt, maar tegelijkertijd weet dat zelfs met een flinke telelens het niet meevalt om fatsoenlijke foto's te maken, maar ik pakte toch maar vlug mijn camera, lens verwisselen en maar foto's maken. Dit wil je vastleggen om daarna van de plaatjes nog tig keer te kunnen genieten. Terwijl die valken daar samen zaten, flitste de hele film van ellende weer even door je gedachte heen en dat maakte die brok en die traantjes alleen maar groter en natter. Het is maar goed dat ie na een tijdje weer de kast inging, anders stonden we nu nog te zwijmelen.

We hebben de valken best wel actief gezien vanmiddag, van hele mooie vluchten, als een spiraal omhoog klimmen tot een hele rare vlucht met prooi. Ineens zag Kuiko een valk met een flinke prooi in de poten. Waar die vandaan kwam, niemand die het wist. Maar deze valk vloog best wel ver van de toren vandaan, even dachten wij aan die vreemde valk die een prooi had gejat van de toren en probeerde met prooi te ontsnappen. Blijkt het later gewoon S2 te zijn die met prooi de kast ingaat, alleen nu met een flinke omweg. Ik had nog even de gedachte dat S2 aan haar conditie aan het werken was. Pa en S2 krijgen het de komende weken erg druk met leren vliegen van de kids, evenals het leren van prooioverdrachten.

Ook vandaag was er weer even sprake van die derde valk. Zelfs Piet belde op om me te vragen of ik had kunnen zien wie de valk was die even op het rooster was geweest. Ons was onder bij de toren niets vreemds opgevallen. Wel hebben Kuiko en ik een tijdje naar een valk staan te kijken die zo'n beetje tussen ons en de toren aan het zweven was. Van deze valk hadden wij de gedachte dat het een wijfje moest zijn. Maar we weten dat S2 uit haar linkervleugel een pen mist en dit moest toch wel te zien zijn, was onze gedachte. Kuiko en ik konden dat bij deze valk echter niet ontdekken, helaas, alhoewel ik ook weet dat het niet altijd goed te zien is.

De middag vorderde en sommige moesten toch nog een heel eind rijden en tegenwoordig wil je dat zeker niet in de Nederlandse spits doen, dus vertrokken al enkele kijkers waaronder Cloud, die een geweldige middag kreeg aangeboden door de bewoners van de toren. Rond de klok van half vier ga ik ook maar eens richting huis en zit nog steeds van deze gedenkwaardige dag te genieten. Wat is dit mooi, bijna net zo mooi is het nieuwe foefje aan Lambert zijn scoopje. Zijn pas aangeschafte filmcamera is toch wat zwaarder als zijn fototoestelletje, dat geeft natuurlijk problemen met het statief. Zijn scoopje zakte natuurlijk wat achterover en Lambert zou Lambert niet zijn als ie daar niet wat op gevonden had. Moderne techniek met een ouderwetse knipoog. Een antiek weegschaalgewicht, zo'n koperen ding met een knop bovenop had ie als contragewicht vastgemaakt aan zijn scoopje. Het was echt geen gezicht maar het werkte wel. Dit zijn van die dingen waarover je smakelijk kunt lachen samen en de dingen die het bij de toren zo gezellig maken. Eenmaal thuis sprong ik van het ontspannend genieten bij de toren in de stress van de voetbalwedstrijd die nu aan de gang is. Een wereld van verschil. Vrijdag ga ik een nieuwe scoop kopen, tenminste als het wat is en hopelijk kan ik dan nog beter onze kids in de gaten houden. De komende weken gaan voor de kijkers heel mooi worden en voor degene die niet kunnen komen zal ik hier mijn bests blijven doen. Beloofd!

Gisteren hadden we een bijzondere dag toen de grootste maar eens het rooster ging verkennen en eigenlijk had ik vandaag hetzelfde verwacht. Wie had nu verwacht dat onze durfal vandaag al het dakterras van de toren zou gaan bewonderen, nou ik niet. Zelf had ik gedacht dat ie dat morgen pas zou gaan doen. Nee hoor, één dag kastrand, één dag rooster en nu al één dag dakterras. Als ie deze lijn voortzet zou ie morgen moeten gaan vliegen. Alleen verwacht ik toch wel dat ie daar nog een paar dagen mee zal wachten. We hebben ons eerste takkende jong, het buitenleven kan beginnen, alleen als ik naar de weersverwachtingen kijk, ben ik minder blij.

Het lag niet in de bedoeling om vanmiddag naar de toren te gaan, maar Harry besloot zomaar ineens om toch maar vandaag te gaan in plaats van morgen. Dus vanmiddag een retourtje de Mortel voor me. Rond 13.45 kom ik aan en is alleen Lambert nog maar aanwezig. Aan de voorzijde is niets te zien, maar Lambert had even daarvoor aan de achterzijde onze wereldreiziger op de dakrand zien zitten. Wat doe je dan als het bezoek nog niet aanwezig is, naar de achterzijde van de toren. Met verrekijker en scoopje zit ik daar inmiddels heerlijk in het gras van het veld en helaas was er aan deze zijde ook geen takkend jong te bekennen, niemand trouwens. Ik zit daar een minuut of vijf en ineens komen Pa en S2 wild krijsend van de toren gevlogen en vliegen wat rondjes. Al bij het eerste krijsen wist ik dat er mensen op de toren waren. Waarom, omdat het een apart geluidje was, anders dan we normaal horen en omdat ik dit geluid direct herkende van het ringen bij de Amercentrale. Toen Peter en Rob dichterbij de kast kwamen vloog het wijfje daar ook op diezelfde manier krijsend weg. Het was een scherper en harder geluid als wat we normaal horen. S2 heeft niet ver boven de toren haar rondjes gedraaid en regelmatig dook ze echt als een speer op die toren af. Pa daarentegen cirkelde wat hoger rond. Tijdens dit gebeuren heb ik S2 steeds in de gaten gehouden en af en toe gekeken waar Pa was en of ik iemand op de toren zag. Zelf heb ik niemand gezien, maar andere kijkers wel. Het hele gedoe heeft een half uurtje geduurd en je kunt van S2 zeggen wat je wil, maar ze was erg fel tegen de mensen daar. Ze liet met de vele duikvluchten en snerpend krijsen toch wel zien dat ze een band heeft met de kids. De mensen die op de toren hoogstwaarschijnlijk wat reparaties uit moesten voeren, hebben wel geweten dat er een slechtvalk op de toren woont. Het zag er af en toe angstaanjagend uit zoals S2 richting die mensen dook. Het hele gebeuren duurde ongeveer een half uurtje en heeft een diepe indruk op me gemaakt. Toch was het ook mooi om eens te zien hoe een slechtvalk met jonge op zoiets reageert. Nu is het wel zo dat voor S2 deze situatie natuurlijk geheel nieuw was. Ze voelt zich nu de moeder van twee jonge slechtvalken en dan ineens staan er van die vreemde wezens dichtbij "haar" kids. Het knopje verdedigen had ze vanmiddag gelukkig sneller gevonden als het knopje voeren. Inmiddels was ik naar het veld achter de Snelle Loop gewandeld om te kijken wat er zich aan de voorzijde afspeelde. Walter kwam ook aanlopen en we hebben nog even Pa en S2 in de gaten gehouden. De rust keerde eigenlijk vrij snel terug nadat de mensen de ring van de toren hadden verlaten. S2 heeft nog wat controle rondjes gevlogen en toen ze merkte dat de kust veilig was is ze met Pa vertrokken.

Pinky en de Mama v.d. gang, die ook een lift van Harry had gekregen, waren ook naar het veld gekomen en samen zijn we, toen de rust was teruggekeerd, teruggewandeld naar Lambert en Harry. De verdere middag gebeurde er eigenlijk niet heel erg veel. Er werd wat bijgepraat, Lambert en Harry waren druk doende met de laptops, Pinky en Mama zijn nog wat gaan wandelen, ik geloof samen met Kuiko en er kwam nog iemand langs die ons goed en mooi nieuws kwam melden.

Regelmatig tref ik leden van de werkgroep aan bij de toren en praten we over de valken. Afgelopen weekeinde kwam de drukte, die er af en toe is bij de toren, ter sprake. De leden van de werkgroep zeiden toen dat het eigenlijk wel mooi en makkelijk zou zijn als we van het veld een stukje mochten gebruiken om naar de valken te kijken. Een ideale plek. Ze zouden er van de vogelwerkgroep eens achteraan gaan en kijken of dat op korte termijn te regelen viel. Jaja, dacht ik al, de gemeente, Staatsbosbeheer, die geven niet zomaar een stukje grond weg, en als ze het zouden doen dan gaat daar een hele tijd overheen voordat alles geregeld is. Nou, lieve mensen ik heb me daarin aardig vergist. Deze week kreeg ik al te horen dat de gemeente Gemert er heel enthousiast over was en vandaag kreeg ik te horen dat ook Staatsbosbeheer het een goed idee vond en dat er een stuk veld voor de kijkers mag worden afgezet. Supermooi, ik kon het eigenlijk niet geloven, een eigen plek op het veld met een uitstekend zicht op de toren, wat wil je nog meer. Lambert, Martin en ik hebben op het veld gekeken en er is een mooie plek uigezocht. De spottersplek komt aan de kant van de weg, bereikbaar via een poortje en wordt afgezet met prikkeldraad, en als klap op de vuurpijl willen ze ook nog een bank plaatsen.

Als alles goed is gaan we met een aantal mensen morgenavond al de plek omheinen met prikkeldraad en een opening maken naar de weg, zodat al dit weekeinde van de plek gebruik kan worden gemaakt. Poortje en brugje volgen mogelijk later, ligt eraan hoe morgen alles loopt.

Ik kan niet anders zeggen dan Petje af voor de Vogelwerkgroep Gemert, die dit zo snel hebben kunnen regelen en er morgen al mee gaan beginnen.

Dus iedereen die gaat kijken bij de toren kan daar terecht. Eigenlijk is het ook wel de bedoeling dat we daar dan gaan staan te kijken. Dan staan er geen mensen meer langs en op de weg, is het veiliger voor iedereen en staan we zelfs ook nog eens veel mooier en met een veel beter uitzicht. En als we dan met z'n allen onze auto netjes in de berm zetten aan de andere zijde van de weg, dan hebben de boeren met die enorme brede machines ook geen last van ons. Zoals vandaag, terwijl ik was wandelen kwam er zo'n breed geval langs. Ze hebben de spiegels van mijn auto in moeten klappen anders kon ie er niet langs.

Vanavond ook nog even langs de toren geweest, twee uurtjes maar. S2 zat op de antenne en verder geen valk in ons zicht. Dan maar naar de achterzijde. Hé, ook Pa is thuis en zit voor ons in het zicht op het hekwerk van de dakrand. We ontdekken ook nog twee stoere duiven, die het wel aandurfde om op de ringen van de toren wat heen en weer te wandelen. Pa had na een tijdje wel genoeg van zijn uitzicht en vertrok richting voorzijde. Eén van de duiven vond het ook wel gedurfd om een rondje te vliegen en landde op de onderste ring op de schotel aan de kant van de Snelle loop. Alles zat inmiddels weer en het zitvlees werd weer eens grondig getest, ofwel er gebeurde niets meer, zowel bij de valken als bij de duiven. Dan maar weer naar de voorkant. Spulletjes gepakt en terwijl we willen aanlopen komt er iemand aangefietst om ons te vragen wie of wat er nou op die schotel zat. Gewoon een duif, zeiden wij. De kijkers aan de voorkant dachten daar een valk in te zien, maar wilden toch wel zekerheid en wat doen ze dan, dan sturen ze iemand met een fiets op mij af. Het moet niet gekker worden, maar was wel grappig. Weer terug gewandeld naar de voorzijde hebben we nog mooi kunnen zien hoe onze takkende valk op de rand rondhuppelde en uiteindelijk via het smalle stukje rooster zijn weg weer gevonden had naar zijn broertje/zusje. Lief van onze valk dat ie die tenminste vannacht niet alleen laat.

Het was dus weer een mooie dag en ik ben benieuwd wat het andere valkje morgen gaat doen. Hij zit al wel op de rand, maar of ie het rooster aandurft weet ik niet. Ik hoop van wel want de hele dag alleen in die kast is ook maar heel erg saai, toch. Terwijl het uitzicht op de toren schitterend is.

Het was vandaag weer een mooie dag, in alle opzichten, behalve het weer in de ochtenduren. Het was voor ons ook een drukke dag die begon om 9.00 uur en nu is het al na twaalven en zit ik dit te schrijven. Vanmorgen zijn wij op pad gegaan voor een andere scoop. Mijn statief moest sowieso vervangen worden, ik had maar een licht dingetje en door het vele gebruik de afgelopen weken was van dat ding niet heel veel meer over. Daarbij wilde ik eigenlijk een iets beter scoopje dan wat ik had. Ik ben geslaagd en heb nu een nieuwe scoop met een stormvast statief en ook nog een nieuw statief voor mijn oude scoop, zodat we als we met z'n tweeën zijn ook niet meer hoeven te vechten. Rond de klok van half één waren we weer thuis, eerst even het forum lezen en ik was toch verrast dat de tweede valk ook het dak op was. Geweldig toch, alhoewel ik het dus niet verwacht had, vond valkje namelijk nog een beetje angstig. Het zat gisteren echt te kijken van; zal ik wel, zal ik niet, durf ik wel, durf ik niet. Het durfde vandaag dus toch. Daarna nog even voor ons zelf een prooitje weggewerkt, de nieuwe scoop nog eens goed bekeken en omdat het buiten zo opklaarde en het zonnetje zich weer liet zien, besloten we om maar naar de toren te gaan en ons nieuwe spul uit te gaan testen.

Het was bij de toren redelijk druk, verschillende mensen van het Planetforum, ik zeg het maar zo omdat ik anders bang ben dat ik iemand vergeet. Tot mijn verbazing was Cloud er ook weer, schijnbaar was het hem woensdag goed bevallen. We stellen onze scoop op en bekijken het resultaat, niet slecht, alleen stond inmiddels de zon zo dat we daar richting toren last van hadden. Dan maar met de scoop naar het veld aan de achterzijde. Dat was dus geen slecht idee. Met S2 op de hoge mast, de hooglanders in de buurt en een van de kids die weer eens hartelijk naar ons zwaaide vanaf de bovenste rand, zaten we daar niet verkeerd. Terwijl S2 daar in die hoge mast zit, durven twee duiven het aan om rakelings langs S2 te vliegen. Dat vonden we toch niet zo slim van die duiven. Het leek alsof S2 niet op die duiven reageerde, maar schijn bedriegt, dus ook hier. S2 wachtte gewoon een paar tellen om vervolgens toch achter die twee aan te gaan. Eén duif maakte rechtsomkeer en S2 vond die duif wel een geschikte prooi. Terwijl S2 achter die duif aan was kwam ook Pa ineens tevoorschijn, waar vandaar weet ik niet. De aanval mislukte en Pa en S2 hebben nog even daar wat rondgevlogen.

Wij wisten dat onze scoop een mooi beeld gaf en zijn we weer teruggewandeld naar de voorkant. Daar langs de weg nog wat gepraat en gekeken en om half 5 maar naar huis om nog even wat boodschappen te doen, koken en eten en wat catering klaar te maken om mee te nemen naar de toren. We moesten weer om zes uur bij de toren zijn, dus was het even spitsuur.

Zoals gezegd werd er vanavond een stuk van het veld afgezet speciaal voor de kijker/spotters van de valken. Verschillende leden van de Vogelwerkgroep Gemert waren al aanwezig toen wij arriveerde, evenals Lambert en later ook Kuiko. In de bestaande afrastering moest eerst een toegangspoort gemaakt worden om op het veld te kunnen komen. Daarna was het uitmeten en natuurlijk moet je dan ook kijken naar waar en hoe je de palen zet want we willen wel een beetje een net veld en geen schots en scheef afgezet spottersplekje. Nadat alles een beetje uitgemeten was kon het echte werk beginnen, gaten in de grond boren, palen erin, de hoekpalen verstevigen, er voor zorgen dat alle palen ongeveer even hoog uit de grond komen. Alles bij elkaar toch meer pas en meetwerk dan dat we dachten. De palen werden gezet en daarna moet je er ook voor zorgen dat ze ook een beetje stevig staan, toch. Het begon al wat te worden dus tijd voor een bakje koffie of wat fris. Even uitrusten en even valkjes kijken, om daarna het geheel af te maken, met prikkeldraad. Dat was toch wel meer werk dan dat ik gedacht had. Een stuk prikkeldraad van een metertje of zestig heb je echt niet in één twee drie strak staan. Dat is spannen, de draad aan een paal vastslaan, weer spannen, weer vastslaan enzovoorts en dat dan met vier draden. Maar het is de heren gelukt, ons veld is een feit, wij kunnen voortaan heerlijk rustig naar de capriolen van onze valkjes kijken. En dat men er blij mee is, was gelijk al duidelijk. Terwijl men nog volop bezig was met palen zetten en draad spannen stonden er al mensen op de plek te spotten, een mooi gezicht was dat. De spottersplek was helemaal klaar en er werd genoten van een lekker pilsje of een glaasje fris. Terwijl iedereen wat stond te drinken lieten de jonge valkjes ons zien dat we daar eigenlijk perfect staan. Het jonge spul heeft voor ons heel wat afgehuppeld op de betonnen dakrand. Het was ook wel een komisch gezicht. Pa of S2 zie je alleen maar stilzitten en nu zag je van die kleine dingen over die rand heen zoeven. Dan zaten ze weer hier en dan weer daar en af en toe kwam je ogen tekort. Iedereen genoot zichtbaar van de kroost daarboven. Het gaat ze goed af dat takken op de toren, je kunt ze af en toe gewoon niet bijhouden, zo vlug als ze al zijn. Het was een mooie afsluiting van een bijzondere dag.

Rond half tien begon het spottersplekje wat leeg te lopen en uiteindelijk waren wij met Lambert nog over. Lambert en Piet zijn nog even bezig geweest met de videocamera van Lambert, die nu al stuk blijkt te zijn. Dit is echt balen, voor Lambert en voor de mensen die zo graag naar zijn filmpjes kijken. Als laatste heb ik om 10 uur nog een foto gemaakt vanaf onze plek richting toren. De spullen werden weer opgeruimd en zijn we naar huis gegaan. Ik wilde nog even een paar foto's op de homepage zetten en dit verhaaltje nog schrijven. Inmiddels heb ik ook al een paar hele leuke en grappige filmpjes gezien van onze kids daarboven op de toren voor en op de buitencam. De komende weken kan ik nu lekker rustig op ons eigen plekje heerlijk gaan genieten van de capriolen die onze valkjes beslist nog gaan uithalen. Een mooie gedachte om mee af te sluiten, toch.

Na de mooie dag van gisteren begon de zaterdag voor sommige met enige bezorgdheid. De kleinste van het spul had vannacht buiten de deur geslapen, eigenlijk een beetje tegen de voordeur aan. Zou hij het niet meer gedurfd hebben om naar het rooster te wippen en de nacht in de kast door te brengen. Ik denk van wel, valkje dacht gewoon, ik blijf lekker buiten, ik lig hier prima en stel voor dat ik morgenvroeg weer op die nestkastrand zit en ik krijg weer die knikkende knieën zodat ik weer niet durf om op dat rooster te springen. Hij vond het waarschijnlijk zo lekker buiten dat ie dat vandaag zeker weer wilde dus nam ie gewoon het zekere voor het onzekere. Groot gelijk, het was toch niet koud vannacht.

In mijn verhaaltjes ga ik de valkjes maar aanspreken met hij, er elke keer hij/zij van te maken is ook al zo'n gedoe, maar dit wil niet zeggen dat de valkjes mannetjes zijn. Eigenlijk wil ik ook weer het woord familie valk gaan gebruiken. Ik weet het, het ligt gevoelig, maar de afgelopen donderdagmiddag is er bij mij toch wel wat veranderd ten opzichte van S2. Het waken over de kroost terwijl er mensen op een ring van de toren waren. Alsof het haar eigen kids waren, zo tekeer ging ze. Ook nu ik al een paar dagen heb gezien hoe ze de kids die op het dak aan het spelen zijn in de gaten houd, als je dit zo allemaal ziet is het toch wel een "familie" hoor. Dit wil niet zeggen dat ze voor mij de plek van Ma heeft ingenomen, zeker niet. Voor mij is ze nog steeds S2 en dat zal ze dit jaar ook nog wel blijven, ik vergis me daar ook nooit in, niet in mijn verhalen maar ook niet in de gesprekken bij de toren.

Gisteren was het een beetje heel erg laat geworden dus vanmorgen maar eens lekker uitslapen, links en rechts bij lezen en boodschappen doen, de voorraadkast in dit nest moest nodig worden bijgevuld. Wat er vandaag aan de hand was weet ik niet, volgens mij duurt Pinksteren dit jaar een week, druk overal, overvolle winkelwagentjes en lange rijen voor de kassa's. Snapte er niets van, is normaal op zaterdagmiddag nooit. Door deze drukte waren we dus later bij de toren als dat eigenlijk de bedoeling was. Tegen vieren waren we pas terplekke en het spottersplekje was al weer volop in gebruik. Gelukkig maar, is er niet voor niets gewerkt. We stellen onze kijkersspulletjes ook maar op en helaas zien we alleen maar S2 in de hoge mast zitten. Voor de verdere rest was er geen valk te bekennen en was er ook geen valk van plan om zich aan onze zijde te laten zien. Wat doe je dan als er niet veel te zien is, precies, kletsen over van alles en nog wat, de valken, de plek, camera's, scopen etc. Omdat aan de voorkant weinig te zien was zijn we na een tijdje met wat andere kijkers naar de achterkant gewandeld. Een paar kijkers waren daar nog niet geweest, dus die vonden het hartstikke mooi om ook eens van deze kant te kijken. Nou, kijken hebben ze gedaan, het was een hele goede beslissing om van die kant te toren te gaan bekijken.

We staan een beetje midden op het veld zodat je de beide kanten van de toren goed kunt zien, dat zijn dan precies die kanten die je vanaf de voorkant niet kunt zien. Op de linkerdakrand konden we een staart ontdekken van een valk, en S2 zat nog steeds op die hoge mast. Na een minuut of 5 gaan S2 en Pa (waar die vandaan kwam weet ik niet) achter een duif aan. Een echte prooiaanval, die helaas mislukte, maar het was wel weer heel mooi om te zien. Zeker toen die duif als een speer het bos indook, dé ontsnapping aan een slechtvalk. Pa en S2 keren terug op de toren, Pa op het hekwerk van de linkse dakrand en S2 op de linkerschotel van de bovenste ring. Nu heb je op zo'n schotel bovenop een vlak stuk. Als een valk daar gaat zitten zie je ze bijna niet omdat aan de voorkant van die schotel een grote opstaande rand zit. Af en toe kwam S2 met der koppie boven die rand uit. Pa zat de boel een stukje hoger mooi in de gaten te houden en had tot onze vreugde bezoek gekregen van een van zijn kids. Die zat daar onder Pa op de betonnen rand. Het kon niet mooier voor ons toen S2 met een prooi op de rand van de schotel ging zitten. Die prooi moet daar al gelegen hebben want wij hebben niet gezien data er prooi naar die schotel werd gebracht en de prooiaanval daarvoor was mislukt, dus moet die daar gelegen hebben. Nu hadden we vier valken in beeld, de hele familie dus. Twee kids op de linker dakrand, Pa aan dezelfde zijde op het hekwerk en een verdieping lager op de schotel S2 die een duif zat te plukken. De veren vlogen in het rond en een grote veer dwarrelde richting het veld waar wij stonden en viel niet ver van ons in het gras. Het was mij geheel ontgaan maar Menno had die veer in de gaten staan te houden en is die gaan halen, een duivenveer dus, en het was geen oude duif, hij was vrij vers gezien het natte bloed aan die veer, smakelijk.

S2 is klaar met plukken en gaat bij Pa en één jong op de betonnen rand zitten. Het jong dat richting voorkant zat wilde natuurlijk ook wel eten en holde met grote snelheid richting S2. Een paar tellen had ik de hele familie in beeld toen ineens Pa wegvloog en we twee valken in de lucht hadden. Twee valken in de lucht en S2 met de twee kids op de betonnen rand, dat wil zeggen dat valk nummer drie (eigenlijk nummer vijf) zich weer even liet zien. Ik zeg bewust even want Pa liet deze valk dus even heel duidelijk weten dat ie beter rechtsomkeer kon maken. Vreemde valk snapte de bedoeling van Pa direct en keerde de toren de rug toe. Pa heeft deze valk nog een hele tijd achterna gezeten. Toen die valk ver genoeg weg was keerde Pa weer terug en nestelde zich op de hoge mast. Het ging allemaal vrij rustig en er was geen sprake van een aanval, kon ook niet want de vreemde valk is niet echt in de buurt geweest van Pa. Die bleef wijselijk een stukje bij Pa vandaan.

We hebben daar echt staan te genieten. Boffers dat we waren. Eerst alle vier de valken zien zitten, nummer drie gezien die weer snel vertrok en dan nog S2 een prooi zien plukken en als klap op de vuurpijl ook nog eens een voedering gezien. Wat wil je nog meer. Ik denk dat je dan echt van geluk mag spreken. Het kan goed zijn dat ik dit de komende weken niet meer zie. Alle vier de valken zo dicht bij elkaar dat ik ze door mijn scoop alle vier in beeld had. Geweldig. Nadat de kids hun kropje vol hadden verdwenen ze uit ons zicht. Die zijn vast en zeker het dakterras op gegaan om daar lekker te gaan liggen uitbuiken. S2 peuzelde op de dakrand de rest van de duif nog maar op, sonde om weg te gooien, toch. Nadat S2 die duif verder op gegeten had ging ze Pa maar gezelschap houden op de hoge mast. We wisten dat er nu nog maar weinig te zien zou zijn en ik schrok ook van de tijd, het was al na zessen. Jeetje zeg, wat laat al. Dan maar vlug weer terug en naar huis. Dat het etenstijd was voor de mensen kon je wel zien aan de voorzijde, het was erg rustig. Eén man op de plek en nog een paar een stukje verder langs de kant van de weg. Ik ben maar naar die mensen toe gewandeld en heb hen gewezen op de mooie plek op het veld. Ze wisten het nog niet.

Zaterdagmiddag laat bij de toren en het was schitterend. De kids krijgen gewoon te eten ook al is dat via de cams niet meer te zien. Een geruststellende gedachte voor de webcamkijkers in het land. Het gaat goed met het kroost, de sprintjes op de betonnen rand gaan steeds sneller,

de fladderoefeningen gaan steeds beter en het leek er vanmiddag trouwens al op dat het jong op de dakrand een klein stukje vloog toen ie zijn vleugels weer eens even uitvoerig aan het testen was. Het zal niet lang meer duren en de kids vliegen rond de toren. Rondjes vliegen onder toeziend oog van Pa en S2. Een hele mooie gedachte om deze zaterdag mee af te sluiten, dacht ik zo.

Het was vandaag een mindere dag wat betreft onze waarnemingen. We zijn wel twee keer bij de toren geweest, maar voor nog geen halve keer iets gezien.

We zijn vanmiddag wat later gegaan omdat ik eerst nog wat verplichtingen had met dochterlief, ja, dat moet af en toe ook nog een keertje gebeuren ook al zijn er de valkjes in de Mortel. Hoe laat we aankwamen weet ik niet meer, helaas. Maar op de zandpad aangekomen zagen we aan andere kijkers dat er aan deze zijde wat waar te nemen viel. Stoppen en kijken en inderdaad, S2 zat op de tweede ring te plukken. Natuurlijk vlug onze scoop gepakt maar voordat ie helemaal stond vloog S2 met de geplukte prooi richting dak. Jammer, dat we niet wat eerder bij de toren waren. Vanaf het zandpad was er inmiddels niets meer te zien dus dan maar naar onze plek langs de Hemelsbleekweg. Kuiko en Ans met echtgenoot waren aanwezig en vertelde ons heel enthousiast over de geslaagde prooiaanval even tevoren van S2. Boffers dat het waren, ik weet uit ervaring dat je heel veel geluk moet hebben om dit te kunnen zien. Helaas waren wij net wat te laat en hebben we alleen de laatste veertjes van die prooi weg zien vliegen. Maar de weet dat er weer een verse maaltijd voor de kids was deed ook wel goed. Het is maar goed dat we het verhaal konden horen, hadden we tenminste nog iets want de valken lieten verder verstek gaan en er was dus niets meer te zien. Kuiko ging naar huis en we zijn met Ans en eega naar het veld aan de achterzijde gewandeld. Ans vond het aan die zijde ook schitterend, ze was er nog niet eerder geweest. Nu hadden wij de hoop om aan deze zijde wat meer te zien dan aan de voorkant, helaas, aan deze zijde was het net zo spannend als aan de voorkant. We hebben er nog wel even gestaan maar er kwam geen enkel teken van de toren dat de valken actief zouden kunnen worden. Er was gegeten en de kids lagen waarschijnlijk op het dakterras uit te buiken en Pa en S2 hadden zich even voor een privé-moment teruggetrokken. Een goed moment om maar weer huiswaarts te keren en voor mijn eigen gezin ook maar een maaltijd klaar te maken.

Na onze maaltijd hadden we weer de kriebels om toch nog maar even naar de toren te gaan. Toen we vertrokken lag er al een jonkie in de kast te pitten, groot gelijk, het was ook wel weer om eens een keertje lekker vroeg naar bed te gaan en al dat gefladder zal best wel de nodige energie kosten en dan moet je af en toe een keertje goed uitrusten, toch. Lambert en Jonne en Piet uit Lieshout waren al aanwezig. Er was niet heel veel te zien, alleen even later een valk, S2, op het hoekje van de dakrand bij de hoge mast en eventjes heeft er een jonge valk op het rooster gezeten. Weer weinig actie dus, totdat Pa aan kwam vliegen en niet in staat was om op een ring te landen. Heel moeilijk koos ie de vensterbank uit van het raampje net boven de onderste lamp aan de voorzijde van de toren. Wat doet ie daar nu, daar heb ik hem nog nooit zien zitten, ik snapte er eigenlijk niets van maar het zal wel. Pa schoof een stukje naar links op zodat wij hem vanaf het veld niet meer zagen zitten. Ik ben toen naar de toren gewandeld het zandpad op en zag Pa helemaal links op de vensterbank zitten. Hij keek me een keertje aan en schrok zich blijkbaar een hoedje. Hij vloog op en ging om het hoekje aan de rechtse kant op de onderste lamp zitten. Nou Pa, dan loop ik gewoon een stukje verder het pad op dan kan ik je weer goed zien. Hij heeft er maar heel even gezeten en vloog toen weer weg, vrij laag over de bomen richting achterkant. Even later kwam ie weer terug en verdween op de bovenste ring achter de ronde schotel. Inmiddels was ik weer teruggewandeld naar het veld en we hebben de verdere avond niet heel veel meer gezien. S2 nog steeds op de hoek en via een belletje van Jonne naar haar thuisfront kwamen we erachter dat beide kids lekker lagen te pitten. S2 zat zich grondig te poetsen dus ons antwoord daarop was dat Pa en S2 vanavond nog wel op stap zouden gaan, zeker nu de kids lekker in hun nestje lagen te slapen. En gelijk geef ik ze, waarom niet.

Inmiddels was het met nog wat bijpraten over sommige dingen al bijna kwart voor tien dus de hoogste tijd om de spulletjes te pakken en te gaan. Thuis gekomen heb ik even naar de weersverwachtingen voor morgen gekeken, jeetje zeg, daar wordt je niet echt vrolijk van. Jammer want als het morgen redelijk weer zou zijn had ik het wel voor mogelijk gehouden dat we de eerste korte vluchtjes konden zien van het grootste slechtvalkenjong. Laten we dan maar hopen dat ze er met die verwachting eens een keertje giga naast zitten.

Vandaag is ook mijn nieuwe adres op internet open gegaan www.peregrines.nl en heb ik daarbij ook een nieuwe e-mail dorine@peregrines.nl. Maar geen paniek, alle andere adressen blijven gewoon bestaan en dus ook nog steeds te gebruiken. Op deze nieuwe site wil ik nog het een en ander gaan doen maar dat komt allemaal nog wel als onze kids goed kunnen vliegen en jagen. Gelukkig gaat daar nog wel een week of 4, 5 overheen voordat ze dat onder de knie hebben.

In mijn vorige berichtje meldde ik al dat, als het vandaag droog zou zijn, een van de kids wel eens een vluchtje zou kunnen gaan maken. Nou dat heeft ie dus vanmorgen gedaan, en hoe.

Vanmorgen dus naar de toren, ik wist dat Harry zou komen, dus laat ik ook maar even mijn gezicht zien. Het was al druk, niet alleen Lambert en Harry ook Harry zijn dochter en zwager, Jonne en Gerrit waren al aanwezig. Druk dus voor een "zondagmorgen", maar we waren niet voor niets gekomen. Nadat ik mijn spulletjes had neergezet begreep ik dat een jong zich op de vierde (bovenste) ring moest bevinden ergens bij de rechtse schotel. Pa en S2 zaten op de hoge mast en die zijn de hele ochtend ook niet meer gaan verzitten. Maar als je weet dat een jong daar ergens zit, houd je die plek natuurlijk in de gaten, toch. Regelmatig door mijn scoop kijken, maar telkens was er niets te zien. Totdat ineens valkje weer tevoorschijn kwam. Gelukkig bleef ie mooi bij de rand zitten zodat wij hem heel mooi in beeld hadden. Maar zoals jong spul is, bleef valkje natuurlijk niet stilzitten. Hij ging aan de wandel, gelukkig mooi over de rand, richting links dus naar het midden van de toren. Het was heel mooi om te zien en eigenlijk hoopte ik op een kort vluchtje. Nou dat hopen kwam uit, alleen was het nu niet bepaald een klein vluchtje. Valkje vloog met een hele ruime boog naar rechts om vervolgens heel bewust boven op de rechtse schotel van de bovenste ring te gaan zitten. Ik was verbijsterd, was dit een jonge valk, dat kon toch niet, die kunnen toch nog niet zo goed vliegen. Ik snapte er niets van. Ik sta daar nu voor het derde jaar en de vorige jaren waren de eerste vluchtjes erg onzeker. Dan werd er een metertje van de ring af gevlogen en dan weer heel vlug terug, fladder fladder en nog meer gefladder om maar weer met de pootjes op de ring terecht te komen. Dat zag er andere jaren altijd heel onzeker en ongecontroleerd uit. Deze vlucht zag er toch heel anders uit, alsof het een valk was die al langer aan het vliegen was, onvoorstelbaar. En wij daar beneden konden toch heel goed zien dat dit een jong was, zeker door de scoop was dat duidelijk zichtbaar. Het was machtig mooi om dit te zien, kippenvel kreeg je ervan, tenminste ik wel. De rest zeer zeker ook hoor, iedereen was laaiend enthousiast. Valkje zat daar dus boven op die schotel en was regelmatig even uit beeld, om dan weer even dat koppie er boven uit te steken, zodat we zeker wisten dat ie er nog zat. Totdat ineens valkje weer aan onze kant van de schotel kwam zitten, goed zo valk, kunnen we je tenminste weer zien. Nou niet lang. Deze jonge valk had nog wat meer voor ons in petto. Die wilde ons wel eens even laten zien wat ie allemaal al kon. Vlakje vliegt dus weer met groot gemak van die schotel af en gaat richting nestkast om daar weer met gemak op te landen. Zo meneer zat en het duurde niet heel lang voordat mijn telefoon ging, het thuisfront die graag wilde weten wie dat was op de kast. Nou een jonge valk. Toen ik vertelde wat we hadden gezien waren ze thuis ook niet meer te houden en nog geen kwartier later stonden Piet en Menno ook op het veld.

Onze verbazing was enorm, zeker voor Gerrit en mij, omdat we dit nog nooit eerder hadden gezien. Een jonge valk die gewoon aanvliegt alsof ie nooit anders gedaan heeft. Wat dit jong heeft weet ik niet maar ik heb me al verbaasd over hem toen ie op de nestkastrand zat en later op het rooster. Een dag kastrand en een dag rooster is meer als genoeg voor deze valk, dan weet ie het wel en kan ie het wel, nou vandaag liet ie dus zien dat ie over vliegen hetzelfde denkt. Een supervalk dus.

Alleen valkje zat daar op dat dak en hij vond het daar wel prima om te zitten. Nadat valk op het dak zat kwam Kuiko aanzetten met de catering. Toen ik later hoorde dat ie speciaal voor de catering naar huis was gegaan en daarom het vliegen had gemist, vond ik dat toch wel sneu voor hem. Zeker ook omdat het toen vrij snel begon te regenen. Hemelwater, geen nood, de nodige paraplu's werden tevoorschijn gehaald en daar zat het hele spul op het veld en het zal voor voorbijgangers best wel een komisch gezicht zijn geweest. Echter, de drie valken die we in ons zicht hadden gingen geen centimeter meer verzitten, helaas. Er werd niet meer gevlogen en ik verwachtte het op korte termijn ook niet meer omdat het steeds harder begon te regenen. Het werd zelfs zo nat dat we de spulletjes maar hebben opgeruimd en naar huis zijn gegaan om op te drogen. Harry is ook nog maar even met ons meegegaan, om even wat op te drogen, een warm bakkie koffie te drinken en om nog even wat op het net zetten.

Het was een geslaagde ochtend, de jonge valk kan vliegen en hoe. Alleen heel jammer dat we het andere jonge valkje niet hebben gezien. Piet is met Menno nog naar de achterkant gewandeld maar ook vanaf die kant geen jong te bekennen. Hij zal best wel ergens zitten en weer tevoorschijn komen hoor, daar ben ik niet bang voor. Die valk doet gewoon hetzelfde als de andere jonge valken uit voorgaande jaren, voorzichtig beginnen. Ik ga dadelijk nog even naar de toren kijken of er nog vliegshows worden gegeven, het begint wat op te klaren en misschien zien we zodadelijk het zonnetje nog wel. Tot straks.

Daar ben ik vandaag nog een keertje. Omdat het nu zo mooi is bij de toren en de ergste regen voorbij was zjin wij vanmiddag nog een hele poos geweest. Het was druk bij de toren, erg druk. Dus maar goed dat er nu een plek voor de kijkers is op het veld. Ik had er niet aan moeten denken dat al deze mensen in de berm en half op de weg hadden moeten staan. Iedereen maakte trouwens ook dankbaar gebruik van de nieuwe plek.

Had vanmorgen Kuiko het mooiste gemist, nu waren wij net te laat om de twee jonkies te kunnen zien vliegen. Geef niet, ik weet inmiddels dat het andere jong het ook kan. Gelukkig maar want omdat hij zich de hele morgen niet had laten zien, ga je je toch wat zorgen maken en ben je dan ook heel blij als je over dat jong goede dingen hoort. Wat Pa vrij snel nadat wij aankwamen had weet ik niet, maar af en toe heb ik het gevoel dat ie helemaal de draad kwijt is. Gisteren al dat rare gedoe van de vensterbank, vandaag dus weer. Vliegt hij helemaal in het hoekje onder de onderste ring, probeert ie daar ergens te gaan zitten, wat hem dus niet lukt en uiteindelijk na verschillende vergeefse pogingen gaat ie dan maar op een vensterbank zitten. Het leek vanmiddag wel of ie even voor vleermuis aan het spelen was, die willen ook altijd ergens in een hoekje op zijn kop gaan hangen, zo als het ervoor ons uit zag vanmiddag wilde Pa dat ook. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ie ergens op de toren een goede verstopplek zocht. Voor de regen misschien, of wilde hij onvindbaar zijn voor het geval hij voor de maaltijd moest zorgen, ik weet het niet, maar het zag er af en toe wel komisch uit. Pa had inmiddels zijn plekkie gevonden op de vensterbank van het bovenste raampje aan de linkerzijde. Pa zat er schijnbaar heerlijk, hij heeft er zeer lange tijd gezeten.

Als Pa niet voor vers eten wil zorgen dan weet S2 toch nog wel ergens weer een prooitje vandaan te toveren, de rechtse schotel op de tweede ring. Ze gaat die daar nog even zitten plukken en vliegt vervolgens met prooi naar de dakrand aan de linkse kant. Dank je S2, vanaf die rand hebben we mooi zicht op alles wat er zich daarna afspeelt. De kids worden gevoerd en al snel heeft er eentje genoeg gegeten en gaat een stukje terug zitten. S2 blijft het andere jong voeren wat door onze scoop heel mooi te zien is. Wanneer het jong voldoende gegeten heeft en S2 de rest van de prooi heeft opgepeuzeld vliegt ze een blokje om en gaat weer op de hoge mast zitten. Na de maaltijd verschuilt een jong zich bij de hoge mast. Met scoop is ie duidelijk te zien maar met verrekijker moet je al heel goed zoeken en met het blote oog is ie niet waar te nemen. Helaas voor ons begint het weer wat te regenen, kan ik wéér nat worden voor die valken daar boven. Een hele tijd gebeurd er eigenlijk niet heel veel. Totdat er ineens volop actie kwam van zowel Pa als S2. Wat was het geval, er kwam een kudde duiven over, of zoals Kuiko het zo smakelijk kan vertellen een tros duiven, zonder de r dus maar ik ben benieuwd wanneer hij zich voor de eerste keer zal verspreken of vergissen met schrijven. Jammer voor Pa en S2 maar het waren geen domme duiven, absoluut niet. De formatie bleef mooi gesloten en wat Pa en S2 ook probeerde er was geen verandering in te krijgen, de duiven bleven heel dicht bij elkaar met als gevolg dat het voor onze valken onmogelijk was om er eentje te kunnen slaan. Pa en S2 dropen weer af richting toren, dit was geen reclame voor ze en al zeker niet als er zoveel mensen staan te kijken. Zo tegen zessen was het wel weer welletjes voor ons en ging zo'n beetje iedereen weer naar huis, met als mooi afscheid voor vandaag de beide jonkies samen op het rooster. Terwijl wij in de auto stapte begon een valk te vliegen, wie weet ik niet maar we zijn toch maar gegaan, anders loop je het risico dat je weer een hele tijd blijft kijken. Ook wij hebben kinders die af en toe nog wel wat aandacht vragen, ook een buikje wat gevuld moet worden en eigenlijk waren we beide ook wel moe van vandaag. Nu zit ik met mijn voet omhoog omdat ik vanmiddag toen Harry hier was mijn voet heb gestoten aan de kast. Ja ik ben een muts, weet ik. Ik heb daar de verdere middag helemaal geen last van gehad maar toen ik thuiskwam en even lekker ging zitten kon ik er daarna niet meer op staan. Zal wel behoorlijk gekneusd zijn. Ik hoop dat het morgen weer gaat anders heb ik een groot probleem.

Wat ik nu zo schitterend vind aan de dag van vandaag is dat de familie valk vandaag niet alleen aan ons kijkers terplekke dacht maar ook aan de kijkers thuis voor de pc. Wat was het schitterend toen Pa een prooi kwam brengen wat direct door een jong werd afgepakt. Heel slim jonkie, alleen zou het dan wel makkelijk zijn als je weet hoe je een prooi moet plukken. Ik lag in een deuk toen ie telkens weer in die opengesperde bek van die spreeuw zat te happen, alsof die dooie vogel hem zou voeren. Het schouwspel voor thuis kreeg nog een geweldig vervolg met het tweede jong, samen lekker vechten en trekken aan de prooi en vervolgens S2 die zich er nog eens mee kwam bemoeien. En dit alles recht voor de buitencam. De nieuwe familie valk weet goed om te gaan met het verschillende publiek dat ze hebben, petje af.

Het was een werkelijk schitterende dag ondanks de nodige regen. Voor de slechtvalkenfans scheen vandaag gewoon de zon. Ik hoop wel dat ie dan de rest van de week ook mag schijnen, en het liefst niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. Morgen is er weer een dag, hopelijk met een minder pijnlijk voetje want ik moet wel naar de toren, voor de valken en om Kuiko de grap van vanmiddag uit te leggen, ik denk dat ie hem niet goed gehoord heeft, of maar de helft.

Het gaat weer goed met mijn voetje, gelukkig. Omdat ik toch even in Bakel een boodschapje moest doen ben ik ook maar een uurtje bij de toren gaan kijken. Bij aankomst op de Hemelsbleekweg zag ik wat vliegen, beslist een valk. Auto geparkeerd, spulletjes gepakt en ben op het veld gaan staan. Ik zie nog net dat S2 met een prooitje op de bovenste ring bij de linkerschotel gaat zitten. Door mijn scoop zag ik daar ook een jong zitten en dat werd nu dus gevoerd door S2. Ik kijk dit even aan en ga vervolgens de toren af of ik nog iemand kan ontdekken. Pal links tegen de kast zit nog een jong, lekker lui te wezen zo te zien. Voor de mensen thuis te zien op de buitencam.Wil ik nog wat verder kijken zie ik een valk vliegen die op de onderste ring landt en tegen de betonnen muur aan de linkse kant van de toren gaat zitten. Ik heb hem heel mooi in beeld, helaas alleen het bovenstuk en dit is duidelijk een mannetje, dan zal dit wel Pa zijn. Mooi, alle 4 de valken in beeld. Jong tegen de kast, jong en S2 op de bovenste ring tegen linkerschotel en Pa op de onderste ring tegen de muur. Pa heb ik op deze plek ook nog wel wat zien plukken maar wat, dat kon ik dus niet zien.

De enige kijker die er was ging weer vrij snel naar huis en jullie zullen het niet geloven maar ik was nu alleen, helemaal alleen. Er stond vanmorgen, nu nog steeds hoor, een harde koude wind, die als je naar de toren kijkt, recht in je gezicht waait. Echt weer voor tranende ogen. S2 is klaar met voeren en vliegt een stukje op om een paar meter van het jong weer op de bovenste ring te gaan zitten. Het spul zat en bleef zitten, het zat waarschijnlijk allemaal uit te buiken. Kuiko komt en even later ook Sazoe met de koffie, was best lekker met dat gure weer. Jonne kwam ook even langs en toen we daar met zijn vieren stonden viel er iets van de onderste ring af in het veld een stuk van ons vandaan. Dat ga je dus zoeken en wij naar dat stuk van het veld. Inderdaad er lag daar een opgepeuzelde duif, tenminste de restanten van een duif, een gedeelte van de vleugels, het borstbeen en nog een paar botjes. Het geheel zat nog wel aan elkaar. Kuiko heeft er nog een foto van gemaakt. Misschien was dit het stuk duif wel waar Pa zo even nog wat aan gepeuzeld had. Wij weer terug naar ons plekje en bij inspectie van de toren was het jong langs de nestkast verdwenen, die zal wel het dak zijn opgewipt dachten wij. De rest zat nog waar het zat. Omdat het inmiddels al weer twaalf uur was moest ik toch echt weer naar huis. Spulletjes weer inpakken en ja hoor, het was weer zover. Terwijl ik mijn statief weer inklap vliegt S2 weg en draait wat rondjes rond de toren. Ik kijk naar de bovenste ring en het jong dat daar zat was nu ook al weg. Maar die zal wel de ring opgelopen zijn, dus uit ons zicht, we hebben het tenminste niet weg zien vliegen.

Vanmorgen dus de hele familie gezien. Ik ben alleen bang dat de kids vandaag weinig zullen vliegen met die harde wind, lijkt me ook wel verstandig, stel je voor dat ze niet meer terug kunnen komen, maar dat zal wel meevallen. Een klein uurtje bij de toren en toch weer wat leuke dingen gezien. Vanavond ga ik wel weer kijken, vanmiddag even mijn huisje opruimen.

Vanavond hebben wij toch nog maar weer een bezoekje aan de toren gebracht, waarom ook niet. Ik had nog de hoop dat de familie daar op die toren vanavond misschien ietsje actiever zou zijn als vanmorgen. IJdele hoop bleek na een hele tijd. De valken hadden er geen zin in. Op het einde van ons bezoek snapte ik ook waarom er niet gevlogen werd. Lieve mensen het was stervens koud. De gure wind van vanmorgen was er nog steeds en daarbij was de temperatuur sinds vanmorgen ook nog een aantal graden gedaald. Dus voor de aanwezige kijkers, koude oren, tranende ogen en ijskoude stijve vingers. Het was maar goed dat ik een potje warme koffie had meegenomen, niet alleen lekker maar ook heel welkom om je handen aan te warmen.

De valken hadden denk ik ook last van stijve spieren en koude vingers (tenen), er werd nauwelijks gevlogen en als er gevlogen werd dan was het denk ik om een nog beter plekje uit de wind te vinden. Een van de jonkies heeft een tijd op het rooster gezeten en wipte uiteindelijk de nestkast in, groot gelijk, zit je tenminste wat uit de wind. Pa heeft weer op de vensterbank gezeten, S2 een hele tijd op een lamp en toen die vrij kwam had Pa waarschijnlijk de gedachte, opgestaan is plaats vergaan, en nam de plek op die lamp van S2 over. Het andere jong zat op de bovenste ring wat heen en weer te huppelen. De koude wind, de lage temperatuur en de saaie valken waren er de oorzaak van dat vanavond de spottersplek vrij vroeg leeg liep. Iedereen geloofde het wel en iedereen, ook wij, snakte naar een warm en windvrij plekje, ofwel gewoon thuis lekker bij de kachel.

Deze dinsdag weinig mooie dingen om te vertellen en eigenlijk een dag waarvan je na afloop zegt: "Ik had net zo goed thuis kunnen blijven, dan had ik niets gemist". En toch vind je dat als je kunt gaan, je ook moet gaan. Het klinkt gek maar het is wel zo. Hopelijk is de wind morgen een heel stuk minder en de temperatuur een stuk hoger, dat maakt het kijken naar de valken toch een stuk aangenamer.

Na de sombere koude dag van gisteren scheen vanmorgen het zonnetje, eindelijk. Dat betekend dus voor mij vlug vlug doen met het opruimen thuis en de spulletjes pakken en naar de toren toe. Ik ben daar geweest van 11.00 tot 12.30 uur, toen moest ik naar huis voor verplichtingen tegenover Menno, paardrijden en zit dit stukje nu te schrijven op stal in de kantine. Met de drukte van de valkjes moet je je tijd die je niet bij de valken doorbrengt zinvol benutten.

Er waren bij aankomst al een paar kijkers aanwezig en die vertelde me dat er al wel wat moois te zien is geweest maar dat het op dat moment rustig was, heel rustig. Mooi tijd om mijn spulletjes te pakken en neer te zetten. De andere kijkers gingen weer naar huis maar al snel volgde weer nieuwe spotters. Inge en Visje van het Planetforum en daarna nog Deufke, die een altijd lekker kopje koffie meebracht. We hadden S2 in het vizier op de hoge mast en zeker één van de kids moest zich ergens aan de rechtse kant op de bovenste schotel bevinden. S2 liet zich mooi bewonderen terwijl ze haar verenkleed weer eens een grondige poetsbeurt gaf. S2 werd door mij bekeken door de scoop en ik merkte toch wel alertheid bij haar. Ze zat toch de omgeving goed in de gaten te houden en ineens zag ze iets en vloog weg, richting het noorden. Nu hadden wij daar op het veld wel geluk want ze kwam recht over ons heen. Met die zon erbij was dat een schitterend gezicht. We hebben haar gevolgd totdat ze voor ons achter de bomen uit het zicht verdween. Zelf had ik al wel het gevoel dat ze op een prooitje uit was en een hele tijd later zag Deufke haar uit het noorden weer aan komen vliegen. Inderdaad, S2 had een prooi bij zich en wat voor één. Een flinke uit de kluiten gewassen duif waar ze zichtbaar heel veel moeite mee had. Nu had ze richting toren vliegende, de nog steeds aanwezige stevige wind, nog eens volop tegen ook. Met veel moeite kwam ze bij de toren aan, maar dan, toen kwam nog het helse karwei om met die prooi ergens op een ring te kunnen komen. Het viel niet mee, echt niet. Uiteindelijk, na een aantal pogingen lukte het haar om de prooi op de tweede ring van onderen aan de rechtse kant neer te leggen, helaas uit ons zicht. We waren benieuwd naar de verenregen maar die kwam niet, S2 zal wel te moe zijn geweest en zat gewoon even op adem te komen. Niet dus, ze vliegt weer op gevolgd door een valk. Het tweetal vliegt en zweeft rond de toren en er werd gedacht dat de tweede valk in de lucht een jonge zou zijn. Ik twijfelde want ik heb een jonge valk na twee dagen oefenen nog nooit zo zien vliegen. Ik dacht toch eerder aan Pa. Vliegen, zweven, vleugels naar achteren, naar elkaar toe, weer zweven en dan perfect op de toren landen, dat zie ik een jonge valk die net twee dagen vliegt eigenlijk toch niet doen. Dus ik hield het op Pa, die uit ons zicht op de onderste ring was geland, of de ring daarboven. Even daarna vloog S2 naar de hoge mast om daar plaats te nemen. Wij waren verbaasd, we hadden verwacht dat ze die pas gevangen duif wel zou gaan plukken, niet dus.

Dat de tweede valk Pa wel moet zijn geweest werd snel duidelijk toen beide jonge valkjes zich op de bovenste ring bij de rechtse schotel lieten zien. Het zijn sterke kids, die maandag al behoorlijk konden vliegen, maar een paar minuten als een volwassen valk rondom de toren vliegen zag ik ze toch echt nog niet doen. Er werd nadien door S2 en de kids wat van stekkie veranderd, de kids deden wat rond op de bovenste ring en S2 vloog af en toe een keer op en zat uiteindelijk toen ik naar huis ging onderaan op de hoge mas.

Het was een mooie morgen en we hebben toch nog veel gezien, zeker van de valken maar ook van de buizerd, de aalscholver, de ganzen en de reiger liet zich ook al goed bewonderen. De hooglanders hadden de schaduw aan de andere kant van de Loop opgezocht en lagen heerlijk te luieren. Ik vond het jammer dat ik weg moest, zeker nu met dit mooie weer. Misschien dat ik straks nog even tijd heb om te gaan, ik kijk wel.

Vanmorgen bij de toren geweest en het was eigenlijk mijn bedoeling om er de rest van de dag niet meer naar toe te gaan. Ik wilde in en om huis nog wat dingen doen, zoals gras maaien, stoffen en zuigen en mijn was aan de kant werken. Helaas, het is er allemaal niet van gekomen. Ik was net thuis van stal en bezig mijn verhaal op mijn site te zetten, gaat de telefoon. Het is Piet die me verteld over het jonge valkje. Drie keer raden wat ik dan doe. Lappy uit en tegen de kids roepen dat ik weg ben. Om 4 uur was ik dus weer bij de toren en hoorde het verhaal aan. Uit de verhalen daar kon ik horen dat iedereen nog erg onder de indruk was. Natuurlijk ben je nieuwsgierig en wil je gaan rondkijken. Dat deed ik dus ook met een medekijker. Met hem ben ik naar de achterkant van het veld gewandeld om te kijken of aan die zijde van de tor